Φωτ. Γεωργία Πονηράκου

Γράφει η Αμαλία Αρσένη

Ναι δεν χωράει αμφιβολία, αυτό που ζούμε είναι πρωτοφανές. Εν μέσω της κατάστασης δεν έχουμε και πολλά να πούμε. Και οι ειδικοί αυτό λένε. Ας μην αναλύσουμε, ας μην βγάλουμε συμπεράσματα, ας μην φωνάζουμε απόψεις. Ας αφουγκραστούμε. Ας περιμένουμε. Ας μείνουμε για λίγο σε παύση – αλλά όχι σε απενεργοποίηση. Είναι το οξύμωρο της κατάστασης: η απραξία αποτελεί την μοναδική πράξη αντίστασης απέναντι στον “αόρατο εχθρό.” Και όπως βλέπουμε δεν είναι εύκολο, πόσες φορές λέμε εν μέσω κανονικών συνθηκών : “Αχ να ήμουν σπίτι, αχ να μην έκανα τίποτα.” Αλλά η υπεκφυγή αυτή φαίνεται πως αποτελούσε δικαιολογία, δεν ήταν πραγματικότητα γιατί πολύ απλά ο άνθρωπος θέλει να δρα, θέλει να κοινωνικοποιείται, η παθητικότητα ισοδυναμεί με μια κατάσταση νάρκης στο συλλογικό μας ασυνείδητο. Αυτό σκέφτομαι, βλέποντας πόσο δύσκολο είναι να υπακούσουμε στην οδηγία: Κάνε τίποτα. Αλλά αυτό θα κάνω. Και αυτό οφείλουμε να κάνουμε. Το μυαλό μας ευτυχώς δεν χρειάζεται απενεργοποίηση αντιθέτως χρειάζεται αφύπνιση. Ας διαβάσουμε, ας συζητήσουμε, ας γνωριστούμε καλύτερα με τους δικούς μας ανθρώπους αλλά και με τον ίδιο μας τον εαυτό. Και ας ελπίσουμε πως όλο αυτό θα μας βγάλει πιο ενωμένους και συνειδητοποιημένους για το πόσο εύθραυστοι και αναλώσιμοι είμαστε. Πως είμαστε κρίκοι μιας αλυσίδας που κρατιέται από τα χεριά της Φύσης και μόνο. Εγώ προσωπικά, γυρίζοντας στην κανονικότητα, μετά από αυτό, ξέρω πως δεν θα επιλέξω το “τίποτα” τόσο εύκολα σαν λύση. Όμως όταν θα το επιλέγω, όπως τώρα θα το αγκαλιάζω, θα το υιοθετώ, θα το διαδίδω. Κάνω τίποτα, επειδή με αγαπώ και αγαπώ τον κόσμο. Κάνω τίποτα για να κάνουμε πολλά. Καλή μας δύναμη.