Νίκος Αναστασόπουλος / Η διαχρονική αξία του κλασικού

Από την Παρασκευή 2 Μαΐου και για οκτώ παραστάσεις, το κλασικό αριστούργημα του Χένρικ Ίψεν Βρικόλακες, σε απόδοση-σκηνοθεσία Αναστασίας Παπαστάθη, θα συνεχίσει την επιτυχημένη του πορεία στο Θέατρο RADAR και μετά το Πάσχα. Τόσο οι κοινωνικές μικροαστικες αντιλήψεις, όσο και οι εύθραυστες οικογενειακές ισορροπίες που έχουν τις ρίζες τους στο παρελθόν, αλλά επηρεάζουν βαθιά και το παρόν, μπαίνουν στο μικροσκόπιο του μεγάλου θεατρικού συγγραφέα σε ένα διαχρονικό έργο. Ο ηθοποιός Νίκος Αναστασόπουλος μαε μίλησε για το έργο, την παράσταση και την εμπειρία που του χάρισε, τις οικογενειακές σχέσεις και τον αντίκτυπό τους στη ζωή μας, το παρελθόν και τον τρόπο που αντανακλάται σε κάθε έκφανση της καθημερινότητάς μας.

Τι σε συγκινεί στο έργο του Ίψεν; Ποιες νέες σκέψεις έκανες για τον εαυτό σου μέσα από αυτή τη δουλειά μέχρι τώρα;

Πρώτα απ’ όλα με συγκινεί το γεγονός ότι το έργο αποτελεί ένα από τα αριστουργήματα του παγκόσμιου κοινωνικού θεάτρου. Ένα έργο κλασσικό αλλά με φοβερή δυναμική που στέκεται απόλυτα ακόμα και σήμερα. Τόσο δυνατό και γραμμένο χωρίς περιττά στοιχεία.
Παράλληλα καταφέρνει και προκαλεί τόσο πολύ τον καλλιτέχνη και τον φέρνει αντιμέτωπο με θέματα υπαρξιακά, κοινωνικά, ανθρώπινα και συνάμα τόσο σύγχρονα, που όταν έρχονται στην επιφάνεια, οδηγούν στην απελευθέρωση από δεσμά του παρελθόντος. Επιπλέον οι εναλλαγές των συναισθημάτων είναι τέτοιες που δημιουργούν μια τόσο φορτισμένη ατμόσφαιρα καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης που κρατάει τον θεατή καθηλωμένο χωρίς ανάσα.
Η μέχρι τώρα συμμετοχή μου στο έργο αυτό μου έδωσε τη δυνατότητα να αντιμετωπίσω τους δικούς μου προσωπικούς δαίμονες -βρικόλακες και να προετοιμάσω τον εαυτό μου για να διαπραγματευθεί με τυχόν μελλοντικούς.

Δικαιώνονται πράξεις που μας πληγώνουν όταν γίνονται από αγάπη;

Δε συμβαίνει πάντα να δικαιώνονται. Αν όμως δικαιωθούν είναι εκατέρωθεν, μεγάλη ανακούφιση. Είναι η απελευθέρωση και του προσώπου που από αληθινή και άδολη αγάπη ενήργησε και των προσώπων, που πεπεισμένα, ότι η ενέργεια ήταν αληθινή, ανακουφίζονται, ελευθερώνονται.

Η οικογένεια αποτελεί φορτίο ή καταφύγιο;

Και τα δύο μπορεί να συμβούν. Αλλοτε είναι φορτίο και άλλοτε καταφύγιο. Ανάλογα πόσο υπεύθυνοι και έτοιμοι για οικογένεια είναι οι γονείς.

Είναι δυνατόν να απαλλαγούμε από τραύματα του παρελθόντος και να χαράξουμε την προσωπική μας πορεία;

Είναι δυνατό, αν υπάρχουν οι συνθήκες. Αν έχουμε τη δύναμη να σταθούμε προ των ευθυνών, αν θέλουμε να βοηθηθούμε από ειδήμονες, από την οικογένεια (αν είναι σε θέση) για να προχωρήσουμε στη ζωή. Να προχωρήσουμε, κοιτώντας την αλήθεια κατάματα και να την αφήσουμε πίσω μας. Αλλωστε ότι μας πληγώνει, μας κάνει πιο δυνατούς. Η αγάπη, η γνώση, ο πολιτισμός είναι τα όπλα μας.

Με ποιον τρόπο μπορούμε να δουλέψουμε για υγιείς σχέσεις;

Με την αλήθεια μας…

Το θέατρο έχει τη δύναμη να συμβάλει σε κάποια αλλαγή ή απευθύνεται σε ήδη ευαισθητοποιημένους ανθρώπους;

Οσο και αν είμαστε ευαισθητοποιημένοι, πάντα το θέατρο θα μας βοηθάει να προβληματιζόμαστε, να πλουτίζουμε τις γνώσεις μας, να επισημαίνουμε κάποια στοιχεία του εαυτού μας που μας είχαν ξεφύγει. Ακόμα και η προετοιμασία μας για να πάμε στο θέατρο, σωματική και ψυχική, δημιουργεί μια προσμονή που δρα καταλυτικά στη διάθεσή μας. Αλλά και για τους μη ευαισθητοποιημένους, η επαφή με το θέατρο, είναι ότι πιο σπουδαίο.
Θα πρέπει να μας χαροποιεί ότι τα θέατρα στη χώρα μας είναι γεμάτα μετά τον κορονοϊό και τις πολιτικές εξελίξεις από νεαρά άτομα και κυρίως οι λεγόμενες Μικρές Σκηνές.

Είσαι αισιόδοξος για το μέλλον;

Παρά τις δυσκολίες και τις αντιξοότητες της καθημερινότητας, τις συνθήκες που επικρατούν σε παγκόσμιο επίπεδο και τις συνθήκες στο σύγχρονο ελληνικό θέατρο, έχω την πεποίθηση ότι οι σκέψεις και οι προτάσεις των νέων δημιουργών φέρνουν μια νέα πνοή αισιοδοξίας.

Τι σου δίνει δύναμη και πίστη στην καθημερινότητα;

Η συλλογικότητα, η αλληλεγγύη και η υπεύθυνη στάση απέναντι στα πράγματα.