1.

Το Ταξίδι της Αγάπης

Άνοιξε τα σπλάχνα του διάπλατα

να μπούνε μέσα και να σκάψουν

και να κρατήσουν όσα χρειαστούν

γιατί από μιαν έλλειψη τόσο σπαραχτική

δεν μπορούσε να τους βλέπει να υποφέρουν.

Και μπήκανε

και σκάψανε τόσο βαθιά

που δεν του αφήσανε τίποτα από το πριν.

Κι ύστερα πετάξανε μέσα του

κάτι σκουπίδια, κάτι χάπια,

όχι-

μόνο χάπια-

μόνο χάπια πετάξανε

και μια κακογραμμένη συνταγή,

και φορώντας τα πιο αληθινά τους χαμόγελα

του εξήγησαν

πως δεν πρέπει να τα μεγαλοποιεί τα πράγματα

και να κοιτάξει μπροστά

και πως όλοι έχουνε προβλήματα

και να μην είναι τόσο εγωιστής

και πως θα μιλήσουνε στο τηλέφωνο.

Και ύστερα από τόσο καιρό,

συνεπής στην συνταγή σα μαθητής καλοραμμένος,

-αφού ήταν το μοναδικό αντίδωρο που έλαβε σε όλη του την ζωή

και επομένως όφειλε να το σεβαστεί, αλλιώς κακό του κεφαλιού του-

ακόμα κοιτάζει έξω από το παράθυρο.

Κάποτε περνάει βιαστικό ένα πουλί,

κάποτε κάποιος ήχος απότομα περνάει,

και αυτός

όλο κοιτάζει έξω από το παράθυρο,

όλο κοιτάζει έξω από το παράθυρο,

και εκείνο το τηλεφώνημα περιμένει.

2.

Η Κοινωνία της Αγάπης

Δεν σηκώνουν οι φίλοι μου το τηλέφωνο όταν τους καλώ.

Και μέσα στο σκοτάδι της εγκατάλειψης λέω “δεν πειράζει” και συνεχίζω να τους νιώθω φίλους μου.

Και περνάνε οι μέρες και δεν μου τηλεφωνούν ποτέ, και τότε μια πίκρα με ματώνει αλλά μόλις πάω να σκεφτώ “δεν είναι φίλοι σου” αμέσως ένα μαστίγιο με χτυπάει βαθιά και προσπαθώ να διώξω τις σκέψεις αυτές και παλεύω γεμάτος αγωνία να τις αντικαταστήσω με άλλες.

Υποχρεωμένος από κάτι που αγνοώ, φέρνω στο νου παλιές αναμνήσεις

και εφευρίσκω χίλιες δύο δικαιολογίες,

θα έχουν δουλειά, τα παιδιά τους, θα κοιμούνται ή θα κάνουν μπάνιο,

και περνάνε οι μέρες ξανά, και δεν τηλεφωνούν οι φίλοι μου,

αλλά εγώ δεν έχω τίποτε άλλο από αυτούς μέσα στον κόσμο και έτσι συνεχίζω,

πάω ένα βήμα παραπέρα και φαντάζομαι την ζωή μου μαζί τους, σε παρέες ή σε ζευγάρια,

μας βλέπω να κάνουμε διακοπές, να πηγαίνουμε θέατρο ή να τρώμε μαζί,

και πολύ τους αγαπώ και δεν μπορώ να τους κρατήσω κακία που τόσα χρόνια δεν με πήρανε τηλέφωνο, και θυμάμαι πλέον τις βόλτες που έχω φανταστεί, και το χαμόγελό τους και τις έξυπνες ατάκες τους, και τα τρυφερά τους λόγια για τους αδύναμους, την ορειβασία που είχαμε πάει όλοι μαζί,

και περνάνε οι μέρες, τα χρόνια, και τους έχω στην καρδιά μου τους φίλους μου,

κοσμήματα και πορτρέτα ατίμητα, και καταλαβαίνω πια πως δεν έχει διαφορά αν βρισκόμαστε ή όχι, καμία διαφορά αν απαντούν στα τηλεφωνήματά μου,

γιατί εγώ τους αγαπώ τους φίλους μου και για να μπορώ να τους σκέφτομαι

δεν γίνεται αλλιώς πάρα από κάπου μακριά να μου το έχουν επιτρέψει οι ίδιοι.

Είμαι τόσο τυχερός που αγαπώ τους φίλους μου.

Γιατί αυτό είναι το σημαντικό.

Όχι να αγαπιέσαι

αλλά να αγαπάς.

3.

{ ποτέ δεν τελειώνει η Αγάπη }

έξω από το παράθυρο

ένας ήχος απότομα απομακρύνεται

ένα πουλί περνάει βιαστικό

Φωτογραφία: Γεωργία Πονηράκου