Ο ΕΡΗΜΟΣ ΔΡΟΜΟΣ

Βροχή από μέλι

στα πεινασμένα μου χέρια

στεφάνια

στεφάνια

στεφάνια

στα πικρά μου μαλλιά

όμως

το βάθρο του αγάλματος

μένει πάντα άδειο

όμως

το στόμα του αγάλματος

μένει πάντα βουβό

Μίλτος Σαχτούρης

__________________________________________________________

Δεν τον αλλάζεις τον Δρόμο.

Είναι πάντα εκεί.

Διαφορετικός την κάθε στιγμή.

Έτσι και κάνεις πως ακινητείς

ο Δρόμος χάνεται.

Δεν υπάρχει πια.

Και ό,τι εξετάσεις στην ακινησία

δεν είναι πλέον

παρά μόνο πέτρα.

Μόλις αρχινήσεις και πάλι το βήμα σου

αρχινά μαζί του και ο Δρόμος .

Άπιαστος.

Από την αρχή και κατ’ εξακολούθηση.

Είναι η ίδια η κίνηση

όπου γεννάει τον Δρόμο.

Δίχως εσένα δεν υπάρχει χρόνος στην ζωή μιας διαδρομής

και ο χώρος δεν είναι παρά η καλλιγραφία της προσωπικής σου

Ενδοχώρας.

Μία σπονδή του Κόσμου

Προσφορά ιερή στην παντοδυναμία που συνεχώς αγρυπνάει

μέσα στα σπλάχνα του Ελάχιστου.

Και αυτές οι σκοτεινές σκιές που συναντάς τριγύρω

• θυμάσαι; –

εκείνοι οι βουβοί κλειδούχοι της πορείας

• μην το ξεχνάς –

δεν είναι σκοτεινές σκιές μα φωταγωγημένα ενδεχόμενα

καθηλωμένα στην νοερή αναμονή κάποιας απότομης ρωγμής

που ακαριαία θα κατασχίσει την μεμβράνη της ανυπαρξίας.

Θέλω να πω …

διψάνε για Ζωή.

Κι είναι για αυτό ακριβώς που καιροφυλακτούνε λαίμαργα

χορταίνοντας το βλέμμα τους με το δικό σου το ταξίδι.

Όχι δεν παραδοξολογώ.

Οι οδοιπόροι και τα αγάλματα μ’ έχουν κιόλας κατανοήσει.

Και μ’ έχεις νιώσει πια κι εσύ.

Και εγώ.

Τι «έτσι σοφοί που γίναμε με τόση πείρα ήδη το καταλάβαμε»

πως

…κάθε στιγμή τον Δρόμο τον αλλάζεις…