Άρνηση

Η καρδιά μου χτυπάει δυνατά. Κάνει αντίλαλο στη σιωπή που με με κυκλώνει. Προσπαθώ να βαδίζω αδιάφορη αλλά τα ποδιά μου είναι αφόρητα βαριά. Σε ψάχνω τριγύρω μου. Αλλά η απουσία σου είναι ηχηρά δυσβάσταχτη. Αρνούμαι την απουσία σου και συνεχίζω να βαδίζω.

Θυμός

Το βήμα μου γρηγορεύει. Δεν σε βρίσκω πουθενά. Πάλι παίζεις μαζί μου. Ή φταίω εγώ που δεν σε ακολούθησα με αφοσίωση; Κινούμαι νευρικά και με ένταση. Δεν ξέρω που να πνίξω το θυμό μου. Κάνω στροφές απότομες και με κυκλώνουν οι ενοχές μου.

Διαπραγμάτευση

Με πνίγουν τα αν…Το σώμα μου μετατοπίζεται σε κάθε εσωτερική μου διαπραγμάτευση, χαράσσοντας στο πάτωμα διαδρομές χωρίς τέλος. Όσα “αν” και να φέρω στο μυαλό μου, η βεβαιότητα της απουσίας σου συναντάει τις αβέβαιες, σπασμωδικές μου κινήσεις.

Κατάθλιψη

Ξαπλωμένη στο κρεβάτι προσπαθώ να στοιβάξω το βάρος του σώματός μου. Μόνο το κρεβάτι μπορεί να με κρατήσει. Το δωμάτιο μοιάζει άδειο. Γιατί να μετακινήσω το βουβό μου σώμα; Φτώχυνε ο κόσμος. Αν δεν είσαι εδώ μαζί μου ποιος θα μου κρατάει το χέρι;

Αποδοχή

“Έλα” μου φωνάζουν οι φίλοι και απλώνω σιγά σιγά το χέρι. Μπορώ να τους ακούσω. Δέχομαι να τους αγκαλιάσω και ας μην είναι εσύ. Ούτως ή άλλως σε κρατάω μέσα μου. Ολοκληρωμένο. Χωρίς να με φυλακίζει η απουσία σου, προχωράω. Με συντροφεύεις για πάντα.

Σώμα και ψυχή αποτελούν μια ολότητα. Στην απώλεια το σώμα μαρτυράει τον ψυχικό πόνο και εκφράζει όλες τις εσωτερικές μας διακυμάνσεις. Μπορεί να βιώνουμε το σώμα σαν μια ολότητα ή κάποια μέρη αδύναμα και απενεργοποιημένα. Μπορεί να αισθανόμαστε ότι έχουμε υπέρμετρες δυνάμεις ή αντιθέτως να νιώθουμε κουρασμένοι και άδειοι. Υπάρχουν τόσοι διαφορετικοί τρόποι να εκφράζεται η απώλεια, όσοι και οι άνθρωποι που πενθούν.

Όταν οδεύουμε προς την ολοκλήρωση της επεξεργασίας του πένθους μπορούμε να κοιτάξουμε τον κόσμο γύρω μας, λιγότερο απορροφημένοι πλέον από το απολεσθέν αντικείμενο. Με διαφοροποιημένη την αίσθηση του φτωχού και άδειου κόσμου που μας περιέβαλλε πρωτύτερα. Οι ψυχικές συγκρούσεις που αρθρώνονταν με ακανόνιστο τρόπο, σταδιακά βρίσκουν δημιουργικό δρόμο για να εκφραστούν. Στο τέλος της διαδρομής, γνωρίζουμε καλύτερα τον εαυτό μας, τί σήμαινε για τη ζωή μας το απολεσθέν αντικείμενο. Πώς είμαστε χωρίς αυτό, αλλά φέροντας τη μνήμη αυτού μέσα μας.

“Έμαθες κάτι. Αυτό πάντα μοιάζει στην αρχή σαν να έχεις χάσει κάτι” επισημαίνει ο H.G. Wells, κατανοώντας πως για να αποκτήσεις μια καινούρια θέση χρειάζεται να κινητοποιηθείς από την απώλεια.

Γράφει η Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια Αγγελική Κουτελιά

To SILENCE SPEAKS έκανε πρεμιέρα στο Θέατρο ΠΟΡΤΑ και τώρα παρουσιάζεται στη Θεσσαλονίκη, για 4 μόνο παραστάσεις στην Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών, από τις 16 έως και τις 19 Μαΐου.