Ένα ξεχωριστό βιβλίο που διάβασες τον τελευταίο καιρό; Ένα βιβλίο που πρέπει να διαβάσει κανείς «οπωσδήποτε»;
Ένα βιβλίο που διάβασα πρόσφατα και ένιωσα μια περίεργη ζεστασιά και νοσταλγία ήταν η ποιητική συλλογή «Από λεπτοτάτη οδύνη» του Διονύση Καψάλη. Τις τελευταίες μέρες το έχω πάντα στη τσάντα μου για να διαβάζω ένα συγκεκριμένο απόσπασμα που με συγκινεί πολύ. Νομίζω πως κάποια στιγμή όλοι πρέπει να διαβάσουν το μυθιστόρημα «The Lost Ones» («Αυτοί που έχουν χαθεί») του Σάμιουελ Μπέκετ. Θα το χαρακτήριζα μια ειρωνική και ταυτόχρονα βαθιά ρεαλιστική μικρογραφία της ανθρωπότητας και της ιστορίας της. Ακόμη κι αν κάποιος δεν είναι εξοικειωμένος με τη γραφή του Μπέκετ, αξίζει να το διαβάσει — μπορεί να μην καταλάβει τα πάντα, αλλά ενστικτωδώς θα νιώσει πολλά. Και αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο στην εποχή μας.

Μουσικές που αγαπάς; Το τελευταίο τραγούδι-εμμονή;
Δεν έχω συγκεκριμένα είδη που αγαπάω — ακούω τα πάντα. Ξεχωρίζω όμως καλλιτέχνες, με πρώτο τον Thom Yorke, τραγουδιστή των Radiohead. Έπειτα ακολουθούν οι Interpol, Mareux, Tom Waits και πολλοί ακόμη καλλιτέχνες διαφορετικών ειδών. Το τελευταίο διάστημα — νομίζω από τότε που ξεκινήσαμε τις πρόβες για τους «Εμιγκρέδες» — ακούω φανατικά το «Prophecies» του Philip Glass.

Μια ταινία για να δει κανείς απόψε;
Απόψε, που είναι μια αρκετά βροχερή και ατμοσφαιρική νύχτα, θα πρότεινα το «The Pale Blue Eye» του Scott Cooper, βασισμένο σε έργο του Edgar Allan Poe, με πρωταγωνιστή τον Christian Bale. Αν και, για να είμαι ειλικρινής, ταινίες με τον Christian Bale μπορεί να δει κανείς καθημερινά, ανεξαρτήτως καιρού.

Μια θεατρική παράσταση που θυμάσαι;
Η πιο πρόσφατη παράσταση που είδα και με καθήλωσε ήταν το «Goodbye Lindita» του Mario Banushi, για τον οποίο τρέφω μεγάλο θαυμασμό και εκτίμηση και με τον οποίο θα ήθελα πολύ να συνεργαστώ στο μέλλον.

Ένα ξεχωριστό ταξίδι;
Ένα τριήμερο που είχα πάει το καλοκαίρι του 2024 στον Αχέροντα. Ερωτεύτηκα το τοπίο και την ηρεμία που σου δημιουργεί. Θα ήθελα πολύ να το επισκεφτώ και τον χειμώνα.

Μια ξεχωριστή βόλτα στην πόλη;
Μου αρέσει πολύ να περπατάω βράδυ την Ερατοσθένους μέχρι την πλατεία Βαρνάβα στο Παγκράτι. Έχω συνδέσει αυτή τη διαδρομή με τα χρόνια μου ως φοιτητή στη δραματική σχολή και έχω πολύ όμορφες αναμνήσεις. Και χαίρομαι που η τωρινή μας παράσταση θα φιλοξενείται λίγο πιο πάνω από την πλατεία.

Πότε και πώς ξεχνάς τον χρόνο που περνάει;
Όταν κάνω πράγματα που με ηρεμούν. Έχω συνηθίσει να λειτουργώ με γρήγορους ρυθμούς, οπότε αυτές οι στιγμές είναι πολύτιμες — είτε πρόκειται για μια βόλτα στη θάλασσα είτε για μια έξοδο με κοντινούς ανθρώπους. Ο χρόνος περνάει γρήγορα όταν δεν θέλεις να τελειώσει κάτι.

Για ποιο λόγο χαμογέλασες τελευταία φορά;
Λίγη ώρα πριν, όταν κάναμε μια ομαδική βιντεοκλήση με δύο φίλους μου και, μόλις ανοίξαμε κάμερες, μας έπιασε νευρικό γέλιο χωρίς λόγο.

Τι σου δίνει ανακούφιση στην καθημερινότητα;
Οι συζητήσεις με αγαπημένους ανθρώπους και οι μικρές αλλά σπουδαίες πράξεις καλοσύνης που βλέπω να συμβαίνουν γύρω μου.

Τι κάνει την καθημερινότητά σου ενδιαφέρουσα;
Αυτή την περίοδο η δουλειά και η μελέτη. Διανύω μια φάση όπου έχω μεγάλη περιέργεια να ανακαλύψω νέα πράγματα γύρω από τη δουλειά μου.

Ο Παναγιώτης Παπαδούλης συμμετέχει στην παράσταση του έργου Εμιγκρέδες του Σλαβομίρ Μρόζεκ που παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία Βλαδίμηρου Κυριακίδη στο Θέατρο ΜΕΤΣ.