Αλέξανδρος Δαρμάνης / Επιλέγοντας την οικογένειά μας
Η οικογένεια είναι σε κάθε περίπτωση καθοριστικός παράγοντας για την προσωπικότητα και την ζωή μας. Είτε επιλέξουμε την οικογένεια που θα μας τύχει είτε την απορρίψουμε, ειτε δημιουργήσουμε μία μόνοι μας, αποτελεί σημείο αναφοράς και ισχυρό δεσμό με τις ρίζες μας. Η Ευαγγελία Γατσωτή παρουσιάζει στο θέατρο Vault το έργο Η playlist μιας faultless μητρότητας σε σκηνοθεσία Κατερίνας Πολυχρονοπούλου και Έλενας Τυρέα. Αντλώντας έμπνευση από τη Φθινοπωρινή Σονάτα του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν εξερευνά τα όρια της μητρότητας και αναζητά απαντήσεις σε θεμελιώδη ερωτήματα. Ο Αλέξανδρος Δαρμάνης μας μίλησε για την παράσταση που μοιράζεται με την αξιόλογη θεατρική ομάδα και τις εμπειρίες που του χάρισε. Για την γονεϊκότητα και τις προεκτάσεις της. Για τις οικογένειες που έχουμε και αυτές που δημιουργούμε εμείς.
Τι σε συγκινεί σε ένα έργο που πραγματεύεται τη σχέση μητέρας και κόρης;
Οι μικρές στιγμές είναι εκείνες που για μένα προκαλούν έντονη συγκίνηση στην σχέση της μητέρας- κόρης, εκεί ακριβώς που ο καθένας βλέπει τον εαυτό του να καθρεφτίζεται στα πρόσωπα των ηρώων. Η playlist μιας faultless μητρότητας είναι γεμάτη με τέτοιες στιγμές, γεμάτη από επικριτικά βλέμματα, καγχασμό, ειρωνεία αλλά και πολύ αγάπη. Όλες αυτές οι στιγμές υπάρχουν στο κείμενο της Ευαγγελίας Γατσωτή και η εμπειρία της Κατερίνας Πολυχρονοπούλου και της Έλενας Τυρέα στην σκηνοθεσία συμβάλουν τα μέγιστα στο να αναδειχθούν αυτές οι στιγμές, χωρίς να γίνονται υπερβολικές. Αυτή άλλωστε είναι η καθημερινότητα όλων μας στην σχέση με τους γονείς μας.
Τι νέο έμαθες για τον εαυτό σου μέσα από αυτή τη δουλειά μέχρι τώρα;
Η τριβή και συνύπαρξη με τέσσερις γυναίκες διαφορετικών ηλικιών ήταν μια πρωτόγνωρη εμπειρία για μένα. Μέσα από τις πρόβες φτιάξαμε μαζί μια πραγματική ‘’θεατρική’’ οικογένεια, δημιουργήσαμε τους χαρακτήρες μας από το μηδέν ώστε να έχουν φωνή, τους δώσαμε σάρκα και οστά αλλά και παρελθόν, παρόν και μέλλον, με αποτέλεσμα να ισχυροποιούνται οι σχέσεις μας. Πραγματικά μέσα από αυτή την διαδικασία νιώθω λες και γνωρίζω αυτούς τους ανθρώπους όλη μου την ζωή, παρόλο που είμαστε μαζί μερικούς μήνες μόνο, και αυτούς τους έντονους δεσμούς θέλουμε να δουν και οι θεατές.
Μπορεί ένας γονιός να δημιουργήσει σχέση με το παιδί του σε οποιαδήποτε ηλικία;
Η σχέση αυτή δημιουργείται από την στιγμή που κάποιος γίνει γονιός και εδραιώνεται άσχετα από την παρουσία ή την απουσία του. Με την δημιουργία σχέσης λοιπόν δεν σχετίζεται τόσο η ηλικία, αλλά κυρίως οι δυναμικές που αναπτύσσονται σε αυτήν, οι οποίες μπορούν να την καταστρέψουν ή να την αναζωογονήσουν και αυτό ακριβώς προσπαθεί να φωτίσει αυτό το έργο, αν τελικά είναι κριτήριο ο ‘’χρόνος’’ στο γεφύρωμα των σχέσεων.
Μπορεί ένας γονιός να έχει οποιαδήποτε άλλη προτεραιότητα εκτός από τo παιδί του;
Θεωρώ αδιαπραγμάτευτο ότι προτεραιότητα του γονιού, και ειδικά του νέου γονιού, πρέπει να είναι το παιδί του. Δυστυχώς έχουμε δει τρανά παραδείγματα που μαρτυρούν το αντίθετο, καθώς και τον αντίκτυπο που έχει αυτό στον ψυχισμό και στην ενηλικίωση του ατόμου. Με ένα τέτοιο παράδειγμα ξεκινά και η δική μας ιστορία.
Η οικογένεια είναι βάρος ή καταφύγιο;
Η οικογένεια, σε όποια μορφή της, σίγουρα είναι καταφύγιο για όλους μας. Είναι εκεί που βρίσκουμε συναισθηματική ασφάλεια, που μπορούμε να είμαστε ο εαυτός μας, να μοιραζόμαστε πράγματα με δικούς μας ανθρώπους. Όμως όλες οι οικογένειες έχουν και την σκοτεινή τους πλευρά, ειδικά η ελληνική οικογένεια με τους υπερπροστατευτικούς γονείς που υιοθετούν επικριτική συμπεριφορά απέναντι στα παιδιά τους, καλλιεργούν την τελειοθηρία και ηθελημένα ή αθέλητα ακυρώνουν τα συναισθήματά τους. Τότε το καταφύγιο καταλήγει να γίνεται βάρος και να αναζητάμε καταφύγιο σε μια άλλη “οικογένεια’’ .
Πόσο καθοριστική είναι για την ζωή μας η σχέση με τους γονείς μας και που αρχίζει η δική μας ευθύνη;
Το πόσο καθοριστική είναι για την ζωή μας η σχέση με τους γονείς μας είναι πεδίο μελέτης αιώνες τώρα, από τους αρχαίους τραγικούς και φιλοσόφους μέχρι τον Μπέργκμαν, τον Φρόιντ, τον Βιζυηνό και τον 2Pac. Δεν σταματάει ποτέ αυτή η αναζήτηση, επειδή η σχέση με τους γονείς μας είναι συνυφασμένη με την ύπαρξη, άρα με την ίδια την ζωή. Η ευθύνη μας ξεκινάει από πολύ μικρή ηλικία και διαμορφώνει αυτή την σχέση που τελικά διαμορφώνει εμάς τους ίδιους. Αυτό επιχειρεί και αυτή η παράσταση να διερευνήσει, μέσα από τα μάτια και τις εμπειρίες όλων των συντελεστών.
Τι σου δίνει δύναμη και πίστη στην καθημερινότητα;
Είναι λίγες οι στιγμές χαλάρωσης μέσα στην μέρα με δικούς μου ανθρώπους που σπάνε τη ρουτίνα της καθημερινότητας, όπως οι συζητήσεις με φαγητό που μου δίνουν ώθηση και αισιοδοξία για την αναζήτηση νέων προκλήσεων. Άρα ναι, οι φίλοι μου, τα πιο αγαπημένα μου πρόσωπα, είναι αυτοί που μου δίνουν πίστη και ελπίδα ότι θα έρθουν κι άλλα ταξίδια με παλιούς αλλά και νέους, ωραίους ανθρώπους.
