Στο Θέατρο Μικρός Κεραμεικός παρουσιάζεται για δεύτερη χρονιά, λόγω επιτυχίας, η παράσταση «Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΕΝΟΣ ΦΑΣΙΣΤΑ Η ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΦΙΛΟΥ ΤΣΑΦΟΥ» σε σκηνοθεσία Γιώτας Κουνδουράκη από την Τετάρτη 1^η Οκτωβρίου, και κάθε Τετάρτη στις 19:00 για τέσσερις μόνο παραστάσεις. Μια αποτρόπαια Γυναικοκτονία συγκλονίζει την κοινή γνώμη στα χρόνια της χούντας. Ο Νίκος Κούνδουρος πολιτικός μετανάστης στο Λονδίνο τότε, παρακολουθεί τη μεγάλη κοινωνική διάσταση που πήρε η πολύκροτη δίκη και με αφορμή αυτό το γεγονός, γράφει ένα συγκλονιστικό μονόδραμα. Ο ηθοποιός Νίκος Πανόπουλος μας μίλησε για την εμπειρία της παράστασης και τους δρόμους σκέψης που του διάνοιξε, την ιδεολογία της εποχής μας και αυτά που χαρίζει το θέατρο στη ζωή μας.

Τι κινητοποιεί το ενδιαφέρον σας σε αυτή τη δουλειά; Τι νέο μάθατε για τον εαυτό σας μέσα από αυτή τη πορεία μέχρι τώρα;

Το θέατρο μου δίνει κυριολεκτικά ζωή, δεδομένου ότι δεν είναι για μένα απλά η δουλειά μου, αλλά κι ένας τρόπος ζωής, μια ματιά απέναντι στο φαινόμενο της ύπαρξης. Από πολύ μικρός ήξερα ότι ο κόσμος κρύβει πολλά σκοτάδια, γι’αυτό και έφτιαχνα δικούς μου κόσμους, ίσως πιο όμορφους, πάντως περισσότερο οικείους, όχι απαραίτητα ονειρικούς, σίγουρα πιο ελέγξιμους – και παντως σίγουρα πιο ποιητικούς. Ήθελα κάθε φορά να ξεφύγω από τον εαυτό μου, είχα βαθύτατη ανάγκη να γίνω κάποιος “άλλος”… Δεν με χωράγανε τα ρούχα μου. Πλέον μπορώ να πω, πως μέσα από τη τέχνη υπάρχω και μάλιστα πιο ουσιαστικά. Το θέατρο είναι η ασφάλεια και η παρηγοριά μου. Μέσα από την δημιουργία και το μοίρασμα της με τους άλλους, με το κοινό δηλαδή,  βρίσκω τη λύτρωση,  και μέσα στο περιβάλλον αγάπης που υπερισχύει στην τέχνη,  βρίσκω δύναμη να συνεχίσω τον δύσκολο κύκλο της ζωής. 

Το θέατρο δεν είναι πάντως τόσο ο τρόπος για να γνωρίσει κανείς τον εαυτό του, όσο να καταλάβει, να κατανοήσει όσο μπορεί καλύτερα τους άλλους. Μέσα από τους ρόλους αναγκάζεσαι να διαβάσεις καλύτερα τα κίνητρα της ανθρώπινης ψυχής, τα μυστικά των χαρακτήρων για να μπορέσεις να τους ερμηνεύσεις. Ο εαυτός μας όμως παραμένει πάντα νομίζω ο μεγάλος άγνωστος κι ο πιο τρομακτικός απ’όλους. Όσο περισσότερο νομίζεις ότι καταλαβαίνεις τους άλλους, τόσο πιο πολλά βλέπεις ότι κρύβονται και μέσα σε σένα.  Νομίζω πως το πιο αποκαλυπτικό απ’ όλα στην υποκριτική, είναι ότι σιγά σιγά ανακαλύπτεις ότι είσαι εν δυνάμει και όλοι οι ρόλοι σου, κι άλλοι τόσοι, ότι μπορούμε να “είμαστε”, να νοιώσουμε, να κατανοήσουμε όλοι όλους, αν η ψυχή μας ειναι διαθέσιμη για κάτι τέτοιο φυσικά.

Πως δουλέψατε για την παράστασή σας;

Η δουλειά για τον ρόλο έγινε κυρίως συστηματικά αλλά και με ενθουσιασμό και το ενστικτο που με χαρακτηρίζει στον τρόπο που που κάθε φορά δουλεύω. Δηλαδή πλησίασα το δαιδαλώδες κείμενο του Κούνδουρου αρχικά με την ψυχή και την προσωπική ευαισθησία μου, αποσπώντας την “καρδιά” του, αφήνοντας το συναίσθημα να με κυριεύσει, χωρίς να φοβάμαι τα λάθη κι αφού η συγκίνηση ή ότι άλλο παράγονταν σε εκείνη την πρώτη φάση κατά κάποιον τρόπο εκτονώθηκαν, τότε άρχισε η κυρίως οργανωμένη δουλειά στις πρόβες, όπου τεχνική, κίνηση, μέτρο, ρυθμός, ένταση, ενέργεια κλπ. έρχονται, πάντα με την πολύτιμη βοήθεια και την εμπνευσμένη σκηνοθεσία της Γιώτας Κουνδουράκη και χτίζουν αρμονικά το σύνολο του χαρακτήρα. Με τις επαναλήψεις, ο ρόλος εδραιώνεται μέσα σε γερά πλαίσια. Τότε μόνο απελευθερώνεται και πάλι το συναίσθημα, με απόλυτο έλεγχο όμως αυτή τη φορά.

Ποιο είναι το όριο μεταξύ ενός εγκληματία και ενός κοινού ανθρώπου; Τι κάνει κάποιον εγκληματία;

Δεν υπάρχουν όρια. Οποιοσδήποτε άνθρωπος μπορεί να φτάσει στα άκρα, ανάλογα με τις συνθήκες. Απλώς πολύ πιο δύσκολα φτάνει πιστεύω εκείνος που έχει γαλουχηθεί με αγάπη, αξίες κι ενσυναίσθηση, είναι πολύ πιο πιθανό να τα διαθέτει κι ο ίδιος κι αυτό λειτουργεί σαν προστατευτικό φίλτρο για κάθε πράξη βίας και φανατισμού. Αυτό που μπορεί να κάνει κάποιον εγκληματία πραγματικά δεν το ξέρω…  Είναι ένας συνδυασμός πολλών στοιχείων του χαρακτήρα και καταστάσεων. Ο φανατισμός οπωσδήποτε όμως οδηγεί στην τύφλωση και πολύ εύκολα στη βία.

Η κοινωνία γεννάει την φανατισμό. Η εξουσία τον προκαλεί και στο τέλος πίνει το αίμα του θύτη και του θύματος.

Η δική μας εποχή ποια ιδεολογία ευνοεί; Τι την χαρακτηρίζει;

Η εποχή μας είναι μια εποχή μπερδεμένη. Άλλες φορές ευνοεί την αδιαφορία, άλλες τις ακραίες απόψεις και τον φανατισμό. Η παιδεία είναι πιστεύω το κλειδί για μια ισορροπημένη κοινωνία και η τέχνη που κλείνει το μάτι στον άνθρωπο ότι υπάρχει και κάτι άλλο από αυτό που φαίνεται στις σχέσεις μεταξύ μας κι από αυτό που καταναλώνεται με μοναδικό σκοπό το κέρδος. Η αγάπη και η κατανόηση του ενός για τον άλλο είναι αυτοσκοπός για να θεωρούμαστε πολιτισμένοι. Δύσκολα πράγματα αυτή την στιγμή, δυστυχώς. Ο παράδεισος όμως είναι εδώ. Το πιστεύω βαθιά αυτό. Και η κόλαση που φτιάξαμε δεν είναι η αντανάκλαση της θηριωδίας που εμπεριέχεται στην τραγική μας ύπαρξη, αλλά ένα νευρωτικό ξέσπασμα μιας κοινωνίας που νοσεί. Ο άνθρωπος είναι το πρόβλημα και η λύση του μαζί.

Τι χαρίζει το θέατρο στη ζωή σας-μας;

Το θέατρο δίνει στην ζωή μας δίνει ό,τι δίνουν κι όλες οι τέχνες:  Ομορφιά κι ευχαρίστηση. Δεν διδάσκει. Ούτε είναι πεδίο ψυχοθεραπείας. Δεν οδηγεί την κοινωνία σε κανένα δρόμο. Η κοινωνία παίρνει τον δρόμο που της χαράζει η ιστορία ανεξαρτήτως της τέχνης. Το θέατρο είναι κι αυτό αποτέλεσμα της εποχής του, την αντανακλά, την καταγράφει, ναι… Δεν μπορεί να την “διορθώσει” όμως. Το θέατρο είναι το ψυχογράφημα της εποχής του κι οι ηθοποιοί τα ζωντανά χρονικά της. 

Σε μένα το θέατρο δίνει κίνητρο, δύναμη, παρηγοριά, χαρά της δημιουργίας κι η αγάπη που εισπράττω μέσα από αυτό με γεμίζει ψυχικά – όταν παίζω, ζω ένα είδος ψυχικής γαλήνης και σωματικής ευφορίας. Άρα είμαι καλά.

Τι σας δίνει δύναμη και πίστη στην καθημερινότητα;

Το χαρούμενο γέλιο ενός παιδιού, το χάδι ενός ζώου, η ματιά ενός αγαπημένου προσώπου, ένα καλό βιβλίο, ένας πίνακας όμορφος, το φαγητό που φτιάχτηκε με αγάπη, η φύση όταν την σεβόμαστε κι αυτή μας τραγουδάει, η ευγένεια, η συμπόνια κι η γενναιοδωρία που δεν ζητάει ανταπόδοση, η ίδια η πίστη, η ελπίδα ότι στο τέλος θα τα καταφέρουμε… Αυτά τα τόσο απλά από μόνα τους είναι αρκούντως ζωογόνα για μένα!

«Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΕΝΟΣ ΦΑΣΙΣΤΑ Η ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΦΙΛΟΥ ΤΣΑΦΟΥ» στο Θέατρο Μικρός Κεραμεικός

Κείμενο: Νίκος Κούνδουρος

Σκηνοθεσία: Γιώτα Κουνδουράκη

Ερμηνεία: Νίκος Πανόπουλος

Φωτογράφιση/Σχεδιασμός Φωτισμών: Χριστίνα Φυλακτοπούλου

Video art – Εικαστική Σκηνική Επιμέλεια: Νίκος Γιαβρόπουλος

Επιμέλεια Μουσικής ήχων: Βασίλης Κωνσταντουλάκης

Βοηθός Σκηνοθέτη: Μαρία Χελιδώνη

Γραφιστική Επιμέλεια: Μαρία Νίτσιου

Επικοινωνία: Αντώνης Κοκολάκης

Social Media: Ελένη Βαζάκα

Παραγωγή: R.M.LIGHT

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ
Τετάρτη 1, 8, 15, 22 Οκτωβρίου 2025

ΩΡΑ ΕΝΑΡΞΗΣ
19:00

ΤΙΜΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟΥ

Προπώληση 13€
Ταμείο 15€
Ανέργων, ΑμεΑ, άνω των 65 ετών 12€ *

* Η αγορά γίνεται μόνο από το ταμείο του θεάτρου

ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ
TICKETSERVICES
Online: https://www.ticketservices.gr/event/mikros-kerameikos-h-gennisi-enos-fasista/?lang=el

Εκδοτήριο: Πανεπιστημίου 39
(Στοά Πεσμαζόγλου)
Τηλεφωνικά: 210 7234567