Με λένε Έμμα.

Η ζωή μου αποτελεί μια διαρκή αναμέτρηση με το θάνατο. Η πραγματικότητά μου είναι αφόρητη. Ο ευάλωτος ψυχισμός μου δεν αντέχει τη μοναξιά και την απελπισία. Ένα διαρκές αίσθημα κενού με κυριεύει. Νιώθω ανήμπορη. Μόνη σε μια κοινωνία που καταρρέει. Με το βάρος των προκαταλήψεων να με πετάει με ακόμα μεγαλύτερη σκληρότητα στο περιθώριο.

Το σώμα μου γίνεται τόπος συγκρούσεων. Αντικείμενο βίας, γεμάτο αποστήματα, τρυπημένο από βελόνες, στιγματισμένο από χαραγματιές, για να βρω τα όριά μου. Για να αντισταθμίσει τον ψυχικό μου πόνο. Υπάρχει στο εσωτερικό μου εγκλωβισμένο το τραύμα του θανάτου του αδελφού μου.

Η Έμμα παίζει με το θάνατο. Αναζητάει, μέσα από τις ουσίες και τις φαντασιώσεις  παντοδυναμίας και αυτονομίας, να καταργήσει το πένθος που δεν έχει επεξεργαστεί και που αδυνατεί να αγγίξει. Παλεύει να απαλύνει την ένταση και τη συναισθηματική της εξάρτηση.

Η Έμμα, όπως και τόσοι άλλοι άνθρωποι εξαρτημένοι από τα ναρκωτικά, διάλεξαν τη δική τους μορφή αυτοθεραπείας ενάντια στην ψυχική τους οδύνη. Όμως οι ουσίες, από μια ψευδαίσθηση στηρίγματος, γίνονται ο δυνάστης τους. Επιλύουν μόνο στιγμιαία τη συναισθηματική ένταση.

Η συσχέτιση με τον Άλλο, που δίνει ζωντάνια στον ψυχισμό, μοιάζει αδύνατη. Βιώνουν μιαν αβάσταχτη αντίφαση. Κρατάνε τους γύρω τους σε απόσταση καθώς από τη μια τους έχουν απόλυτη ανάγκη και από την άλλη δε νιώθουν ικανοί να επικοινωνήσουν μαζί τους, να συνάψουν αληθινές και ισότιμες σχέσεις. Τα ναρκωτικά παίρνουν τη θέση του “απόντος αντικειμένου”.

Οι ουσίες αντικαθιστούν μια ελλιπή πρωταρχική μητρική λειτουργία. Μια μητέρα ελεγκτική που δεν άφησε περιθώριο στον ψυχισμό του παιδιού της να αναπτυχθεί. Θεωρώντας ότι γνωρίζει τα πάντα για τις ανάγκες του, μη δίνοντάς του τη δυνατότητα να εκφραστεί συναισθηματικά. Με αποτέλεσμα η ψυχική λειτουργία του να παγώσει.

Η ουσία, σαν μια συνέχεια της μητρικής λειτουργίας, καλύπτει πρόσκαιρα ανάγκες, αποκλείοντας το χώρο για σκέψη και ψυχική επεξεργασία. Οι εντάσεις καλύπτονται εκτός ψυχικού πεδίου, με επιφανειακό τρόπο. Η λύση παραμένει σωματική και δεν αγγίζει τον απειλούμενο ψυχισμό.

Η θεραπεία του χρήστη εστιάζει στην ανάπτυξη πραγματικών συσχετίσεων με τη θεραπευτική ομάδα. Μαθαίνει να διεκδικεί το χώρο του στο κοινωνικό πεδίο, ενεργά, νιώθοντας ότι δεν είναι μόνος. Έχοντας την ευκαιρία να ανακαλύψει τον εαυτό του και τις ανάγκες του, που τόσο είχαν παραμεληθεί στο παρελθόν του.

Γράφει η Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια Αγγελική Κουτελιά

Πληροφορίες για την παράσταση εδώ.