Το νέο έργο της Αντωνίας Οικονόμου, the great nothing, παρουσιάζεται στο Τζάμια Κρύσταλλα. Το πιο μοναχικό σημείο του σύμπαντος, εκεί που κανείς συναντά μόνο τον εαυτό του με το φως και το σκοτάδι του, αποτελεί το πεδίο έρευνας και αναζήτησης της χορογράφου. Μας μίλησε για τη διαδρομή της προς τη νέα της δουλειά και όσα της έμαθε, για τη θέση μας στο σύμπαν και τη σημασία της, για την ουσιαστική συνύπαρξη σε αντιδιαστολή με τη μοναξιά και τις απαιτήσεις της.

Τι κινητοποίησε τη δημιουργία της παράστασης; Πως δούλεψες γι αυτή;

Η ανάγκη για το the great nothing προέκυψε μέσα από το προηγούμενό μας έργο, το Άτιτλον, λειτουργώντας ταυτόχρονα ως αντίθεση αλλά και ως φυσική του συνέχεια. Το Άτιτλον ήταν στραμμένο στον έρωτα και στην αναζήτηση της επαφής, ενώ το the great nothing εστιάζει στην απώλεια, τον αποχωρισμό και την απουσία αυτής της επαφής. Σε αντιδιαστολή με το Άτιτλον —μια ομαδική σύνθεση γύρω από τη συνύπαρξη και τη διαρκή κίνηση, ένα μονοπλάνο σε έναν μεγάλο λευκό χώρο— το the great nothing στρέφεται στο άτομο και τη μοναχικότητα: στο κενό, στους ασφυκτικούς χώρους και το σκοτάδι, στην αντιπαράθεση και τα jump cuts, και κυρίως στην αδράνεια και την ακινησία. Με αυτή τη βάση ξεκινήσαμε τα πρώτα εργαστήρια, όπου εστίασα στα τρίπτυχα του Francis Bacon — μια αναφορά που κατέληξε να υποβόσκει σε όλες τις πτυχές του έργου: την κίνηση, τον σκηνικό χώρο, το φως. Για μένα αποτελεί μια χωρική αναφορά απόλυτης μοναξιάς, όπου η παραμόρφωση του χώρου και του σώματος πρωταγωνιστεί, όπως και στο ίδιο το έργο. Στη συνέχεια ήρθα σε επαφή με το «Κενό του Βοώτη» (The Boötes Void), αλλιώς «Το Μεγάλο Τίποτα», και ένιωσα πως όλα συνδέθηκαν οργανικά. Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα γνωστά «κενά», και ίσως την πιο μοναχική περιοχή στο παρατηρήσιμο σύμπαν.

Τι νέο έμαθες για τον εαυτό σου από αυτή τη δουλειά μέχρι τώρα;

Νιώθω ότι ήρθα σε επαφή πολύ συνειδητά με τα σκηνικά και δραματουργικά εργαλεία που με  εκφράζουν σε αυτή τη φάση: η χειραγώγηση και η αλλοίωση του χρόνου και του χώρου, το κινηματογραφικό μοντάζ στο σκηνικό χώρο, η αεικινησία στο σώμα και η δημιουργία σκηνών επεκτείνοντας μια ακίνητη  εικόνα πριν και μετά την απαθανάτιση της,

Η συνειδητοποίηση πως είμαστε ένα πολύ μικρό κομμάτι ενός αχανούς σύμπαντος αποτελεί ανακούφιση ή ανησυχία για όλα αυτά που δεν συλλαμβάνουμε;

Η σκέψη αυτή αρχικά μου προκαλεί πανικό. Η ανακούφιση έρχεται όταν συνειδητοποιείς ότι μέσα σε αυτήν την τυχαιότητα, που μπορεί να φέρει πεσιμισμό και αδράνεια, καλλιεργείται ένα εύφορο έδαφος για δημιουργία. Αν καταλάβεις πόσο μικρός είσαι απέναντι σε όλο αυτό σταματάς να παίρνεις τον εαυτό σου τόσο σοβαρά και δεν προσπαθείς να έχεις τον απόλυτο έλεγχο γιατί αντιλαμβάνεσαι ότι αυτό δεν υπάρχει.

Πως μπορούμε να επικοινωνήσουμε και συνυπάρξουμε ουσιαστικά;

Με βάση το έργο, θα πω ότι δυστυχώς πλέον είναι πολύ δύσκολο έως και ανέφικτο. Αυτά τα μοναχικά, υπαρξιακά «κλουβιά» του τρίπτυχου λειτουργούν σαν καθρέφτης μιας συλλογικής κατάστασης στην οποία βρισκόμαστε, όσο απομονωμένα κι αν τη βιώνουμε στην καθημερινότητά μας.

Το έργο είναι ένας χώρος και ένας χρόνος για να αντικρίσουμε τον εαυτό μας μέσα σε αυτά και ίσως να αναρωτηθούμε με τι επιλέγουμε να γεμίζουμε τα δικά μας κενά, πώς —και από τι— κατευθύνεται και καθορίζεται το βλέμμα μας, και πόσο μόνοι έχουμε μάθει πια να υπάρχουμε σε μια εποχή που σταδιακά ξεχνάμε τι σημαίνει «μαζί».

Τι σου δίνει δύναμη και πίστη στην καθημερινότητα;

Αυτό που κάνουμε στην πρόβα μου δίνει δύναμη και μου προσφέρει μία διέξοδο. Ένα ένα σημείο εξωτερίκευση και  αποσυμπίεσης- ένα χώρο έρευνας, πειραματισμού και παιχνιδιού-  όπου μπορώ να βάλω αυτά που με ανησυχουν απέναντί μου, να τα κατανοήσω, να τα διαπραγματευτώ και να δημιουργήσω σε διάλογο με αυτά. Αυτά που στην καθημερινότητα με παραλυουν, στην πρόβα γίνονται κινητήριες δυνάμεις και εναύσματα για την δημιουργική μας διαδικασία.

Συντελεστές

Σύλληψη / Σκηνοθεσία/ Χορογραφία: Αντωνία Οικονόμου

Ερμηνεία και ανάπτυξη υλικού: Άγγελος Πρεκατσουνάκης, Παύλος Λυκούδης, Αντωνία Οικονόμου, Μαίρη Χανδρινου

Μουσική σύνθεση: Δημήτρης Καλαμαράς

Σχεδιασμός ήχου/ δραματουργία ήχου: Σήλια Τσιούφη

Σχεδίαση/ κατασκευή σκηνικού: Έκτορας Καραβάς

Επιμέλεια σκηνικού χώρου: Λυδία Λαμπροπούλου

Σχέδια: Νίκη Πεκιαρίδη, Φιλίας Διβάρης

Ζωγράφοι / πατίνες σκηνικών: Μαργαρίτα Πειρουνίδου, Κωνσταντίνος Ραφτάκης

Σχεδιασμός φωτισμών: Βαγγέλης Μούντριχας

Κοστούμια: Κωνσταντίνος Χαλδαίος

Δραματουργία/ Κείμενα: Μαρίνα Ξενάκη

Βοηθός παραγωγής: Δάφνη Πατσουράκου

Διεύθυνση παραγωγής: Λυδία Λαμπροπούλου

Βοηθός χορογράφου: Μαίρη Χανδρινού

Τρέιλερ: Κώστας Φούντας

Μοντάζ: Αντωνία Οικονόμου

Documentation/κινηματογράφηση: Χρήστος Αδριανόπουλος

Σχεδιασμός αφίσας/ οπτικό υλικό: Ζωή Κραββαρίτη

Καλλιτεχνική διεύθυνση: Αντωνία Οικονόμου

Επικοινωνία: True Colours Comms

Πληροφορίες

Πρεμιέρα 5.2.26 στις 21.00

Κάθε Πέμπτη Παρασκευή Σάββατο από 5/2 έως 28/2/2026

Tzamia Krystalla (Αγίου Όρους 10, 10435)

Προπώληση: https://www.ticketservices.gr/event/the-great-nothing-or-the-loneliest-place-in-the-universe/?lang=el

Fb event: https://fb.me/e/btZIcr2JG

Διάρκεια: 70 λεπτά

THE GREAT NOTHING (trailer) / Antonia Economou