Η ομάδα Ελλήνων χορευτών και ακροβατών ‘Κι όμΩς κινείται’, παρουσιαζει στο Θέατρο Ροές την παρασταση  ‘Ξεκίνα από την Αρχή και συνέχισε μέχρι Να φτάσεις στο Τέλος – Μετά σταμάτα’ με αφορμή το κλασικο μυθιστορημα του Λιουις Καρολ, Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων. Μια καταβύθιση στον φανταστικό κόσμο της Αλίκης που ακολουθεί την αναζήτηση του εαυτού της μέσω των περιπετειών της. Η Χριστίνα Σουγιουλτζή μας μίλησε για το έργο, την παράσταση και τους κόσμους που της διάνοιξε. Για την ομάδα και τον τρόπο που δούλεψε και δουλεύει, για την κίνηση και την αφαιρετική της δύναμη.

Τι σας συγκινεί στο κείμενο του Λιούις Κάρολ; Γιατί το επιλέξατε τώρα; 

Η Αλίκη για πάνω από έναν αιώνα πορεύεται στη χώρα των θαυμάτων. Είναι ένα πρόσωπο γλυκό και θρασύ. Ένα κορίτσι που πηγαινοέρχεται σε ένα χώρο ασυναρτησίας.  Σ ένα χώρο, που μοιάζει πολύ με την πραγματικότητα, όπου τα γεγονότα συνωμοτούν με το παράλογο. Γιατί συμβαίνουν όλα αυτά; πού αποσκοπούν; πουθενά! Δεν υπάρχει κανένας στόχος! κανένα ηθικό δίδαγμα! καμία λύση! Σ αυτό το αφήγημα που απευθύνεται σε παιδιά και γράφτηκε τόσο πριν στο χρόνο,  ο συγγραφέας ( έχει μεγάλη σημασία ότι είναι μαθηματικός) τολμά να παρουσιάσει την ενήλικη ζωή, σαν ένα παιγνίδι περιπλάνησης που δε βγάζει κανένα νόημα. Όλοι είναι τρελοί . Η μόνη λογική είναι η Αλίκη, ένα παιδί. Είναι η μόνη λογική και η μόνη που αμφιβάλλει για την κρίση της! Με τη δύναμη της περιέργειας και της άφεσης στις συνθήκες που της εμφανίζονται, προχωρά και συνδιαλέγεται με χαρακτήρες κλειδωμένους σε μανίες. Η ίδια διαρκώς αναρωτιέται ποια είναι. Ένα ερώτημα τόσο παιδικό και τόσο βαθειά ενήλικο. Ένα ερώτημα που αξίζει τον κόπο να επαναφέρουμε, ακόμα κι αν μοιάζει με χάσιμο χρόνου.

Τι νέο μάθατε για τον εαυτό σας μέσα από αυτή τη δουλειά μέχρι τώρα;

Η αφαίρεση. Αυτή η αφαίρεση. Τί κρατάς από ένα έργο. Πώς διαχειρίζεσαι τη μυθοπλασία. Αν πρέπει να διαλέξεις ένα στοιχείο από αυτή την οργιώδη περιπέτεια, ποιό θα ήταν; Η διαδικασία της αφαίρεσης και της εκ νέου σύνθεσης. Η ιστορία της Αλίκης στην παράσταση είναι ένας μονόλογος. Της Αλίκης προς τους εαυτούς της. Στη σκηνή εμφανίζεται προοδευτικά ένα σύνολο από Αλίκες.  Οι άλλοι ρόλοι δεν υπάρχουν. Τα ακούσματα αναφέρονται στα ακούσματα που θα είχε ένα κορίτσι, που ενηλικιώθηκε στην Αθήνα του ’90 και του 2000. Αποσπάσματα από σύστημα εκμάθησης αγγλικών, τζιτζίκια, η δίκη του Κοσκωτά, ανάλυση του κ. Μπακογιαννόπουλου με τη Μήδεια να παίζει το ρόλο της κόκκινης Βασίλισσας, μετρονόμος που υπονοεί τον άσπρο λαγό, πολιτική ανάλυση για τη διαρκή κρίση της χώρας σε όλους τους τομείς, Σέρλοκ Χολμς , Prodigy κ.α.  Ο σκηνικός χώρος έχει την αίσθηση της χειροτεχνίας.

Γιατί προτιμάτε την έκφραση μέσω της κίνησης σε σχέση με αυτή μέσω του λόγου;

Μου δίνει πιο πολλές πληροφορίες, μου μεταφράζει πληρέστερα το γρίφο της ύπαρξης, με ξεκουράζει , με ηρεμεί. Βέβαια δε μπορώ να πω, ότι προτιμώ κάτι, από κάτι άλλο. Έτσι έχω μάθει. Καθένας όπως μαθαίνει. Σ’ έναν άνθρωπο που μιλάει εμπιστεύομαι πιο πολύ τις συσπάσεις στο πρόσωπο και το χορό του ήχου  της ομιλίας, από το ίδιο το νόημα των λέξεων που χρησιμοποιεί. Αυτό δε σημαίνει ότι δε θαυμάζω τη νοηματοδότηση και τη διαχείρηση του λόγου και γενικότερα τη θεατρική πράξη, μέθοδο, τέχνη….

Τι συνιστά την πραγματικότητα: τα αντικειμενικά γεγονότα ή η αντίληψή μας για αυτά;

Αυτή η ερώτηση! Πώς να απαντήσω; Νομίζω δεν είμαι η αρμόδια. Όλη η φιλοσοφία ασχολείται μ αυτό. Αν όντως είμαστε στη σπηλιά του Πλάτωνα με την πλάτη γυρισμένη στην έξοδο και βλέπουμε στον τοίχο της σκιές των εννοιών και των συμβάντων και τις περνάμε για την αντικειμενική αλήθεια, τουλάχιστον ας πλησιάσουμε, να τις ακουμπήσουμε, να τις δούμε από πιο κοντά . Ή ας τολμήσουμε να γυρίσουμε προς την έξοδο κι ας ζαλιστούμε από το φως. “Υπάρχω σημαίνει λερώνω τα χέρια μου” είπε ο φιλόσοφος, κάπου εκεί, στην εποχή της πίστης στην ουτοπία.  

Ποιος είναι ο ορισμός του θαύματος στην εποχή μας;

Λέει πολύ σωστά ο μαθηματικός ότι θαύμα είναι η πραγματοποίηση ενός συμβάντος ελάχιστα πιθανού. Οπότε, η ίδια η ζωή, το φαινόμενο της ζωής είναι ένα θαύμα. Είναι μια ελάχιστα πιθανή κατάσταση, μέσα στο κάδρο του σύμπαντος να προκύψει αυτό το πλάσμα, ο άνθρωπος, με αυτοσυνείδηση και να υπάρξει για ορισμένο χρόνο, πάνω σ ένα πλανήτη κάπου στον απέραντο χρόνο και χώρο. Το μόνο σίγουρο είναι ότι καταλαβαίνουμε ελάχιστα πράγματα. Ίσως σε στιγμές διαύγειας και πόνου να νιώθουμε περισσότερα. Αλλά σίγουρα καταλαβαίνουμε ελάχιστα. Δεν έχει νόημα να αντιληφθούμε τη ζωή ως κάτι δεδομένο. Αυτές οι εξωφρενικές συμπτώσεις, που πρέπει να συμβούν, ώστε να υπάρξει η ανθρώπινη ζωή, πιστεύω, επιβάλλουν την αντιμετώπιση της κατάστασης, τουλάχιστον, με κάποιο δέος. Τί μπορεί ο άνθρωπος να εξουσιάσει και να κατέχει; Δε μπορούμε καν να εξηγήσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό. Κάθε ανάσα, κάθε σκέψη κάθε παρόρμηση είναι ένα μικρό θαύμα. Ας παρατηρήσουμε και ας πορευτούμε λίγο πιο ήσυχοι από το μανιακό θέλω της εξουσίας. Η μετάφραση της ζωής ως θαύμα θυμίζει ότι υπόκειται σε δυνάμεις αλλόκοτες και ανεξέλεγκτες. Η διάθεση για εξουσία και έλεγχο, που προφανώς θα ήταν κωμική για έναν εξωγήινο παρατηρητή, είναι επικίνδυνη και διαβρωτική για μας τους ίδιους. Και εντάξει η Αλίκη ξύπνησε. Εμείς όμως είμαστε συνέχεια μέσα στην τράπουλα!

Τι σας δίνει πίστη στην καθημερινότητα;

Όσο κι αν φαίνεται περίεργο, αυτό που μου δίνει πίστη είναι η σκέψη του τέλους. Ο χρόνος μας είναι περιορισμένος. Όταν φέρνω αυτό το δεδομένο μπροστά στα μάτια μου, με κινεί να τολμήσω. Η τώρα ή ποτέ. Όλα αυτά θα τελειώσουν. Ας κάνουμε ότι μπορούμε με το χρόνο που έχουμε.  Στο κάτω κάτω πρόκειται μόνο για ένα όνειρο. Η Αλίκη θα ξυπνήσει. Είναι το μόνο σίγουρο.

Όσο κι αν φαίνεται περίεργο, αυτό που μου δίνει πίστη είναι η σκέψη του τέλους. Ο χρόνος μας είναι περιορισμένος. Όταν φέρνω αυτό το δεδομένο μπροστά στα μάτια μου, με κινεί να τολμήσω. Η τώρα ή ποτέ.

Ξεκίνα από την Αρχή και συνέχισε μέχρι Να φτάσεις στο Τέλος – Μετά σταμάτα

Μια παράσταση για την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων.

Από την ομάδα κι όμΩς κινείται . Χορός – Ακροβασία

5, 6, 7 & 8 Φεβρουαρίου 2026

Θέατρο ΡΟΕΣ

Σκηνοθεσία-Χορογραφία: κι όμΩς κινείται
Ερμηνεία: , Καραχανίδης Αναστάσης, Λινάρδου Αντιγόνη, Παρασκευοπούλου Ιωάννα,  Σουγιουλτζή Χριστίνα, Χαμηλοθώρη Λία 
Μουσική: Αντωνίου Κλέων (ηλεκτρική κιθάρα)
Σκηνικά: κι όμΩς κινείτσι
Φωτισμοί: Αθανασοπούλου Μαρία

Κοστούμια: Μουζάκη Φανή

Ηχοληψία: Federico Bustamante

Επικοινωνία : Ασπρούλης Αρης
Φωτογραφίες: Γεωργιάδου Χριστίνα

Αφίσα: Αλτάνη Μυρτώ

Video Trailer: Αθανασοπούλου Μαρία