Με τα μάτια μπορούμε να χτίσουμε και να γκρεμίσουμε ολόκληρες πόλεις. Με τον έρωτα η ματιά μας επαναπροσδιορίζεται, αλλάζοντας τη μέχρι τώρα θέαση του κόσμου. Η ματιά μας τροφοδοτείται από τις προσδοκίες μας και ο έρωτας τροφοδοτεί τα κίνητρά μας. Ένα διαρκές παιχνίδι του έρωτα και της οράσεως αποτελεί αυτή η παράσταση, προτρέποντάς μας να ταξιδέψουμε μέσω της ματιάς του ηθοποιού σε διαφορετικές ερωτικές ιστορίες.

Αυτό που μετράει είναι να συναντηθούν δύο ζευγάρια μάτια. Ο σκοπός της ζωής μας θα μπορούσε να συμπυκνωθεί στην αέναη αναζήτηση ενός βλέμματος που θα μας αγαπήσει. Που θα μας αγκαλιάσει με ζεστασιά, όπως η πρώτη επαφή με τη μητρική αγκαλιά, με το ειλικρινές βλέμμα της μητέρας που μας γεμίζει ασφάλεια. Στην πορεία, ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια παλέτα βλεμματικών αποχρώσεων: απειλητικά, εκφοβιστικά, υποτιμητικά, τρυφερά και συμπονετικά βλέμματα. Γεμίζουμε με εμπειρίες που μας κάνουν να χαμηλώνουμε το βλέμμα ή να κοιτάμε ψηλά στον ουρανό, ονειροπολώντας.

Τα μάτια έχουν τέτοια δύναμη, όση δεν έχουν τα λόγια μαζεμένα. Ο ηθοποιός «παίζει» με τη δύναμη των ματιών του, καταφέρνοντας να κάνει το θεατή, στον οποίο εστιάζει το βλέμμα του, συμμέτοχο στην ιστορία που αφηγείται. «Δανείζεται» τα μάτια του κοινού, προσδίδοντας ζωντάνια στις ιστορίες του, χωρίς να ζητάει κάτι παραπάνω από αυτό.  Ποιός αντέχει σε ένα βλέμμα τόσο σταθερό και επίμονο; Είναι σαν τον έρωτα. Ποιός έχει μάτια ανοιχτά για να ανταποδώσει; Ποιός θα τολμήσει να ανταποκριθεί και ποιός θα το προσπεράσει ή θα ντραπεί;

Με το υλικό των ερωτικών ιστοριών και βοηθό τη φαντασία μας, εκτυλίσσονται επί σκηνής συνομιλίες διαφόρων αποχρώσεων. Μάτια με δυναμικό βλέμμα, που διεκδικούν και περπατούν με υπερηφάνεια στους δρόμους της πόλης. Μάτια τρομοκρατημένα, που κοιτούν το πάτωμα ή τρέχουν να κρυφτούν. Γέρικα μάτια, κατάκοιτα, που η εμβέλειά τους στριμώχνεται στο ζωγραφισμένο ταβάνι του δωματίου. Μάτια που διψούν να μαγνητίσουν ένα βλέμμα, γεμάτα αγωνία. Μάτια καθαρά και αγέρωχα σαν του πετρίτη. Αυτού του αρπαχτικού πτηνού με την ικανότητα να εστιάζει στο θήραμά του με σταθερότητα και καθαρότητα.

Η αδειανή σκηνή «γεμίζει» μπρος στα μάτια μας με ξύλινες φιγούρες και μικρογραφίες πόλεων, αποδεικνύοντας πως όλα είναι θέμα οπτικής. Μια ξύλινη κούκλα μπορεί να αποκτήσει ψυχή και υπόσταση, αν επιτρέψουμε στον εαυτό μας να τη ζωντανέψει μέσω της φαντασίας μας. Αυτές οι ξύλινες κατασκευές βοηθούν να συνδεθούμε με το μαγικό κόσμο των παιχνιδιών της παιδικής μας ηλικίας. Αυτών των παιχνιδιών που μας αφήνουν χώρο να σκεφτούμε και να φανταστούμε. Να δημιουργήσουμε με ελευθερία, χωρίς να οριοθετούμαστε και να φυλακίζουμε τη σκέψη μας. Ας δώσουμε στον εαυτό μας χώρο για μια πιο καθαρή ματιά, αυθόρμητη και τολμηρή. Ας πειραματιστούμε με το βλέμμα μας. Αυτή η παράσταση αποτελεί μια καλή αφορμή!

Γράφει η Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια Αγγελική Κουτελιά

Πληροφορίες για την παράσταση εδώ.