Η Ηρώ Κισσανδράκη γράφει και σκηνοθετεί το έργο Λέμονγκρας στο Θέατρο 104, ξεκινώντας από μία αληθινή ιστορία ανθρώπων που ζουν ανάμεσά μας, για να εξερευνήσει βαθιά τον κόσμο μιας οικογένειας εντοπίζοντας τις συχνά εύθραυστες ισορροπίες της. Μας μίλησε για την πορεία της προς και από το έργο και την διαδρομή των ηρώων της. Για την σωστή επικοινώνια και την αξία της στην ζωή μας. Τα όμορφα της καθημερινότητας που μοιραζόμαστε με τους ανθρώπους μας.

Τι κινητοποίησε την νέα σου παράσταση; Πως δουλέψατε για να πραγματοποιηθεί;

Πριν λίγα χρόνια έπεσε στην αντίληψή μου μια βαθιά ανθρώπινη, σκληρή και συγκινητική ιστορία την οποία θέλησα να αφηγηθώ στο κόσμο. Αλλοιώντας τα ονόματα των πραγματικών προσώπων και διανθίζοντας με στοιχεία μυθοπλασίας -τα οποία δεν επηρέασαν τον πυρήνα της αληθινής ιστορίας- έγραψα το «Λέμονγκρας» με σκοπό να αγγίξω το μέσο Έλληνα θεατή, που σίγουρα θα βρει οικείες εικόνες της δικής του οικογένειας μέσα από τους διαλόγους, τους τσακωμούς και τις εντάσεις της οικογένειας Βουτσινά.

Το κείμενο το δούλευα περίπου ένα χρόνο, άλλοτε με παύσεις άλλοτε με επιστροφή σε προγενέστερες σκηνές για διόρθωση ή και αναίρεση κάποιων κομματιών. Με την ολοκλήρωσή του, αναζήτησα τους ηθοποιούς που έκρινα πως θα ενσάρκωναν καλύτερα τους ρόλους και πολύ σύντομα ξεκίνησαν οι πρόβες που διήρκησαν σχεδόν τρεις μήνες.

Ποιες νέες σκέψεις έκανες για τον εαυτό σου μέσα από αυτή τη δουλειά μέχρι τώρα;

Ως δημιουργός του «Λέμονγκρας» επιθυμώ να αποκομίσει το κοινό ότι το πιο σημαντικό πράγμα στις σχέσεις για την υγιή διατήρησή τους είναι η επικοινωνία. Όλοι μας, λίγο ή πολύ, αποφεύγουμε να μιλάμε, για να μην τσακωθούμε, για να μην κακοκαρδίσουμε ο ένας τον άλλο, για να μην στεναχωρηθούμε εμείς οι ίδιοι. Και τελικά αυτό που καταφέρνουμε είναι να καθόμαστε γύρω από ένα τραπέζι μοιάζοντας  σαν «τσακωμένοι» χωρίς να είμαστε. Δηλαδή με το φόβο της σύγκρουσης αποφεύγουμε την επικοινωνία. Επομένως, καταλήγω πως καλό θα είναι να μιλάμε, να συγκρουόμαστε και να προχωράμε μαζί.

Πως και πότε επηρεάζει το παρελθόν το παρόν μας;

Το «πώς» δεν το ξέρω, ούτε και το «πότε» μπορεί να είναι προβλέψιμο. Αυτό που έχω αντιληφθεί είναι ότι οι άνθρωποι καθοριζόμαστε από το dna μας και από το περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνουμε. Μέσα σε αυτό υπάρχουν εκατομμύρια αναμνήσεις που θα κληροδοτηθούν στη ψυχή μας, οι οποίες και θα μας διαπλάσουν. Μοιραία λοιπόν το παρελθόν του καθενός μας οδηγεί τις πράξεις μας στο παρόν και τις επιλογές μας στο μέλλον.

Το παρελθόν αποτελεί δύναμη ή βάρος;

Σε ένα πρώτο επίπεδο και τα δύο, ανάλογα τη ψυχοσύνθεση του κάθε ανθρώπου. Αν έχεις αποδεχτεί το παρελθόν σου, είτε επέλεξες ό,τι σου συνέβη είτε όχι, τότε σίγουρα είσαι ένας πιο ώριμος και ήρεμος άνθρωπος για να ανταπεξέλθεις στο παρόν και να οργανώσεις καλύτερα το μέλλον σου. Αν όμως δεν μπορείς, για όποιους λόγους να δεχθείς το παρελθόν που φέρεις, τότε μοιραία το παρελθόν είναι ένα βαρίδι που θα σε εμποδίζει ή που θα σαμποτάρει τις επιλογές. Σε ακραίες βέβαια περιπτώσεις, με τραυματικά συμβάντα στη ζωή ενός ανθρώπου (όπως συμβαίνει στο έργο μας), το παρελθόν καταλήγει να είναι βάρος. Στόχος σε κάθε περίπτωση «υγιή» ανθρώπου είναι το παρελθόν να αποτελεί δύναμη για ένα βελτιωμένο αύριο.

Μπορεί μία σχέση να αντέξει στον χρόνο ή είναι καταδικασμένη στη φθορά;

Και βέβαια μπορεί, αρκεί οι άνθρωποι να είναι παρόντες και ειλικρινείς μεταξύ τους. Πρέπει να μάθουμε να ακούμε ο ένας τον άλλον, χωρίς εγωισμό, ώστε να αφουγκραζόμαστε τις ανάγκες της έτερης πλεύρας και να τοποθετούμαστε αναλόγως. Αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να αποφεύγουμε τις συγκρούσεις. Απεναντίας, όταν η σύγκρουση γίνεται σε επικοδομητικό πλαίσιο η σχέση προχωρά και γίνεται ισχυρότερη. Αν όμως μένουμε στο ότι  «δεν έχουμε μάθει να μιλάμε» όπως λέει και ο Αλέξανδρος (ο αφηγητής της ιστορίας μας) τότε τα πράγματα βαλτώνουν και καταρρέουν.

Τι συνιστά κανονικότητα στην καθημερινότητά μας;

«Κανονικότητα». Μία λέξη που μπήκε στη ζωή μας πολύ έντονα τα τελευταία χρόνια. Οι περισσότεροι εννοούν επιστροφή στην ηρεμία, στη ρουτίνα, στο οικείο και καθημερινό που σε κάνει να νιώθεις ασφαλής, χωρίς να απειλέσαι από κάτι. Αυτό έχουμε μάθει ότι είναι η κανονικότητα μας. Και η αλήθεια είναι πως εν μέρει, «κανονικότητα» είναι και αυτό. Αλλά και πάλι, η αλήθεια είναι ότι η «κανονικότητα» που τόσο κυνηγάμε δεν εξασφαλίζει την ευτυχία. Επομένως, καλό θα ήταν να αρχίσουμε να ορίζουμε την έννοια με όρους περισσότερο συμβατούς με την αρμονία και το συναίσθημά μας, ώστε κάποια στιγμή το «κανονικό» να μπορεί να συμπορευτεί με το «ευτυχισμένο». 

Ποια είναι επαναστατική πράξη στην εποχή μας;

Το οτιδήποτε ξεφεύγει από την καθωσπρεπική νόρμα της απολύτα συντηρητικής κοινωνίας μας είναι πράξη επαναστατική. Ζούμε σε ρυθμούς fast track όλοι μας και κάπως αυτό μας κάνει να υπάρχουμε ερήμην μας βάζοντας σε προτεραιότητα πράγματα που στο τέλος της μέρας δεν είναι και τόσο σημαντικά. Αν όμως αντισταθούμε στη ρουτίνα τότε σίγουρα το μυαλό μας θα ιεραρχήσει καλύτερα το «τώρα» μας. 

Τι σου δίνει δύναμη και πίστη στην καθημερινότητα;

Η αγάπη και η στήριξη των οικείων μου αλλά και απλά πράγματα που μπορεί να παρατηρήσω στο δρόμο και να νιώσω πως ακόμα υπάρχει ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.

Λέμονγκρας της Ηρώς Κισσανδράκη στο Θέατρο 104

Συγγραφέας:Ηρώ Κισσανδράκη

Σκηνοθεσία:Ηρώ Κισσανδράκη

Σκηνικά:Urban Theatre

Κοστούμια:Urban Theatre

Φωτισμοί:Χρήστος Τσαμπάς

Χορογραφία:Γιάννα Μελά

Παίζουν:Λευτέρης Βασιλάκης, Μαρία Δαμασιώτη, Ηρώ Κισσανδράκη, Γιάννης Σιάμπαλιας, Μάνος Τσούτης

Διάρκεια:85 λεπτά

Τιμές Εισιτηρίων:Κανονικό 15€, Μειωμένο 12€

Διάρκεια Παραστάσεων:Από Σάββατο 8 Φεβρουαρίου έως Κυριακή 13 Απριλίου 2025

Πληροφορίες:https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/lemongkras/

Παραστάσεις: Κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 21:00

Link Εισιτηρίων:https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/lemongkras/

Πληροφορίες Χώρου:Θέατρο 104, Ευμολπιδών 41, Γκάζι (σταθμός Μετρό: Κεραμεικός), Τηλέφωνο επικοινωνίας: 210 3455020 | https://www.104.gr/