Οι χορεύτριες Ιωάννα Αποστόλου και  Μαρία Φουντούλη, συνεργάζονται για πρώτη φορά, και σε χορογραφία του Νίκου Καλύβα και μουσική του Γιάννη Αγγελάκη παρουσιάζουν για 4 μοναδικές βραδιές το “la petite mort”. Το επάγγελμα του χορευτή, παράλληλα με την δημιουργία, την εξέλιξη και το μοίρασμα, έχει την αγωνία, τη φθορά και την κόπωση. Όταν πέσει πρέπει να σηκωθεί ξανά. Όταν τραυματιστεί, πρέπει να βρει τη δύναμη να το ξεπεράσει. Όταν φοβηθεί, πρέπει να βρει την πίστη του στην τέχνη από την αρχή. Ποια είναι τα ψυχικά του αποθέματα για να διεκδικεί το όνειρό του; Η Ιωάννα Απόστόλου μας μίλησε για την παράσταση που ετοίμασε με τους συνεργατές της και παρουσιάζεται στο ΠΛΥΦΑ, για την δουλειά της και τις απαιτήσεις της, για τις συγκινήσεις που κρύβει.

Τι κινητοποίησε την παράστασή σας; Πως δουλέψατε γι αυτήν;
Η ιδέα της παράστασης ήρθε από τον Νίκο. Πραγµατεύτεται τη σχέση του χορευτή µε τον ίδιο τον χορό και πως αυτή αλλάζει µέσα στα χρόνια που αναπόφευκτα έρχεται αντιµέτωπος µε τραυµατισµούς και µε τη φθορά τουσωµατος. Ο Νίκος µοιράστηκε µαζί µας τις σκέψεις του, τα βιώµατά του και κυρίως τη θέση του αυτήν τη στιγµή σε σχέση µε όλα αυτα τα ερωτήµατα.΄Οπως είναι φυσικό, αµέσως δηµιουργήθηκε ένας κοινός τόπος καθώς οι εµπειριες, οι σκέψεις και οι προβληµατισµοί είναι λίγο πολύ οι ίδιοι. Ξεκινώντας λοιπόν από αυτην την αφετηρία και µε µία πολύ συγκεκριµένη κινητική ιδέα που έφερε ο Νίκος, δουλέψαµε αυτοσχεδιαστικά µέχρι να αρχίσει να προκύπτει η γλώσσα του έργου και σταδιακά αρχίσαµε να επιλέγουµε ποιες καταστάσεις µας ενδιαφέρει να φωτίσουµε.

Ποιες νέες σκέψεις κάνατε για τον εαυτό σας µέσα από αυτή τη δουλειά;
Οι σκέψεις είναι λίγο πολύ οι ίδιες. Υπάρχει µία αίσθηση αναµέτρησης µε τον εαυτό σου κάθε φορά που ξεκινάει µια νέα δουλειά. Σαν να τσεκάρεις το που βρίσκεσαι, µετράς τις δυνάµεις σου, τα αποθέµατά σου. Αυτό που ίσως έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια είναι µια µεγαλύτερη απελευθέρωση σε σχέση µε το κοµµάτι της έκθεσης. Νιώθω πιο ακοµπλεξάριστη και πιο κοντά στο πραγµατικό συναίσθηµα που µου προκαλεί ο χορός και κατ’ επέκταση η κάθε δουλειά.

Ποιες είναι οι χαρές της δουλειάς σας; Ποιες οι µεγαλύτερες αγωνίες;
Στη φάση που βρίσκοµαι αυτήν τη δεδοµένη στιγµή, οι χαρές της δουλειάς είναι οι άνθρωποι, η συνεργασία, το µοίρασµα µιάς κοινής δηµιουργικής και καλλιτεχνικής εµπειρίας, αλλά και η πιο ειλικρινής σύνδεση µε τον εαυτό µου, µε την καλλιτεχνική µου ταυτότητα. Οι αγωνίες δυστυχώς είναι πολλές. Η οικονοµική αβεβαιότητα, το άγχος της επιβίωσης, το σώµα που φθείρεται, η αντοχή που τελειώνει, το συνεχές τρέξιµο, η µαταίωση…

Οι πτώσεις, τα τραύµατα και οι µαταιώσεις µπορούν να δυναµώσουν κάποιον ή αποτελούν υπενθύµιση ότι πρέπει να εγκαταλείψουµε κάτι;
Προσπαθώ να τοποθετούµαι µε µια σχετικά αισιόδοξη στάση απέναντι σε αυτές τις δυσκολίες και για αυτό θέλω να πιστεύω ότι δυναµώνουν ή καλύτερα σε µία δύσκολη στιγµή υποδεικνύουν και αποκαλύπτουν έναν άλλο δρόµο ή τρόπο αντιµετώπισης των πραγµάτων. Από την άλλη πλευρά αναγνωρίζω ότι όταν κανείς φτάνει σε µία πιο ώριµη φάση της πορείας του και συνειδητοποιεί ότι όλα έχουν µείνει ίδια και τα προβλήµατα απλώς επαναλαµβάνονται µε µικρές παραλλαγές, είναι αρκετά απογοητευτικό. Προσπαθώ να µην πηγαίνω προς αυτήν τη σκέψη.

Τι χαρίζει ο χορός στη ζωή σας;
Ο χορός είναι η δουλειά µου, οπότε εκτός του ότι µου εξασφαλίζει τα προς το ζην, µε κάνει να αισθάνοµαι δηµιουργική, όπως φαντάζοµαι συµβαίνει σε κάθε άνθρωπο που αγαπάει τη δουλειά του. Σε δεύτερη σκέψη µου χαρίζει την δυνατότητα µιας βαθύτερης ανθρώπινης επαφής, µε συνδέει µε τον εαυτό µου.Δυσκολεύοµαι να φανταστώ τη ζωή µου χωρίς αυτόν.

Τι σας δίνει δύναµη και πίστη στην καθηµερινότητα;
Οι άνθρωποι που αγαπώ.

La Petite Mort του Νίκου Καλύβα για 4 παραστάσεις στο ΠΛΥΦΑ