Πολύ ευχάριστα κύλησε το απομεσήμερο. Αυτό, να φεύγει ο χρόνος και να μην τον νιώθεις που φεύγει, να μην του δίνεις καμιά σημασία, είναι το πιο θαυμαστό…

Όταν πρόκειται για τη συγγραφέα Μάρω Δούκα κάθε νέο βιβλίο της αποτελεί εκδοτικό γεγονός. Ωστόσο, έχοντας όλα τα χαρακτηριστικά του Μεγάλου δημιουργού, η έμπνευση, η ευρηματικότητα και η σύλληψή της εκπλήσσουν πάντα και αιφνιδιάζουν τον αναγνώστη. Στο τελευταίο βιβλίο της Πύλη εισόδου επιλέγει την αφηγηματική σύμβαση των αναρτήσεων στο facebook υπό μορφήν ημερολογίου της ηρωίδας της , της Αφεντούλας. Η Μάρω Δούκα παρακολουθεί σε όλη τη συγγραφική της πορεία τον παλμό της ζωής, τις κοινωνικές και πολιτικές μεταβολές, τις πνευματικές αναζητήσεις και την ιστορική πορεία της Ελλάδας αλλά και της πόλης της της Αθήνας.

Στο τελευταίο βιβλίο της αξιοποιεί τις αποσκευές της, επιστρατεύει τη διορατικότητά της, αλλά και ενεργοποιεί την ψυχαναλυτική ματιά της και ως εκ τούτου η ηρωίδα της συνδυάζει την αλήθεια του παρόντος με την εμπειρία του παρελθόντος. Η λογοτεχνική persona της αλλάζει προσωπεία διατηρώντας όμως, την ίδια αφηγηματική μορφή των αναρτήσεων που είναι οικεία στους αναγνώστες δεδομένου ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν υποκαταστήσει την ανθρώπινη επαφή και έχουν διαμορφώσει ένα νέο τοπίο επικοινωνίας.

Τα πολλά πρόσωπα μέσα από τις πολλές αναρτήσεις παραπέμπουν στα πολλά πρόσωπα που ο καθένας εμφανίζει στην προσωπική και κοινωνική του ζωή. Η συγγραφέας με εξαιρετική οξυδέρκεια παρουσιάζει το πλέγμα των προσώπων που το ένα εμπεριέχεται στο άλλο και αποκαλύπτει τη βαθύτερη λειτουργία του facebook που ενδέχεται να είναι λυτρωτική αλλά και αποκαλυπτική ακόμη και εν αγνοία του προσώπου. Το προφίλ του χρήστη χτίζεται με κόπο και προσπάθεια προκειμένου να εμφανίσει τα χαρακτηριστικά που επιδιώκει να παρουσιάσει. Στο προφίλ αυτό όμως, αποτυπώνονται οι βαθύτερες πτυχές του εαυτού του, οι προτιμήσεις, η αισθητική και οι σκέψεις του, ακόμη κι όταν ο ίδιος επιθυμεί το αντίθετο.

Με ζωντανή πρωτοπρόσωπη αφήγηση η ηρωίδα μιλά για τη ζωή της. Σκέφτεται, θυμάται, αναλογίζεται και η μνήμη αρχίζει τα δικά της παιχνίδια. Επιλέγει, παραλλάσσει, δημιουργεί και η Αφεντούλα, μιλώντας για τη ζωή της μιλά για όλα. Για τις σκέψεις και τα αισθήματα της, για τις σχέσεις με την οικογένεια της, τον σύζυγο και την ιδιαίτερη σχέση με τις κόρες της. Για τις φιλίες της, την κοινωνία, την πολιτική, τις αλλαγές στην πορεία του χρόνου. Κρίνει και αξιολογεί αλλά ταυτόχρονα αισθάνεται. Αγανακτεί, θυμώνει, μετανοεί, επιθυμεί, φοβάται, ελπίζει, χαίρεται, απολαμβάνει. Οι μικρές χαρές της καθημερινότητας, τα προβλήματα και οι σκέψεις γίνονται ένα πλέγμα της ατομικής πραγματικότητας. Η σκέψη είναι Ζωή και ο χειμαρρώδης λόγος της Αφεντούλας από εντελώς προσωπικός γίνεται συλλογικός. Εκφράζει την ανάγκη και το συναίσθημα όλων. Όλων των ηλικιών, των φύλων, των κοινωνικών τάξεων. Ο αναγνώστης ταυτίζεται με την ηρωίδα, αλλά ταυτόχρονα ανακαλύπτει τον εαυτό του καθώς έρχεται αντιμέτωπος με τα βαθύτερα κίνητρα των πράξεων του, τις επιθυμίες και την αλήθεια του. Η ανάγνωση γίνεται μια διαδικασία αυτογνωσίας και όπως σε όλα τα βιβλία της Μάρως Δούκα η λογοτεχνία επιτελεί τον ουσιαστικό σκοπό της. Λειτουργεί ψυχαναλυτικά και λυτρωτικά.

Ποτέ δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει, ούτε για τις συναισθηματικές μεταπτώσεις σου μπορείς να ξέρεις. Μελαγχολική παραμονή Δεαπενταύγουστου,έκανα να θυμηθώ εκδρομές και τραπεζώματα,άλλαξα αμέσως ρότα, πώς να το πω; Έστριψα το τιμόνι αποφασισμένη, ανοιχτά στο πέλαγος, μην προσαράζεις, μην πικραίνεσαι υπάρχουν άνθρωποι που υποφέρουν περισσότερο από σένα. Ακούς καμιά φορά τη φωνή τους, αν και δεν είσαι γενικώς του ραδιοφώνου, κάπου κάπου ψαχουλεύεις κι εσύ τους σταθμούς, μετά τα μεσάνυχτα, κι ακούς τις φωνές τους, τον λυγμό, το παράπονο, σύνελθε, Αφεντούλα μου, κι ας σου φαίνονται όλα μαύρα, στο χέρι σου είναι να τα χρωματίσεις λίγο.

Το βιβλίο Πύλη εισόδου της Μάρως Δούκα κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πατάκη.