Η Εταιρία Τεχνών Πειραιά «ΕΝΤΡΟΠΙΑ» παρουσιάζει το έργο των Αντώνη και Κωνσταντίνου Κούφαλη «Το Σπίτι με τα Δώρα», σε σκηνοθεσία Λευτέρη Παπακώστα, στο Θέατρο 104. Η παράσταση συνεχίζεται για δεύτερη σεζόν μετά την περσινή της επιτυχία στο Θέατρο Χώρος. Τρεις γυναίκες αφηγούνται τις ιστορίες τους. Τις αγωνίες και τους φόβους τους, τις ελπίδες τους, τους αγώνες που δίνουν διαρκώς για τα μικρά αλλά και τα μεγάλα της καθημερινότητας. Η Κατερίνα Παρισσινού μας μίλησε για το έργο και τις διαχρονικές του διαστάσεις, την παράσταση και το ταξίδι που της χαρίζει, τις θυληκότητες και τους αγώνες για ορατότητα και δυνατότητα που δίνουν σε όλες τις περιπτώσεις.

Τι σου κίνει το ενδιαφέρον στο έργο και την παράσταση; Τι νέο έμαθες για τον εαυτό σου μέχρι αυτή τη στιγμή μέσα από αυτή τη δουλειά;

Το έργο αυτό των Αντώνη και Κωνσταντίνου Κούφαλη, γράφτηκε πριν από 23 χρόνια και πραγματεύεται θέματα που αφορούν τη γυναικεία κακοποίηση, τις κλειστές κοινωνίες, την τρανσοφοβία και τη συγκάλυψη των εγκλημάτων κατά των αδύναμων κοινωνικών ομάδων. Δυστυχώς, τα θέματα αυτά είναι ακόμα και σήμερα επίκαιρα, αποτελούν ταμπού και δεν αγγίζονται στα κυριακάτικα οικογενειακά τραπέζια. Κλείνουμε μάτια και αυτιά και κάνουμε πως δεν υπάρχουν ή που αν τα γνωρίζουμε η εύκολη λύση είναι να κατηγορούμε το θύμα και να δικαιολογούμε με έναν τρόπο τον θύτη. Η κοινωνία πολλές φορές μένει αμέτοχη σε τέτοια περιστατικά παρόλο που γνωρίζει. Αυτό δεν αφορά την ολότητα όμως ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας επιλέγει την εύκολη λύση του «δε με αφορά, δεν ξέρω, δεν ανακατεύομαι, ας πρόσεχε, ας έφευγε.».
Αυτό που έμαθα μέσα από αυτή τη δουλειά είναι ότι πρέπει να παλεύω για έμενα, να μην περιμένω από άλλους για τα δικά μου θέλω ή ανάγκες. Πάντα θα υπάρχουν οι άνθρωποι που θα σε στηρίξουν και θα είναι δίπλα σου, όμως αυτοί είναι λίγοι.

Ποια θα μπορούσαμε να πούμε είναι τα χαρακτηριστικά της θυληκότητας;

Τη θηλυκότητα όπως τη νιώθει ο κάθε άνθρωπος ή όπως έχουμε μάθει να την προσδιορίζουμε; Δεν ξέρω πως θα μπορούσε να μπει σε καλούπι κάτι τέτοιο.. Ειδικά τώρα που έχουμε αρχίσει επιτέλους να μιλάμε για «ορατότητα».
«Τι σόι κορίτσι είναι αυτή; Που είναι η γλύκα, που είναι η χάρη της; Δίχως φούστα, δίχως τακούνια πως θα δείξει γυναίκα;». «Ξύρισε τα πόδια σου, βάψου, κουνήσου, αρωματίσου.». Το παραπάνω είναι απόσπασμα από το έργο. Αυτά είναι ίσως κάποια από τα εξωτερικά στερεοτυπικά χαρακτηριστικά της θηλυκοτητας. Όμως, αυτό είναι το ζητούμενο; Ο κάθε άνθρωπος πρέπει να μπορεί να έχει το δικαίωμα να είναι, να αισθάνεται και να εκφράζεται όπως νιώθει.

Σε τι διαφοροποιούνται οι γυναίκες από τους άντρες; Ή μήπως απλώς οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί ανεξαρτήτως φύλου;

Εάν το τοποθετηθούμε σε βιολογικό πλαίσιο ή στερεοτυπικό, οι διαφορές μεταξύ της γυναίκας και του άντρα είναι εμφανείς ξεκινώντας από το εξωτερικό περίβλημα και αργότερα οι διαφορές είναι εργασιακές, κοινωνικές, καθορισμένες και δρομολογημένες από τη γέννηση και εδραιωμένες από την κοινωνία. Υπάρχουν «ρόλοι» που έχουν δοθεί εξ’αρχής και που όλοι περιμένουν να τηρηθούν. Η δημιουργία οικογένειας, το μεγάλωμα των παιδιών, η εξάρτηση της γυναίκας από τον άντρα, η οικονομική κάλυψη των αναγκών από το αντρικό φύλο, η κοινωνική και εργασιακή ανέλιξη είναι μόνο κάποια από αυτά τα στερεοτυπικά κοινωνικά πρότυπα με τα όποια έχουμε μεγαλώσει. Πίεση υπάρχει από παντού και μας αφορά όλους. Ζούμε με την αγωνιά και βρισκόμαστε σε έναν μόνιμο αγώνα για να αποδείξουμε ποιοι είμαστε, για αναγνώριση της θέσης που έχουμε στην κοινωνία και αφορά όλους τους τομείς της προσωπικής, οικονομικής, οικογενειακής ανέλιξης. Έχουμε συνηθίσει να ζούμε με τον φόβο της μη αποδοχής, της πιθανής απογοήτευσης του κοντινού περιβάλλοντος μας, του τι θα πει ο κόσμος, μη τυχόν και κάνουμε κάποιες λάθος και μη αποδεκτές επιλογές. Όλοι μας έχουμε τις αγωνίες μας, τα μυστικά μας και όλοι είμαστε τόσο ίδιοι και τόσο διαφορετικοί την ίδια στιγμή.

Τι απαιτήσεις είχε η μελέτη ενός τόσο ιδιαίτερου ρόλου;

Κατανόηση και ευαισθησία. Δεν ήταν εύκολο, έρχεσαι ξαφνικά αντιμέτωπος με τρομακτικά γεγονότα και ακραίες καταστάσεις που είναι υπαρκτές, που συμβαίνουν, αλλά που δυστυχώς η κοινωνία που ζούμε «φροντίζει» να συγκαλύπτει, να κάνει πως δεν συμβαίνουν. Είναι πολύ πιο εύκολο αντί να μεριμνήσει και να βοηθήσει, να τα στοχοποιεί και να τα βαφτίζει «μεμονωμένα περιστατικά». Υπάρχει τρομερή βία, ψυχολογική και σωματική. Με την πρώτη ματιά ο ρολος, φαίνεται σαν «ο διαφορετικός, ο ιδιαίτερος». Όμως είναι; Όλοι τις ίδιες ανάγκες δεν έχουμε; Όλοι θέλουμε να ζήσουμε, να αγαπηθούμε. Κανείς μας δε θέλει να φοβάται ή να κρύβεται για αυτό που είναι. Ζητάμε την αποδοχή, της οικογένειας, των φίλων, των εραστών, της κοινωνίας. Είδα και κατάλαβα πως παλεύει ενας άνθρωπος για τα αυτονόητα για τα αυτονόητα. Το αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα στη Ζωή.

Γιατί υπάρχει ακόμα η ανάγκη να μιλάμε για αυτονόητα δικαιώματα για τα οποία έχουν δοθεί τόσοι αγώνες;

Αν και νομίζουμε πως κάποια πράγματα είναι κεκτημένα, εκ του αποτελέσματος δεν είναι. Οι άνθρωποι που θεωρούνται ότι βρίσκονται έξω από τα κοινωνικά στερεότυπα και τα σωστά κοινωνικά πρότυπα είναι στιγματισμένοι και δακτυλοδεικτούμενοι. Βιώνουν τον ρατσισμό στην καθημερινότητα τους, δέχονται επιθέσεις και δεν έχουν το δικαίωμα να περπατάνε στον δρόμο ή ακόμα και να υπάρχουν. Για όσο λοιπόν αυτοί οι άνθρωποι κακοποιούνται τόσο ψυχολογικά όσο και σωματικά, φτάνοντας ακόμα και στο σημείο να δολοφονούνται από αυτούς που θεωρούνται «τέλειοι και πρότυπα» για την κοινωνία και όσο μιλάμε για «ισχυρό φύλο», «αδύναμο φύλο» και για «αδύναμες κοινωνικές ομάδες»,  έχουμε πολλούς αγώνες ακόμα να δώσουμε. Και θα τους δώσουμε.

Τι σου δίνει δύναμη και πίστη στην καθημερινότητα;

Οι άνθρωποι που έχω δίπλα μου. Οι άνθρωποι που με στηρίζουν, οι άνθρωποι με ακούν, οι άνθρωποι που έχουμε μια επί ίσοις όροις σχέση. Οι άνθρωποι μου.

«Το Σπίτι με τα Δώρα» των Αντώνη και Κωνσταντίνου Κούφαλη σε σκηνοθεσία Λευτέρη Παπακώστα, στο Θέατρο 104.

Συντελεστές:

Σκηνοθεσία : Λευτέρης Παπακώστας

Πρωτότυπη μουσική : Ανθή Γουρουντή

Κοστούμια/σκηνικά αντικείμενα : Σπύρος Γκέκας

Σκηνική εγκατάσταση/κατασκευή : Λευτέρης Παπακώστας, Μαρίνα Μηλιάρη

Φωτισμοί/Φωτογραφίες : Παύλος Μαυρίδης

Υπεύθυνη Παραγωγής : Πασχαλιά Σιγγίκου

Υπεύθυνη Επικοινωνίας : Γιώτα Δημητριάδη

Διαχείριση social media : Εύη Αγγελίνου

Παίζουν:

Μικαέλα Δανά : Βασιλική

Μαρία Καρακίτσου: Ελένη

Κατερίνα Παρισσινού: Ιωάννα

Μουσικός επί σκηνής (τσέλο) : Κλεοπάτρα Δαρδάλη

Συμπαραγωγή : ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΤΕΧΝΩΝ ΠΕΙΡΑΙΑ «ΕΝΤΡΟΠΙΑ» 

Πληροφορίες:

Κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21.00 

Πρεμιέρα 16 Οκτωβρίου

Διάρκεια παράστασης:  75 λεπτά

Τιμές εισιτηρίων Γενική Είσοδος 14 ευρώ / Μειωμένο 10 ευρώ

Προπώληση μέσω more: https://www.more.com/theater/to-spiti-me-ta-dora-4/

Θέατρο 104

Διεύθυνση: Ευμολπιδών 41 (5 λεπτά από το μετρό του Κεραμεικού)

Τηλέφωνο: 695 126 9828