Ένα ξεχωριστό βιβλίο που διάβασες τον τελευταίο καιρό; Ένα βιβλίο που πρέπει να διαβάσει κανείς «οπωσδήποτε»;

Ένα ιδιαίτερο, θα έλεγα, βιβλίο που διάβασα τελευταία είναι η κοινωνία της κόπωσης του Μπιουνγκ – Τσουλ Χαν. Το ενδιαφέρον του βιβλίου αυτού  δεν βρίσκεται τόσο σε όσα παρατηρεί ο συγγραφέας, αφού πολλά από αυτά μας είναι πια γνωστά, όσο στον χρόνο που σε αναγκάζει να διαθέσεις για ναπαρακολουθήσεις τη σκέψη του. Κάτι που κάποτε ίσωςθεωρούσα επιτήδευση,με τις σημερινές ταχύτητες πρόσληψης και μεταβολισμού των ιδεών, κάπως μου μοιάζει σαν μια ωραία αφορμή για αντίσταση στην ανεξέλεγκτα γρήγορη ροή των πραγμάτων γύρω μας.

Δε θα πρότεινα ένα συγκεκριμένο βιβλίο ως κάτι που πρέπει οπωσδήποτε να διαβαστεί,  αλλά μια κατηγορία βιβλίων. Αυτό που πιστεύω ότι πρέπει οπωσδήποτε να έχει χώρο στις αναγνώσεις μας είναι η ιστορία. Η ιστορία μπορεί να συμβάλλει σημαντικά στο να κατανοήσουμε τη θέση μας στο σήμερα και όσα συμβαίνουν γύρω μας.

Μουσικές που αγαπάς; Το τελευταίο τραγούδι-εμμονή;

Δε θυμάμαι να προτιμούσα ποτέ ένα συγκεκριμένο είδος μουσικής. Ίσως έχω μια ιδιαίτερη αγάπη για τα παραδοσιακά ακούσματα. Περισσότερο συνδέομαι με τραγούδια και μουσικές, ανάλογα με το τι περνάω και πού βρίσκομαι κάθε φορά. Το τελευταίο τραγούδι που μου έχει κολλήσει είναι το «Μια θάλασσα μικρή» του Διονύση Σαββόπουλου. Μου έρχεται συχνά στο μυαλό, ιδίως όταν οδηγώ.

Μια ταινία για να δει κανείς απόψε;

Anatomy of a fall, σε σκηνοθεσία της Justine Triet. Φαίνεται καθαρά πόσο ρευστά είναι τα όρια ανάμεσα στην αλήθεια και την αντίληψή μας γι’ αυτήν.

Μια θεατρική παράσταση που θυμάσαι;

«Το ύστατο σήμερα» του Χάουαρντ Μπάρκερ, με τους Λευτέρη Βογιατζή και Δημήτρη Ήμελλο, σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή το 2009.

Ένα ξεχωριστό ταξίδι;

Το ταξίδι στη Ν. Κορέα, με αφορμή τη συμμετοχή της παράστασης «ΘαλαμοςΝο 6», σε σκηνοθεσία Νατάσας Φαίης Κοσμίδου, στο 32^ο Φεστιβάλ Ειρήνης ,στην οποία είχα τη χαρά να συμμετέχω κι εγώ ως ηθοποιός.

Μια ξεχωριστή βόλτα στην πόλη;

Θα αναφέρω δύο αγαπημένες βόλτες που κάνω συχνά. Η πρώτη ξεκινά από το Ζάππειο, συνεχίζει στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου και καταλήγει στα Αναφιώτικα και την Πλάκα. Η δεύτερη είναι στη Ρεματιά στο Χαλάνδρι.

Πότε και πως ξεχνάς τον χρόνο που περνάει;

Όταν νιώθω ότι παίρνω αγάπη.

Για ποιο λόγο χαμογέλασες τελευταία φορά;

Χαμογελάω όταν βλέπω να χαμογελούν οι αγαπημένοι μου άνθρωποι.

Τι σου δίνει ανακούφιση στην καθημερινότητα;

Όταν νιώθω ότι υπάρχει γύρω μου ενσυναίσθηση και προσπάθεια.

Τι κάνει την καθημερινότητά σου ενδιαφέρουσα;

Μια μικρή, ακόμη και φαινομενικά ασήμαντη, καινούρια ανακάλυψη.

Η Ιωάννα Παπακωνσταντίνου είναι ηθοποιός και αυτή τη σεζόν την βλέπουμε στην παράσταση «Το Καταραμένο Παιδί» του Ονορέ ντε Μπαλζάκ, σε διασκευή και σκηνοθεσία Λάζαρου Βαρτάνη-Στέφανου Παπατρέχα, που παρουσιάζεται για δεύτερη χρονιά στο θέατρο Arroyo [Μεγάλου Αλεξάνδρου 128, Κεραμεικός, Αθήνα. Παραστάσεις: Δευτέρα και Τρίτη στις 21.15].

Προπώληση: https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/to-katarameno-paidi/2os-xronos/