Στο θέατρο ΝΟΥΣ παρουσιάζεται το έργο του Roger Ennals ‘’NEVERMIND’’, σε σκηνοθεσία Τζέσικας Κουρτέση, με την ίδια, την Φανή Ξενουδάκη και τον Γιάννη Σίντο. Τα μέλη ενός ζευγαριού, στο γραφείο του ψυχοθεραπευτή, επαναπροσδιορίζουν τη σχέση τους, προσπαθώντας μέσα από την κοινή τους πορεία να καταλάβουν τους εαυτούς τους, αλλά και ο ένας τον άλλο, για να μπορέσουν να ονειρευτούν ένα κοινό μέλλον. Η Τζέσικα Κουρτέση μας μίλησε για το έργο, την παράσταση και τους δρόμους σκέψης που της διάνοιξε. Για τη συντροφική σχέση και το πως μπορούμε να την φροντίσουμε ουσιαστικά στην εποχή μας. Για όσα της δίνουν δύναμη στην καθημερινότητα.

Γιατί επιλέξατε το συγκεκριμένο κείμενο; Πώς δουλέψατε για την παράστασή σας;

Το επέλεξα γιατί ήταν πολύ πραγματικό. Ήθελα να το ακούσουν κι άλλοι, να δω πώς θα το αντιληφθούν, πώς θα το νιώσουν.

Δουλέψαμε μέσα από αυτοσχεδιασμούς, βάλαμε πολύ και το σώμα μας μέσα σε όλο αυτό που βιώναμε. Ομαδικά, δημιουργικά, μέσα από ασκήσεις που μας βοήθησαν να ξεκλειδώσουμε και να δημιουργήσουμε τις σχέσεις που έπρεπε.

Τι νέο μάθατε για τον εαυτό σας από τη συγκεκριμένη δουλειά μέχρι αυτή τη στιγμή;

Έμαθα να κάνω υπομονή — να αφήνω ορισμένα πράγματα να γεννηθούν φυσικά, χωρίς πίεση. Να εμπιστεύομαι το ένστικτό μου, αλλά και να δουλεύω μεθοδικά. Και άλλα πολλά, φαντάζομαι, που δεν έχω ανακαλύψει ακόμα.

Η σχέση ενός ζευγαριού αλλάζει πάντα με το πέρας του χρόνου; Πως μπορούμε να τη φροντίσουμε;

Ευτυχώς αλλάζει — όπως αλλάζει κι ο άνθρωπος. Αν δεν αλλάζει, δεν εξελίσσεται. Είναι σημαντική πρόκληση η ανθεκτικότητα, το να μπορείς να αντέχεις πράγματα που παλιά δεν άντεχες και να σταματάς να αντέχεις άλλα που άντεξες για πολύ καιρό. Να προχωράς σύμφωνα με τις ανάγκες σου και με ειλικρίνεια προς τον εαυτό σου, χτίζοντας παράλληλα και τη σχέση.

Για μένα, φροντίδα σημαίνει πρώτα να είσαι παρών· να παρατηρείς χωρίς να προσπαθείς να ελέγξεις, να βλέπεις τι σου ταιριάζει, να επικοινωνείς, να έρχεσαι σε ρήξη αν χρειάζεται. Γενικά, να υπάρχεις. Κι όταν υπάρχεις με καλές προθέσεις, φροντίζεις άθελά σου.

Τώρα, όλο αυτό ακούγεται πολύ ουτοπικό και οργανωμένο, προφανώς δεν συμβαίνει πάντα με τόση ψυχραιμία και καθαρότητα όσο είσαι μέσα στη σχέση — αλλά οκ, κάπως έτσι τα έχω στο μυαλό μου.
 Στην παράσταση, ειδικά, νομίζω συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο: ένα χάος, που προσπαθεί η ψυχολόγος — η καημένη — να βάλει σε μια “τάξη”.

Όταν ένα ζευγάρι φτάσει σε σημείο να ζητήσει τη βοήθεια ειδικού, υπάρχει περιθώριο σωτηρίας;

Νομίζω πως, από τη στιγμή που ζητά βοήθεια, σημαίνει ότι θέλει να σώσει κάτι. Αλλά σωτηρία δεν είναι πάντα το να μείνεις· μπορεί να είναι και το να χωρίσεις.

Στη δική μας εποχή πως είναι οι σχέσεις; Υπάρχει περιθώριο να αναπτυχθούν;

Νομίζω πως είναι δύσκολες, αλλά υπάρχει περιθώριο. Αρκεί η επικοινωνία να μην περιορίζεται σε έναν ψυχρό προφορικό λόγο. Χρειάζεται μοίρασμα, των συναισθημάτων, της αλήθειας. Να υπάρχει χώρος για να εκφραστούν όλα αυτά χωρίς φόβο.

Τι σας δίνει δύναμη και πίστη στην καθημερινότητα;

Δεν νιώθω κάθε μέρα πίστη ή δύναμη· αλλά, αν το σκεφτώ λίγο απ’ έξω, οι άνθρωποί μου είναι αυτοί που με κρατούν. Είναι αυτοί που με επαναφέρουν όταν τα χάνω τελείως· πάντα είναι μια παρηγοριά να συνδέομαι με εκείνους που νιώθω άνετα. Μια καλή πρόβα επίσης — μιας και διανύω περίοδο προβών — μου δίνει δύναμη και πίστη. Λέω: “Οκ, κάτι κάνουμε καλά σήμερα”.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Κείμενο: Roger Ennals

Μετάφραση -Σκηνοθεσία: Τζέσικα Κουρτέση

Μουσική: Πιέρρος Παπαδάκος

Κοστούμια: Ζωή Βαρδάκη

Φωτισμοί: Ηώ Σπηλιωτοπούλου

Βοηθός σκηνοθέτη: Άντζυ Φιλήντα

Φωτογραφίες & Trailer: Χρήστος Συμεωνίδης

Graphic Design: Στέφανος Αλεξόπουλος

Παραγωγή: NEVERMIND55 ΑΜΚΕ

Υπεύθυνος Επικοινωνίας: Αντώνης Κοκολάκης

Παίζουν: Φανή Ξενουδάκη, Γιάννης Σίντος, Τζέσικα Κουρτέση