(Η θλιβερή ιστορία του Ορφέα έτσι όπως μου την αφηγήθηκε πριν από δεκαπέντε χρόνια ένας ερασιτέχνης κιθαρωδός ονόματι Φίλιππος ο όποιος δεν γνωρίζω που ευρίσκεται πλέον ούτε αν εξακολουθεί να εξασκεί αραιά και που την παιδική του τέχνη)

Να μην ακούς όσα σου λένε για τον Ορφέα

οι τυχαίοι

οι ελάχιστοι άνθρωποι.

Τι ξέρουν αυτοί;

Μάθε το από μένα

ο Ορφέας ζει.

Δε κομματιάστηκε

από μαινάδες φρενιασμένες

κι όπου συναντήσεις ένα κομμάτι ουρανό

αν είσαι ευλογημένος

με λίγη προσοχή

θα συναντήσεις και εκείνον.

Να μην ακούς όσα σου λένε για τον Ορφέα.

η Ευρυδίκη;

ένα φάντασμα

ανύπαρκτο

ένα τραγούδι που έπλασε ο ίδιος

μήπως και ξεγελάσει κάπως την ευγενική του πλήξη.

Ούτε κατέβηκε ποτέ στον κάτω κόσμο του Άδη.

Πολύ δειλός για κάτι τέτοια ο Ορφέας μας.

Πολύ αδύναμος για συγκινήσεις

και αδιάφορος για περιπέτειες και μακρινά ταξίδια.

Καθόλου δεν ελύγισε την τελευταία στιγμή

– άλλωστε δεν υπήρξε καν για εκείνον κάποια τέτοια –

καθόλου δεν εγύρισε το βλέμμα του νικημένος από Έρωτα

– τι να ερωτευθεί άλλωστε ο Ορφέας μας –

καθόλου δεν αγάπησε

ποτέ του

τίποτα

παρά μονάχα τη λύρα του.

Να μην ακούς όσα σου λένε για τον Ορφέα

Η λύρα ήταν η μόνη αλήθεια του

και μόνη αλήθεια πως ήταν μουσικός

όμως σπουδαίος όχι

ούτε πολύ μοναδικός.

Ένας τυχαίος νεαρός ήτανε ο Ορφέας

σαν και του λόγου σου.

Μα μη φανταστείς

κάποια μέρα

έτσι ξαφνικά χωρίς λόγο κανένα

αυτός ο γερασμένος νέος

άρχισε να ξεχνάει.

Για αρχή ξέχασε που είναι το σπίτι του

έπειτα εξέχασε τους ανθρώπους

έφτασε να ξεχάσει τον κόσμο ολόκληρο

να μη θυμάται τίποτα κατέληξε!

και την λύρα του

την ξέχασε ολότελα

δε την αδράζει άλλο πια.

Τώρα

κάθεται κάτω από ένα δέντρο

κοιτάζει τον ουρανό

τα μάτια του γεμίζουν δάκρυα

η καρδιά του φουσκώνει από ένα κύμα

και

δίχως να θυμάται σχεδόν τίποτε

ξεχασμένος από όλους

μ’ένα κλάμα παιδιάστικο

όλο για μιαν μεγάλη του αγάπη λέει

και όλο παρακαλεί

για την χαμένη του Ευρυδίκη