Τρεις άνθρωποι που έρχονται αντιμέτωποι με το παρελθόν τους, ανακαλύπτωντας τον ρόλο που παίζει στο παρόν τους. Τρεις άνθρωποι που εναλλάσουν ρόλους για να βρουν τον εαυτό τους και να αντιμετωπίσουν τον αντίκτυπο που έχει ο ένας στη ζωή του άλλου. Τρεις άνθρωποι που οφείλουν να βρουν τη δύναμη να ακολουθήσουν το φως που υπάρχει ακόμα και στις πιο σκοτεινές στιγμές. Το ψυχολογικό θρίλερ Ο θάνατος και η κόρη του Ariel Dorfman σκηνοθετεί η Θάλεια Γρίβα στο Θέατρο 104. Ο Στράτος Σωπήλης μας μίλησε για την ιδιαίτερη θεατρική σεζόν που διανύουμε και τις προεκτάσεις της, την παράσταση του εντυπωσιακού έργου του Ariel Dorfman και το πως συνάντησε τις σκέψεις του.

Πως είναι η τρέχουσα θεατρική σεζόν μετά από μία τόσο ιδιαίτερη χρονιά;

Ιδιαίτερη κι αυτή. Έχω δει ηθοποιούς με φουστανέλα και μάσκα, αντικαταστάσεις εσωτερικές και εξωτερικές, αναβολές και ματαιώσεις και διαρκές άγχος. Το κοινό αμήχανο, μουδιασμένο και ανήσυχο. Τις μακροπρόθεσμες συνέπειες θα τις αντιμετωπίσουμε στο εγγύς (ελπίζω) μέλλον. Ίδωμεν. Φοβάμαι πάντως ότι αυτά που ζήσαμε και ζούμε την πρωτοφανή αυτή σεζόν θα δημιουργήσουν προηγούμενα και θα διαμορφώσουν δεδομένα που δε θα είναι προς όφελος του ζωντανού θεάματος και της συνύπαρξης.

Μάθαμε κάτι από όλα αυτά που ζήσαμε την περίοδο που προηγήθηκε σε σχέση με όλες τις εξελίξεις στο θέατρο, τόσο σε σχέση με τα εργασιακά δικαιώματα των καλλιτεχνών όσο και με το κίνημα me too;

Κατ’ αρχάς πάθαμε. Το τι μάθαμε θα φανεί. Σίγουρα άνοιξε η συζήτηση. Και το εργασιακό ζήτημα και οι κακοποιητικές συμπεριφορές δεν αφορούν αποκλειστικώς το θέατρο, απλώς σε μας είναι κι αυτά, όπως κι όλα, πιο προφανή και δημοσίως αξιοποιήσιμα. Είναι αποτέλεσμα της κυριαρχίας της αγοράς (με όλες τις έννοιες) και της πατριαρχίας. Γίναμε όλοι-ευτυχώς ή δυστυχώς-λιγότερο αθώοι. Αν το θέατρο μπει μπροστάρης για μια συνολικότερη κοινωνική διεκδίκηση θα είμαι περήφανος και χαρούμενος. Μια αίσθηση συμμετοχικότητας και συλλογικότητας πάντως την έχω νοιώσει.

Τι σας συγκινεί στο έργο του Ariel Dorfman; Ποιες νέες σκέψεις κάνατε για τον εαυτό σας μέσα από αυτή τη δουλειά;

Στο έργο συγκινεί το ότι ενώ είναι εμπνευσμένο από προσωπικά βιώματα δεν παίρνει εύκολα και προφανώς θέση. Η σκέψη που ήρθε να συναντήσει τις δικές μου είναι ότι η προσωπική επιλογή επηρεάζει και επηρεάζεται από τις κοινωνικές συνθήκες και επιταγές. Πέρα από την προσωπική αυτοβελτίωση πρέπει να μοχθούμε και για τα ανθρώπινα και τα γήινα, γενικώς και αδιαλείπτως. Χρειάζεται γενναιότητα και ωριμότητα να ξεπεράσεις την προσωπική εμπλοκή, να λυτρωθείς από το βάσανο της εμπειρίας και να αναχθείς σε κοινωνό μηνύματος που περιλαμβάνει και αφορά και στον εχθρό σου. Κι ο Dorfman το πέτυχε νομίζω, Πρόσφατα είδα κάτι αντίστοιχο στον πατέρα του παιδιού που σκοτώσανε για οπαδικές διαφορές στη Θεσσαλονίκη. Πάντα το φως λάμπει στο σκοτάδι.

Το παρελθόν μας λειτουργεί ως καταφύγιο ή ως βάρος;

Το παρελθόν είναι αεί παρόν. Το κουβαλάμε και επιβαίνουμε ταυτοχρόνως. Είμαστε σε διαλεκτική σχέση μαζί του συνέχεια. Το στοίχημα είναι να μη μας καθορίζει.

Είναι καλύτερο να εκφράζουμε ανοιχτά τις σκέψεις μας πάντα ή κάποια πράγματα πρέπει να μένουν στο σκοτάδι;

Στην τέχνη πρέπει και το σκότος και το φως να εκφράζονται. Στη ζωή η ειλικρίνεια πρέπει να ορίζεται και να περιορίζεται από την ανθρωπιά. Όλα έχουν τρόπο, τόπο και χρόνο που μπορούν να ειπωθούν. Επαφίεται σε μας να επιλέξουμε σωστά.

Έχει δικαίωμα ένας άνθρωπος να συγχωρήσει ή όχι έναν άλλο;

Η συγχώρεση είναι καθήκον και δικαίωμα, κυρίως για προσωπικό όφελος. Συγχωρούμε για μας τον άλλον. Είναι η μόνη λύτρωση που είναι ζήτημα επιλογής και στο χέρι μας.

Τι σας δίνει δύναμη και πίστη στην καθημερινότητα;

Οι λεπτομέρειες και οι περιπτώσεις. Το σύνολο με απελπίζει. Μια λέξη, ένα βλέμμα, ένα γέλιο, αέρας στο πρόσωπο, κάτι αναπάντεχο μόλις στρίψεις μια γωνία, ακόμα κι ένα βιντεάκι στο youtube.

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΚΟΡΗ του Ariel Dorfman σε σκηνοθεσία Θάλειας Γρίβα στο Θέατρο 104

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Μετάφραση-Διασκευή: Θάλεια Γρίβα, Σίσσυ Μαράθου

Σκηνοθεσία: Θάλεια Γρίβα

Σκηνικά-Κοστούμια: Έλλη Εμπεδοκλή

Video design: Αποστόλης Κουτσιανικούλης

Φωτισμοί: Στέβη Κουτσοθανάση

Βοηθός σκηνοθέτη: Κωνσταντίνα Πανταζή

Βοηθός σκηνογράφου-ενδυματολόγου: Μαριάννα Φραγκούλη

Διεύθυνση παραγωγής: Αναστασία Γεωργοπούλου-Ναταλία Μπαρούς

Εκτέλεση παραγωγής: Πεδίο Τέχνης


ΠΑΙΖΟΥΝ
Κωνσταντίνος Δανίκας
Σίσσυ Μαράθου
Στράτος Σωπύλης

Φιλική συμμετοχή σε βίντεο: Σμαράγδα Κάκκινου

Trailer: Αποστόλης Κουτσιανικούλης

Φωτογραφίες παράστασης: Αποστόλης Κουτσιανικούλης

Γραφίστας-Σχεδιασμός αφίσας:  Γιώργος Καλοφωλιάς

Υπεύθυνη επικοινωνίας: Ανζελίκα Καψαμπέλη

Social Media: Ανδρέας Λεύκιος Καψαμπέλης

INFO:

Θέατρο 104 |Ευμολπιδών 41, Γκάζι |Μετρό Κεραμεικός | t. 210 345 5020

Ημέρες και ώρες παραστάσεων:
Σάββατο 21.15 | Κυριακή 18.30

Διάρκεια: 90 λεπτά

Τιμές εισιτηρίων:
15 ευρώ – κανονικό | 12 ευρώ – φοιτητικό & ανέργων | 5 ευρώ – ατέλεια

Προπώληση: Ticketservices.grhttps://www.ticketservices.gr/event/o-thanatos-kai-i-kori/