Η Ομάδα7 στην πιο πρόσφατη δουλειά της καταπιάνεται με τις προσωπικές και συλλογικές έννοιες της πατρίδας αλλά και του ατομικού τόπου αναφοράς των συντελεστών.  Ως αρχικός τόπος αναφοράς της έρευνας της ομάδας χρησιμοποιείται η περίπτωση της Νίκαιας:  μιας περιοχής με πρόσφυγες του χτες και του σήμερα. Ενός προαστίου, στην άκρη του χάρτη της πόλης, ανάμεσα στον Πειραιά και στην Αθήνα. Ενός μη τόπου, όπου κάτοικοι διαφορετικής προέλευσης, ακόμα και σήμερα, βγάζουν τις καρέκλες τους στα πεζοδρόμια για να κάτσουν και να συζητήσουν τα νέα της μέρας.

Σε αυτό το πολυσυλλεκτικό περιβάλλον της Νίκαιας, η Ομάδα7 ανακαίνισε και μετέτρεψε σε χώρο πολιτισμού και έρευνας ένα παλιό ψιλικατζίδικο της δεκαετίας του ’70, που βρίσκεται  στα σύνορα της Νίκαιας με τον Κορυδαλλό.

Η σκηνοθέτις Βίκυ Μαστρογιάννη μας μίλησε για την νέα δουλειά της Ομάδας 7 που ξεκίνησε σαν ιδέα και διαμορφώθηκε μέσα στην καραντίνα, τον καινούργιο πολύ ξεχωριστό χώρο ΨΙΛΙΚΑΤΖΙΔΙΚΟ που την στεγάζει,καθώς και για τον τρόπο που εργάζεται και προχωρά η ομάδα. Μια ομάδα πιστή στο θέατρο και την δύναμή του να φτάνει στους ανθρώπους.

Η παράστασή σας ξεκίνησε μέσα σε συνθήκες εγκλεισμού. Από που προήθλε η ιδέα και πως δουλέψατε για αυτή;

Συνήθως η Ομάδα7 ξεκινά μια νέα παραγωγή με βάση μια θεματική ενότητα ή ένα θέμα για το οποίο θέλουμε, τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, να ερευνήσουμε και να μιλήσουμε γι’ αυτό. Η δουλειά μας στηρίζεται σε δύο άξονες, από τη μία μεριά στις πολιτισμικές ιδιαιτερότητες της χώρας  και από την άλλη, στη χρήση μεθόδων και τεχνικών του μεταδραματικού θεάτρου.

Συνεπώς η επέτειος των 200 χρόνων από την Επανάσταση και οι σχεδιασμοί των «φαντασμαγορικών» εορτασμών, ήταν μια εξαιρετική αφορμή να ερευνήσουμε τις προσωπικές και συλλογικές έννοιες της πατρίδας αλλά και του ατομικού τόπου αναφοράς. Θελήσαμε να εστιάσουμε στα ερωτήματα που προκύπτουν μέσα από την Επανάσταση, τι είναι η πατρίδα μας 200 χρόνια μετά, τι σημαίνει σήμερα για εμάς. Να εκφραστεί στην παράσταση, η προσωπική οπτική του καθένα μας και αυτό  μέσα σ’ ένα πλαίσιο πρωτόγνωρο και ζοφερό που είχε και εξακολουθεί να έχει εγκατασταθεί πια επικίνδυνα στο παρόν μας και απειλεί το μέλλον.

Στην περίοδο του εγκλεισμού και υπό την επήρεια του σοκ που όλοι είχαμε υποστεί, αποφασίσαμε, όπως ήταν ο σχεδιασμός μας, να συνεχίσουμε ενεργά τη συλλογική μας έρευνα. Να αντισταθούμε στην  «αναστολή» της δημιουργικότητας, με τα μέσα που διαθέταμε. Σε μια περίοδο εσωστρέφειας, απομόνωσης και ανελευθερίας, η Ομάδα7 αποφάσισε να  πειραματιστεί με «νέους» τρόπους και «νέα» διαθέσιμα καλλιτεχνικά μέσα που γεννιούνται στο διευρυμένο χώρο μιας ψηφιακής αίθουσας. Να  διερευνήσει την έννοια της πατρίδας και του τόπου αναφοράς, στη συνθήκη του ηλεκτρονικού μη τόπου και της μη συμβατικής σωματικής επαφής. Η έρευνα αυτή οδήγησε τον Ιανουάριο του 2021 στη ζωντανή διαδικτυακή παρουσίαση, work in progress, (Link ζωντανής προβολής: https://youtu.be/z7ZlFsMDA-I ), αλλά και στην ανατροφοδότηση του στόχου της πρεμιέρας μας, που τότε φαίνονταν τουλάχιστον αβέβαιη.

Πώς είναι η επιστροφή στα θέατρα μετά τον τόσο δύσκολο χειμώνα που διανύσαμε;

Είναι καταρχήν μεγάλη χαρά να είναι ανοικτά τα θέατρα και να μπορούμε να βρισκόμαστε και πάλι στο «ζωτικό» μας χώρο. Επιστρέψαμε, βέβαια, σε έναν άλλο κόσμο, ελέγχουμε πιστοποιητικά εμβολιασμού και ταυτότητες, βλέπουμε φίλους και δεν τους αγκαλιάζουμε, τα πάντα μυρίζουν αντισηπτικό, και οι ηθοποιοί στη σκηνή δεν μπορούν να δουν τα πρόσωπα των θεατών, βλέπουν μάσκες. Ξαναγυρίσαμε βέβαια σ’ ένα θέατρο λίγο πιο φωτεινό, αφού άρχισαν να ειπώνονται τα ανείποτα από θαρραλέες γυναίκες και άντρες. Ταυτόχρονα μετράμε νεκρούς και δεν ξέρουμε πότε θα πάψει η «κανονικότητα» του θανάτου. Η αυλή όμως στο ΨΙΛΙΚΑΤΖΙΔΙΚΟ μυρίζει σπιτικό γλυκό του κουταλιού και η αίθουσα, νεράντζια.

Ο ρόλος της τέχνης γενικά και άρα και του θεάτρου είναι ζωτικής σημασίας για το πολιτισμικό αποτύπωμα μιας κοινωνίας. Είναι ανάγκη ανθρώπινη, όπως είναι η τροφή και ο έρωτας. Είναι βασικός μοχλός εξέλιξης του πολιτισμού και συνεπώς και του ίδιου του ανθρώπου.  Για αυτόν ακριβώς το λόγο πρέπει επιτέλους η πολιτεία και οι πολιτικοί να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων, ειδικά τώρα, και να πάρουν γενναίες αποφάσεις ουσιαστικής στήριξης του πολιτισμού, της παιδείας και της υγείας.

Πώς αποφασίσατε να ξεκινήσετε τον δικό σας χώρο; Γιατί επιλέξατε το συγκεκριμένο όνομα;

Καταρχήν ήταν η τύχη της έλευσης  του μετρό στη περιοχή, που την έκανε προσβάσιμη και την έβαλε στο χάρτη! Η  χρόνια ανάγκη της καλλιτεχνικής επιβίωσης και ύπαρξης της ομάδας, λόγω των τεράστιων δυσκολιών που αντιμετωπίζουν όλες οι ομάδες και οι καλλιτέχνες που ασχολούνται με το ερευνητικό/πειραματικό θέατρο, ήταν το κίνητρο επιβίωσης που μας οδήγησε σ’ αυτήν την απόφαση. Ο κλάδος μας, αλλά και γενικά η παραγωγή πολιτισμού και η θέασή του, φοβάμαι ότι σε λίγο θα είναι προνόμιο λίγων και όχι δικαίωμα όλων.

Ζούσαμε ήδη μια κακή οικονομική κατάσταση, όπου το θέμα των ενοικίων για τις πειραματικές ομάδες γινόταν όλο και πιο ασφυκτικό. Ειδικά με την κρίση ότι οι τιμές ενοικίασης χώρων για παραστάσεις και πρόβες αντί να πέφτουν, αντιθέτως ανέβαιναν. Είδαμε ότι δεν θα μπορούσαμε να δουλέψουμε πια, δεν μπορούσαμε να αντιμετωπίσουμε τον παραλογισμό να μην πληρώνονται οι καλλιτέχνες αλλά οι μεσάζοντες και οι επιχειρηματίες.  Αποφασίσαμε λοιπόν με τον Γιώργο Ζαφειρίου, φωτογράφο, καλλιτέχνη πολυμέσων και σχεδιαστή φωτισμών, να φτιάξουμε το κλειστό ψιλικατζίδικο του πατέρα μου, που απείχε μόλις έξι λεπτά με τα πόδια από το μετρό Κορυδαλλός. Ήταν ζωτικό για εμάς και την Ομάδα να απαλλαχτούμε από τα έξοδα των ενοικίων για τις πρόβες μας τουλάχιστον. Αρχίσαμε να το ανακαινίζουμε, με πολύ προσωπική εργασία και την ανεκτίμητη βοήθεια φίλων που έδωσαν ιδέες για να κρατηθεί η φυσιογνωμία του χώρου, αλλά παράλληλα να είναι λειτουργικός και εξοπλισμένος για τις νέες του λειτουργίες. Δεν θέλαμε να κάνουμε έναν μοντέρνο χώρο, όπως το θεωρεί ο καθένας αυτό, απλά θέλαμε να αλλάξει η λειτουργία του. Γι αυτό το λόγο κρατήσαμε και το όνομα, την ταυτότητά του. Το μετρό δεν παραδόθηκε στην ώρα του, αλλά εμείς συνεχίσαμε και δουλεύαμε μόνοι μας. Όταν τελικά άνοιξε, ήρθε η πανδημία.

Το φθινόπωρο όμως επιτέλους, γέμισε η αυλή μας με κόσμο και κερνάμε σπιτικά γλυκά και κρασάκι στο Ψιλικατζίδικο που άνοιξε για πρώτη φορά τη δεκαετία του ’70 στην προσφυγική γειτονιά στα σύνορα της Νίκαιας με τον Κορυδαλλό. Που επιβίωσε από την επέλαση των μεγάλων σούπερ μάρκετ, μένοντας ανοικτό από τις επτά το πρωί μέχρι τα μεσάνυχτα.

Ένας τόπος πολύ κοντά στην Ακρόπολη, το λιμάνι, τη θάλασσα, τους βασικούς οδικούς κόμβους, που όμως δεν ανήκει πουθενά. Ένας μη τόπος. Ένας τόπος όμως ιστοριών, αφηγήσεων και εικόνων, με πυρήνα δράσεις καλλιτεχνικής έκφρασης και ελεύθερης δημιουργίας.

Το  Ψιλικατζίδικο είναι πλέον ένα εργαστήρι θεάτρου, κίνησης,  φωτογραφίας, και πολυμέσων, με στόχο να αποτελέσει το κέντρο ξανά της γειτονιάς. Στον χώρο του θα στεγάσει ομάδες, εκθέσεις, σεμινάρια, παραστάσεις και εργαστήρια, καθώς και ένα σκοτεινό θάλαμο.

Ποιες δυσκολίες συναντήσατε και ποια η μεγαλύτερη χαρά μέχρι τώρα;

Οι  δυσκολίες σε σχέση με την παραγωγή της multimedia παράστασης «Μην είν’ οι κάμποι;» ήταν αυτές που αντιμετώπισαν όλοι οι καλλιτέχνες με την πανδημία και το αποτέλεσμά της, την οικονομική εξαθλίωση που οι περισσότεροι συνάδελφοι, βίωσαν.

Ο αρχικός σχεδιασμός ήταν να γίνει η πρεμιέρα 25η Μαρτίου του 2021. Τελικά, πέρα από τη ζωντανή διαδικτυακή παρουσίαση του work in progress, ξεκινήσαμε στο Ψιλικατζίδικο στις 23 Οκτωβρίου. Όλη αυτή η αναβολή της συνάντησης της παράστασης με το κοινό, ήταν πολύ κουραστική και ψυχοφθόρα για όλους μας και πολύ επικίνδυνη για την ζωντάνια και την καλλιτεχνική ανάγκη ύπαρξης της ίδιας της δουλειάς. Τα καταφέραμε όμως!

Η μεγαλύτερη χαρά, πέρα από την διαδικασία της έρευνας κατά την διάρκεια των δοκίμων, το κουράγιο και τη δύναμη που δίναμε ο ένας στον άλλο, ήταν η συνάντηση με νέους συνεργάτες που έδωσαν νέα χρώματα, οπτικές και ενθουσιασμό στην ομάδα.

Αλλά και με αφορμή τη δημιουργία ενός ντοκιμαντέρ με θεματική την έννοια της πατρίδας και του ατομικού τόπου αναφοράς, η επαφή και γνωριμία με κατοίκους της ευρύτερης γειτονιάς οι οποίοι με μεγάλη γενναιοδωρία δέχτηκαν να συμμετέχουν. Το ντοκιμαντέρ δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί, λόγω των συνθηκών, αλλά ένα σημαντικό μέρος του είναι ήδη οργανικό κομμάτι της multimedia παράστασης.

Γιατί είναι σημαντικό να ασχολούμαστε ουσιαστικά με αυτά που συμβαίνουν γύρω μας και να έχουμε άποψη;

Γιατί είναι η δουλειά μας! Όλων μας αλλά ρόλος ειδικά των καλλιτεχνών είναι, κατά τη γνώμη μου, να παρατηρούν, να στοχάζονται πάνω σε αυτά που αντιλαμβάνονται και μέσα από τη δουλειά τους να θέτουν ερωτήματα και προβληματισμούς που αφορούν στην εποχή τους και στο μέλλον.

Αυτό που βιώνουμε τώρα είναι ο εκφασισμός, η απώλεια στοιχειωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων σε όλο τον κόσμο, ακόμα και στις «κοιτίδες» του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού. Ο μαρασμός των μαζικών οραμάτων, η πανδημία, η οικονομική κρίση, ο διαχωρισμός των ανθρώπων σε πρώτης και δεύτερης διαλογής. Έχει επέλθει  μια βαθιά συντηρητικοποίηση με συνεπακόλουθο τον ξέφρενο ανταγωνισμό των πάντων έναντι των πάντων. Μια μεσαιωνική κατάσταση υπόγειας αλλά και ολοφάνερης βίας που γίνεται πολύ γρήγορα και απροκάλυπτα, όλο και πιο άγρια.

Το μεγάλο ερώτημα είναι με ποιους όρους και ποιες αξίες  θα σταθούμε απέναντι σε όλα αυτά και τι έχουμε να αντιτάξουμε.

Στα δικά μας: χώροι που ανήκουν στο Δημόσιο μπορούν να δοθούν σε νέους καλλιτέχνες και ομάδες που είναι εκτός των μεγάλων παραγωγών, σε ανθρώπους που δεν έχουν πρόσβαση σε ιδιωτικά ή δημόσια κονδύλια. Και αυτοί οι χώροι να είναι  όλοι όσοι μένουν αχρησιμοποίητοι και νεκροί, έτσι ώστε μια τέτοια διαδικασία να μην αποτελέσει την αφορμή για το στήσιμο ενός ακόμα κυκλώματος, από το οποίο θα υπάρξουν αποκλεισμοί. Αλλά  όλα αυτά είναι όμορφα όνειρα, που μπορούμε μόνο να τα συζητάμε χαμηλόφωνα μέσα στο πολιτικοκοινωνικό σκοτάδι που μας περιβάλλει. Αν  γίνουν τέτοια πράγματα, προφανώς θα έχει έρθει η μέρα μιας αληθινής Επανάστασης.

Ποιος είναι ο πυρήνας δουλειάς της ομάδας σας και ποια τα σχέδιά σας στον νέο σας χώρο;

Η Ομάδα7 αποτελεί ένα καλλιτεχνικό σχήμα που διερευνά τις πολιτισμικές ιδιαιτερότητες της χώρας σ’ ένα διάλογο με τις φόρμες  και τις μεθόδους του μεταμοντέρνου θεάτρου. Σχηματίστηκε το 2003 και έχει στο ενεργητικό της πάνω από είκοσι παραγωγές μέχρι τώρα, στις οποίες συμμετέχουν κάθε φορά τουλάχιστον 10 καλλιτέχνες αλλά και εθελοντές.

Δομικά στοιχεία της λειτουργίας μας είναι:

– η δημιουργική συνδιαλλαγή διαφορετικών αισθητικών οπτικών μέσα από την προσωπική  έκφραση του κάθε συνεργάτη

-η χρήση και διαχείριση του χώρου (δημόσιου ή ιδιωτικού) ως εικαστικό περιβάλλον

– η αξιοποίηση ποικίλου οπτικοακουστικού υλικού

-η επεξεργασία των κειμένων ως μέρος ενός διαλόγου με τη σύγχρονη δραματουργία

-ο ρόλος και η θέση του ερευνητικού θεάτρου στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα

– η αλληλεπίδραση και η συνδιαλλαγή με το ευρύτερο περιβάλλον της διεθνούς σκηνής

Το «Ψιλικατζίδικο» είναι εν δυνάμει πλέον ένα εργαστήρι θεάτρου, φωτογραφίας και πολυμέσων, με στόχο να αποτελέσει το κέντρο ξανά της γειτονιάς. Στον χώρο του θα στεγάσει ομάδες, εκθέσεις, σεμινάρια, παραστάσεις και εργαστήρια, καθώς και ένα σκοτεινό θάλαμο. Θα θέλαμε το Ψιλικατζίδικο να λειτουργήσει βοηθητικά και σε άλλες ομάδες και καλλιτέχνες που θα μπορέσουν να οραματιστούν τη δουλειά τους εκεί.

Να μπορέσουν, όπως και εμείς,  να δουλέψουν με ένα πρόβλημα λιγότερο, με τους παλαιούς και τους νέους συνεργάτες και συν-δημιουργούς  στο θέατρο, να μπορέσουμε να αντέξουμε στις εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες. Ελπίζω ότι οι δυσκολίες δεν θα σταθούν εμπόδιο στην εξέλιξη της δουλειάς μας και ότι η χώρα θα γίνει πιο φιλική στους καλλιτέχνες, θα ασχοληθεί επιτέλους με τον πολιτισμό και θα βοηθήσει να υπάρξει ζωτικός χώρος για την  ανεξάρτητη δημιουργία.

Ταυτότητα παράστασης «Μην ειν’ οι κάμποι;»

Συντελεστές 

Iδέα/Σκηνοθεσία: Βίκυ Μαστρογιάννη |Σύμβουλος επινόησης και δραματουργίας:  Άννα Τσίχλη| Σχεδιαστής φωτισμών, φωτογραφία, Video Art:  Γιώργος Ζαφειρίου | Κοστούμια: Ανδρονίκη Αβδελιώτη|  Πρωτότυπη μουσική: Μάριος Τσάγκαρης | Επιμέλεια κίνησης: Κατερίνα Δρακοπούλου |  Επιμέλεια μουσικής, εικαστικού περιβάλλοντος: Ομάδα7 | Θεατρολογική έρευνα:  Ευδοκία Δεληπέτρου | Βοηθός σκηνοθέτη:  Αθηνά Μπακογιάννη| Βοηθός σκηνοθέτη Β’: Μάιρα Ξύδη

Ηθοποιοί/Performers:

Ανδρονίκη Αβδελιώτη, Έλσα Λουμπαρδιά, Μαίρη Λούση, Λένα Μπαμπασάκη, Ευαγγελή Φίλη.

Στο Βίντεο εμφανίζονται: Αλκιβιάδης Ζούπας, Αθηνά Μπακογιάννη και κάτοικοι της γειτονιάς.

Ψιλικατζίδικο | Διεύθυνση    Κορίνθου & Μακεδονίας 17-19,  ΝΙΚΑΙΑ έξι λεπτά από το Μετρό Κορυδαλλός 

Aπό 23 Οκτώβριου έως 26 Δεκεμβρίου, κάθε Σάββατο και Κυριακή

Σάββατο  στις 21.15 | Κυριακή στις 20.00

Διάρκεια: 80 λεπτά

Εισιτήρια:  ενιαίο 10 ευρώ

Προπώληση μέσω viva.gr

Τηλέφωνα κρατήσεων: 6937273663 & 6984168592

Απαραίτητη η κράτηση θέσης  λόγω περιορισμένης χωρητικότητας.

Trailer

Σελίδα Fb Oμάδα7

Σελίδα FB  Ψιλικατζίδικο

Το Ψιλικατζίδικο θα λειτουργήσει ως αμιγής χώρος και η είσοδος των θεατών θα γίνεται σύμφωνα με τους κανονισμούς που ορίζει το  Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού: