The Talks: Χρύσα Κολοκούρη, Λουκία Ανάγνου & Βασίλης Ντάρμας / Στους ρυθμούς της πόλης

Σε μια μεγάλη πόλη, τρεις νέοι άνθρωποι προσπαθούν να βρουν τον ρυθμό τους, να συνυπάρξουν, να επιβιώσουν. Οι δεσμοί με το παρελθόν, οι προκλήσεις και οι δυσκολίες της καθημερινότητας, αλλά και η γοητεία της πόλης παρουσιάζονται στην παράσταση Δε μιλένιαλς που παρουσιάζεται σε κείμενο και σκηνοθεσία Χρύσας Κολοκούρη στο Πάπια Bar. Η Χρύσα Κολοκούρη, η Λουκία Ανάγνου και ο Βασίλης Ντάρμας μας μίλησαν για την παράσταση που δημιούργησαν με φόντο την Αθήνα, για την εποχή μας και όσα απαιτεί από εμάς, για τον ρομαντισμό που είναι αναγκαίο να διατηρούμε.

Τι σε συγκινεί στο έργο; Ποιες νέες σκέψεις έκανες για τον εαυτό σου μέσα από αυτή τη δουλειά μέχρι τώρα;

Λουκία: Αυτή η δουλειά ήταν και είναι φοβερά απελευθερωτική για μένα. Αφενός έχουμε πάρα πολλά κοινά με το ρόλο που υποδύομαι και αφετέρου η άμεση επαφή με το κοινό, δημιουργούν μια αίσθηση Ελευθερίας που μου είναι πολύτιμη.

Υπάρχουν καλύτερες ή χειρότερες εποχές για να μεγαλώνει κανείς ή όλες έχουν τις δικές τους ευκολίες και δυσκολίες;

Χρύσα: Δεν ξέρω. Οτιδήποτε και να υποθέσουμε για άλλες εποχές μόνο θεωρητικό μπορεί να είναι, αφού δεν έχουμε την εμπειρία τους. Δεν πιστεύω πάντως ότι κάθε πέρσι ήταν και καλύτερα ή ότι πάμε από το κακό στο χειρότερο ή όλα αυτά που λένε οι άνθρωποι όταν εξιδανικεύουν το παρελθόν. Έχει και όμορφα στοιχεία η εποχή μας. Ας πιαστούμε γερά από αυτά όταν μας πιάνει η απελπισία.

Τι χαρακτηρίζει την γενιά και την εποχή μας; Τι απαιτεί η εποχή μας από εμάς για να επιβιώσουμε;

Χρύσα: Η έλλειψη χρόνου, η διάσπαση, η ανάγκη για το επόμενο, η αβεβαιότητα για το μέλλον (και για το παρόν πολλές φορές), η κατάργηση των αποστάσεων. Ζώντας σ’ έναν κόσμο με διαρκή ροή πληροφορίας, η οποία εισβάλλει απρόσκλητη πολλές φορές στη ζωή μας, η συγκρότηση και διατήρηση μιας ταυτότητας γίνεται όλο και πιο επείγουσα. Θα έλεγα να μείνουμε κοντά σε ό,τι νιώθουμε να είναι ο πυρήνας μας.