HOTEL MARINA. Σε ένα ξενοδοχείο που οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν είναι πιο εύκολο να φιλοξενήσουν τις ιστορίες τους. Πίνοντας στο μπαρ του ξενοδοχείου, σαν μικρές εξομολογήσεις, με την ελαφρότητα ενός κοκτέιλ batida de coco και του ομότιτλου τραγουδιού να ντύνει μουσικά τις στιγμές της παράστασης.

Μας μίλησαν οι ιστορίες των ανθρώπων, με συνδετικό κρίκο την αγάπη. Μας αφηγήθηκαν τη διαρκή προσπάθεια κατανόησης και αναζήτησή της, τον αγώνα να τη διατηρήσουν, να μην τη φθείρουν. Να την ξανακερδίσουν, αν χρειαστεί.

Η αγάπη σε αυτή την παράσταση ντύθηκε σε όλες τις αποχρώσεις. Ταλαντεύτηκε ανάμεσα στη σεξουαλική έλξη και την αγνότητα της μητρικής επαφής. Αγκιστρώθηκε στην αγωνία να της αποδοθεί νόημα. Ξοδεύτηκε στην ανειλικρίνεια. Εγκλωβίστηκε στην απώλεια αγαπημένων προσώπων. Αγωνίστηκε για την αβάσταχτη επιθυμία να αγαπιόμαστε για αυτό που είμαστε.

Διαπιστώσαμε πως η αγάπη έχει τόσες αποχρώσεις όσες και οι άνθρωποι που την εκφράζουν. Την ορίζουμε με βάση τις δικές μας εμπειρίες μοιράσματος, όπως μας διαμόρφωσαν στα πρώτα χρόνια της ζωής μας. Αγαπιόμαστε όπως έχουμε αγαπηθεί στην πρωταρχική μας σχέση με τον φορέα της μητρικής φιγούρας (συνήθως η μητέρα μας). Κάθε σ΄αγαπώ και μια ιστορία μοιράσματος…Νιώθουμε ασφάλεια να αγαπήσουμε, όταν έχουμε αγαπηθεί με ασφάλεια. Μας απειλεί η εγκατάλειψη έπειτα από ένα σ΄αγαπώ, όταν έχουμε υποστεί μια μητρική φιγούρα που μας πρόδωσε, που δεν ήταν εκεί όταν τη χρειαζόμασταν. Δεν ξέρουμε πώς είναι να αγαπιόμαστε, όταν η αποσυρμένη μας μητέρα δεν μας έκανε να νιώσουμε ακέραιοι και συνεκτικοί, εμπεριέχοντάς μας. Αναπαράγουμε με ευκολία αυτή τη λέξη, αν έχουμε μάθει να προσφέρουμε στη μητέρα μας αυτό που χρειάζεται για να την κρατήσουμε έστω και λίγα λεπτά συνδεδεμένη μαζί μας.

Στην πορεία της ζωής μας συναντιόμαστε με ανθρώπους που μπορούν να αναδιαμορφώσουν το περιεχόμενο της αγάπης μας, επανεπενδύοντας σε πιο δημιουργικούς τρόπους σχετίζεσθαι. Το μόνο βέβαιο είναι πως δεν θα πάψουμε να την αναζητούμε, καθώς είναι αυτή που μας κρατάει ζωντανούς ενάντια σε μια αδιάκοπη πορεία προς τη φθορά του χρόνου.

Γεννιόμαστε γνωρίζοντας πως η μόνη βεβαιότητα στη ζωή μας είναι ο θάνατος. Το αίσθημα ασφάλειας που αναβλύζει από μια σχέση αγάπης προσφέρει στιγμές ανακούφισης από το άγχος θανάτου. Μας υπενθυμίζει πως συνδεόμαστε με τους υπόλοιπους ανθρώπους, πως έχουμε μια ιστορία ύπαρξης. Μας επιβεβαιώνει πως ο εσωτερικός μας κόσμος κινείται σε ένα συνεχές με την εξωτερική πραγματικότητα. Μας κάνει νια νιώθουμε επιθυμητοί, συγκροτώντας την ύπαρξή μας μέσα από τα μάτια του άλλου.

Η Αναΐς Νιν θα συμβούλευε «Μην ψάχνεις το γιατί. Στην αγάπη δεν υπάρχει γιατί, ούτε λογική, ούτε εξήγηση, ούτε λύση». Η αλήθεια ταλαντεύεται κάπου ανάμεσα στα δύο άκρα…από το αναίτιο ξόδεμα της λέξης σ΄αγαπώ έως το περιχαρακωμένο συναίσθημα της επιφυλακτικής άρνησής του…

Γράφει η Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια Αγγελική Κουτελιά

Πληροφορίες για την εδώ.