Η Αγνή Χιώτη σκηνοθετεί το θεατρικό έργο Κέλλυ της Βασιλικής Βλάχου στο Θέατρο 104. Οι δύο τους, παρέα με τον Γιώργο Ιωσηφίδη, έρχονται επί σκηνής για να διηγηθούν την ιστορία ενηλικίωσης μιας σύγχρονης κοπέλας. Μια ιστορία που αποτυπώνει με χιούμορ την εποχή μας και τις ιδιαιτερότητές της, αναδεικνύει το προσωπικό στοιχείο και τροφοδοτεί με ερωτήματα. Η Βασιλική Βλάχου και ο Γιώργος Ιωσηφίδης μας μίλησαν για το έργο και την παράσταση που ετοίμασαν με φροντίδα και μοιράζονται μαζί μας.

Βασιλική Βλάχου

Τι κινητοποίησε τη συγγραφή του έργου;

Θα έλεγα ότι με κινητοποίησε η ίδια μου η ζωή.  Σαν κάποιες από τις εμπειρίες που είχα βιώσει να ήθελαν να πάρουν σάρκα και οστά, όχι για να ικανοποιήσουν κάποια προσωπική ματαιοδοξία, αλλά για να ταυτιστούν με τις εμπειρίες άλλων ανθρώπων της γενιάς μου. Μετάλλαξα αυτά τα βιώματα, τους έδωσα μυθοπλαστικές προεκτάσεις και τα ενσωμάτωσα σε μια ιστορία. Αυτή η ιστορία εκφράζει την πορεία ενός ανθρώπου που ξεκινάει από την παιδική ηλικία με όνειρα και ενθουσιασμό για ζωή, αλλά σταδιακά λυγίζει κάτω από τις δυσκολίες και τα εμπόδια που συναντά, χωρίς όμως να «σπάει». Απευθύνεται σε οποιονδήποτε πάλεψε για κάτι, μικρό ή μεγάλο και αναρωτήθηκε πού οδεύει η ζωή του και ποιος είναι ο λόγος ύπαρξής του. Και όλα αυτά κάπως πιο ανάλαφρα, απ’ όσο ακούγονται…

Πως λειτούργησε η συνεργασία με την σκηνοθέτη Αγνή Χιώτη σε ένα έργο που έχεις γράψει αλλά συμμετέχεις και ως ηθοποιός;

Εμπιστεύτηκα το σκηνοθετικό όραμα της Αγνής εξ αρχής, όχι μόνο ενστικτωδώς αλλά και έχοντας δει δουλειά της. Η Αγνή διαθέτει φαντασία, εξυπνάδα και ευαισθησία, στοιχεία που έδωσαν στην «Κέλλυ» μια ακόμα πιο ευφάνταστη πνοή και μια σπιρτάδα που ισορροπεί το κωμικό και το δραματικό στοιχείο. Ως ηθοποιός αισθάνθηκα απόλυτη ασφάλεια στην καθοδήγησή της και εμπιστοσύνη. Είναι ειλικρινής, εξαιρετικά παρατηρητική και η προσοχή της στη λεπτομέρεια κάνει τη διαφορά.

Τι σηματοδοτεί την ενηλικίωση; Υπάρχουν άνθρωποι που δεν ενηλικιώνονται ποτέ;

Η συνειδητοποίηση ότι ο χρόνος που έχουμε σε αυτόν τον πλανήτη είναι συγκεκριμένος και πολύτιμος. Πιστεύω ότι αυτό σηματοδοτεί ουσιαστικά την ενηλικίωση. Αυτή η άβολη, αλλά καθοριστική συνειδητοποίηση μπορεί είτε να σε τρομάξει, είτε να σε αφυπνίσει. Και στις δύο περιπτώσεις, σε ενεργοποιεί. Νομίζω ότι όλοι κατά βάθος ενηλικιώνονται νωρίτερα ή αργότερα, περισσότερο ή λιγότερο. Απλά κάποιοι –ακόμα και ενήλικες- επιμένουν να βλέπουν τα πράγματα μέσα από ένα πιο ονειροπόλο πρίσμα, να ενθουσιάζονται και να επιθυμούν, παρά τις εμπειρίες  της ζωής που τους βαραίνουν.

Η συνειδητοποίηση ότι ο χρόνος που έχουμε σε αυτόν τον πλανήτη είναι συγκεκριμένος και πολύτιμος. Πιστεύω ότι αυτό σηματοδοτεί ουσιαστικά την ενηλικίωση. Αυτή η άβολη, αλλά καθοριστική συνειδητοποίηση μπορεί είτε να σε τρομάξει, είτε να σε αφυπνίσει. Και στις δύο περιπτώσεις, σε ενεργοποιεί.

Ποιες είναι οι πιο χαρακτηριστικές προκλήσεις της εποχής μας;

Η μεγαλύτερη πρόκληση της εποχής μας, πιστεύω ότι είναι η διαρκής προσαρμογή που καλούμαστε να δείξουμε μπροστά σε έναν κόσμο που μεταλλάσσεται με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Επίσης, η υπερπληροφόρηση, ο καταιγισμός των ειδήσεων και των τάσεων που έχει επέλθει με τα social media, καθώς και η ανάγκη μας να υπάρχουμε μέσα από αυτά. Με όλες αυτές τις προκλήσεις, να παραμένεις πιστός στο ποιος είσαι και να πατάς γερά στα πόδια σου, είναι σήμερα σχεδόν μια μικρή πράξη αντίστασης.

Γιώργος Ιωσηφίδης

Ποιοι είναι οι χαρακτήρες που υποδύεσαι στο έργο και η ποια η δυναμική τους;

Ενσαρκώνω όλους τους ανδρικούς ρόλους του θεατρικού, από τον πατέρα της πρωταγωνίστριας μέχρι έναν φίλο που λένε δυο κουβέντες σε έναν καφέ, οπότε όπως μπορείτε να φανταστείτε περνάω από όλες τις δυναμικές που μπορεί να έχει ο άνθρωπος. Και αυτό είναι το εξαιρετικά ενδιαφέρον, ότι μέσα σε μια ώρα επισκέπτομαι έστω και λίγο πολλούς αντρικούς κόσμους.

Πως ήταν η συνεργασία σου με την Αγνή Χιώτη που σκηνοθετεί το έργο και τη Βασιλική Βλάχου που το έχει γράψει, αλλά και με τις δύο να συμμετέχουν ως ηθοποιοί;

Πριν ξεκινήσω το θέατρο νόμιζα ότι οι μεγάλοι ρόλοι που ονειρευόμουν να παίξω κάνουν αυτή τη δουλειά μαγευτική.Τώρα που έχει περάσει πια ο καιρός, καταλαβαίνω ότι τελικά οι άνθρωποι με τους οποίους συνεργάζεσαι κάνουν αυτή τη δουλειά μαγευτική και πόσο σε αφήνουν να νιώθεις δημιουργικός την ώρα  της πρόβας, αλλά και της  παράστασης. Αυτός ο πρόλογος μου περιγράφει το πως είναι να δουλεύεις με αυτά τα δύο κορίτσια. Στην Αγνή θαυμάζω το πόσο πολύ αγαπάει τις ιστορίες, την  ευαισθησία και την ανθρωπιά με την οποία προσεγγίζει τους χαρακτήρες. Στη Βασιλική θαυμάζω το κουράγιο της να πάρει κάποια κομμάτια από τη ζωή της και να τα μετατρέψει σε θέατρο.

Στην Αγνή θαυμάζω το πόσο πολύ αγαπάει τις ιστορίες, την  ευαισθησία και την ανθρωπιά με την οποία προσεγγίζει τους χαρακτήρες. Στη Βασιλική θαυμάζω το κουράγιο της να πάρει κάποια κομμάτια από τη ζωή της και να τα μετατρέψει σε θέατρο.

Τι  νέο έμαθες για τον εαυτό σου μέσα από αυτή τη δουλειά μέχρι τώρα;

Δεν ξέρω αν το έμαθα ή απλά το θυμήθηκα αλλά αυτό που τριγυρνάει στο μυαλό μου καθ’ όλη την διάρκεια των προβών είναι το πόσο δυνατή είναι η θέληση του ανθρώπου να φτάσει εκεί που πιστεύει ότι του αξίζει, παρά τις  αντιξοότητες, τις ατυχίες και τις δυσκολίες της ζωής, τη θέληση που έχει να ξανά σηκωθεί μόλις τον ρίξει η ζωή, και να πει «πάμε, δεν έφτασα ακόμα, εκεί που ονειρεύομαι»

Τι σου δίνει δύναμη και πίστη στην καθημερινότητα

Οι άνθρωποι που έχω γύρω μου. Μία δημιουργική πρόβα. Ο αγώνας ανθρώπων που η ζωή δεν τους φέρθηκε καλά, αλλά αυτοί  δεν το έβαλαν κάτω και προσπάθησαν να μετατρέψουν την τραγωδία  τους σε κάτι, όπως για παράδειγμα οι συγγενείς των Τεμπών.

ΚΕΛΛΥ της Βασιλικής Βλάχου σε σκηνοθεσία Αγνής Χιώτη στο Θέατρο 104

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Κείμενο: Βασιλική Βλάχου

Σκηνοθεσία: Αγνή Χιώτη

Σχεδιασμός φωτισμών: Χάρης Χιώτης

Κίνηση: Χριστίνα Φωτεινάκη

Μουσική επιμέλεια: Αναστασία Μανιάτη

Βοηθός σκηνοθέτη: Καλή Δάβρη

Graphic designer: Groovy GraphX

Video editor: Νίκος Μύρτου

Social Media: Social Wave Athens

Παραγωγή: REPENTE-ARTS

Παίζουν οι ηθοποιοί: Βασιλική Βλάχου, Γιώργος Ιωσηφίδης, Αγνή Χιώτη

Χορηγός

Κτηνιατρικό Κέντρο Περιστερίου

‘Αυγουλάκια’