Η ομάδα «Μικρή Βιομηχανική» παρουσιάζει στο Θέατρο Τόπος Αλλού την παράσταση Στη μοναξιά της τσιμεντένιας ζούγκλας σε κείμενο και σκηνοθεσία Αλέξανδρου Τσίτσου. Ένα έργο για την απομόνωση του σύγχρονου άνθρωπου στα βάθη της μεγάλης πόλης που είναι γεμάτη προκλήσεις, πιθανούς κινδύνους, αλλά συχνά και φως. Η Βιολέττα Σταύρακα μας μίλησε για την παράσταση και τις εμπειρίες που τις χάρισε, τον τρόπο που λειτουργεί μέσα μας ο τόπος και εν τέλει μας καθορίζει, τη σημασία του να αναζητούμε και να διεκδικούμε την ελπίδα και την χαρά.

Τι σε συγκινεί σε αυτό το έργο;

Η αναμονή. Οι ήρωες πάντα κάτι περιμένουν. Απ’ τον εαυτό τους, απ’ τους άλλους. Κάτι να τους συνταράξει, να τους βγάλει από τη ρουτίνα, τη μοναξιά. Τα ερεθίσματα είναι πολλά, αλλά είναι το μόνο που μένει ανεπηρέαστο απ’ αυτόν τον βομβαρδισμό. Σε αυτό δεν μπορούν να βρουν εύκολη λύση. Στο τι ζητάνε, τι περιμένουνε. Αλλά  αυτή η ευαλωτότητα είναι που δημιουργεί τον ρομαντισμό. Κι έχει θυσιαστεί, δυστυχώς, στο βωμό της ευκολίας της εποχής.

Ποιες νέες σκέψεις έκανες μέσα από αυτή τη δουλειά μέχρι τώρα;

Κάθε δουλειά είναι μια νέα εμπειρία. Ωστόσο, η συγκεκριμένη έχει περάσει από 40 κύματα. Και αυτό που έμαθα και κρατάω μέσα από αυτή τη διαδικασία είναι ότι όταν έχεις κάτι συγκεκριμένο να πεις και καίγεσαι να το μοιραστείς, τότε δεν έχει τίποτα άλλο περισσότερη σημασία. Κι αυτό, εν τέλει, είναι και το νόημα της τέχνης.

Είναι μια δύσκολη πόλη η Αθήνα; Ποιες είναι οι ελλείψεις της;

Είναι μια δύσκολη χώρα η Ελλάδα, θα πω. Ή μάλλον χωριό. Εγώ μεγάλωσα σε νησί, που φαινομενικά έχει και μαγαζιά να ψωνίσεις, να φας, να παρτάρεις, συγκοινωνίες και όλα όσα μπορεί να σκεφτεί ο καθένας λόγω τουρισμού. Η αλήθεια είναι, όμως, πως το χειμώνα όταν περπατάς, βλέπεις μόνο φύλλα. Έτσι και η Ελλάδα. Και κατ’ επέκταση η Αθήνα. Τόσες πολλές «επιλογές» και τελικά, καταλήγεις πάλι στη μοναξιά και τη βαρεμάρα.

Ο τόπος καθορίζει τα πρόσωπα ή το αντίστροφο;

Όλα είναι σε σχέση με. Εγώ έχω διαμορφωθεί απ’ τις συνθήκες γύρω μου. Απ’ το που μεγάλωσα, που σπούδασα, που δούλεψα και δουλεύω. Και ο τόπος έχει διαμορφωθεί από τις συνθήκες, επίσης. Απ’ τα φυσικά φαινόμενα, απ’ τους ανθρώπους που τον κατοικούν. Άλλωστε, ο άνθρωπος έχει αυτή τη μαγική ικανότητα να τα διαλύει όλα.  «Όσο κι αν προσπαθεί, όσοι Αριστοτέληδες, Μαρξ κι Ένγκελς κι αν προσπαθήσουν να το βάλουν στην σωστή πορεία, αυτό το πλάσμα πάντοτε θα εκτροχιάζεται και θα καταστρέφει τα πάντα στο πέρασμά του.»

Ποια είναι μια πράξη αντίστασης στην εποχή μας;

Για μένα η μεγαλύτερη πράξη αντίστασης, αυτή τη στιγμή, όπως είναι τα πράγματα, είναι η συλλογική διεκδίκηση των αυτονόητων, όπως ας πούμε η ζωή μας. Κάτι απλό. Μετά, μπορούμε να πάμε στα πιο ρομαντικά. Αλλά τίθεται θέμα επιβίωσης.

Τι σου δίνει δύναμη και πίστη στην καθημερινότητα;

Οι άνθρωποι γύρω μου, που ακόμα πιστεύουν σε κάτι καλύτερο απ’ αυτό που μας έχουν φορέσει. Που ελπίζουν και δεν απογοητεύονται. Ή ακόμα καλύτερα, που απογοητεύονται και βρίσκουν τον τρόπο να ξαναπιστέψουν σε κάτι πιο φωτεινό.

Στη μοναξιά της τσιμεντένιας ζούγκλας
Κείμενο και σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Τσίτσος

Βοηθός σκηνοθέτη: Αλεξάνδρα Γεωργίου
Σκηνικό – Κοστούμια: Αφροδίτη Βραχοπούλου
Πρωτότυπη μουσική: Βιολέττα Σταύρακα, Zemra
Σχεδιασμός φωτισμών: Ευσταθία Δρακονταειδή
Σχεδιασμός αφίσας: Αριάδνη Μιχαηλάρη
Προβολή και επικοινωνία: Βάσω Σωτηρίου-We Will
Παραγωγή: «Βιομηχανική»

Παίζουν: Αλέξανδρος Τσίτσος, Βιολέττα Σταύρακα

Πού: Θέατρο Τόπος Αλλού, Κεφαλληνίας 17 & Κυκλάδων, Τ.Κ: 11361, Κυψέλη
Πότε: Από 4 Μαρτίου και κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 20:30 (έως 30 Απριλίου)
Εισιτήρια:  15 € (κανονικό), 12 € (προπώληση), 10 € (ατέλειες, άνεργοι, φοιτητικό)
Διάρκεια: 110’