Διαβάζετε καθημερινά;

Εξαιτίας του εξαιρετικά βεβαρημένου καθημερινού προγράμματος προσπαθώ να διαβάζω καθημερινά γύρω στις 50 σελίδες ενός βιβλίου. Οπότε ναι διαβάζω καθημερινά.

Από ποια ανάγκη σας προκύπτει η αναγνωστική συνήθεια;

Ανάγκη για πνευματική και συναισθηματική αναβάθμιση και ανάγκη για ψυχοσυνθετική μετατόπιση.

Τι προσφέρει στην ζωή σας;

Η γνώση είναι δύναμη. Το να διαβάζεις σε κάνει εξυπνότερο, δυνατότερο και ηρεμότερο. Το να μπορείς να αντλήσεις μαθήματα ζωής από μια ατελείωτη πλατφόρμα ανθρώπινης εγκεφαλικής σοφίας σε εξελίσσει ως ον. Ειδικά όσο μεγαλώνω το βιβλίο με βοηθάει να σβήνω τα φρικτό θόρυβο της καθημερινότητας που συσσωρεύεται από την καθημερινή έκθεση σε ψεύτικες ειδήσεις, βήτα διαλογής εικόνες και ψευδοπροβλήματα.

Πως διαλέγετε ποιο βιβλίο θα διαβάσετε;

Είτε συμβουλεύομαι ένα φίλο που διάβασε κάτι εξαιρετικό και τον ταρακούνησε ή έκανε κάποια χορδή του να χτυπήσει, είτε από το ήδη τεράστιο backlog έργων τέχνης που θα έπρεπε ήδη να έχω διαβάσει και δεν τα έχω καταφέρει. Το πλέον ευτυχές για μένα βέβαια τα τελευταία χρόνια, συμβαίνει κάπως μεταφυσικά. Το ίδιο το βιβλίο με καλεί. Μπορεί να έχω κάτι στη βιβλιοθήκη μου για χρόνια που να έχει πιάσει σκόνη και στα ξαφνικά να νιώσω την αδημονία να το διαβάσω όλο το ίδιο βράδυ.

Ποιος είναι ο ορισμός του καλού βιβλίου;

Για μένα όσο βιβλία δεν είναι κακά είναι καλά βιβλία. Μόνο ένα προπαγανδιστικό, άψυχο και πολωτικό βιβλίο -ένα εξ ορισμού σκοταδιστικό λοιπόν βιβλίο- είναι ένα κακό βιβλίο. Όλα τα άλλα βιβλία κάνουν μόνο καλό στον εκάστοτε αναγνώστη. Υπάρχει μια ολίγον τι ελιτίστικη «φιλολογική» θεωρία γύρω από “σοβαρά βιβλία” και βιβλία που δεν έχουν το αντίστοιχο πνευματικό φορτίο, με την οποία δε συμφωνώ καθόλου. Θα έλεγα ότι η άποψή μου ταυτίζεται με αυτή του Νιλ Γκέιμαν που έλεγε ότι κάθε βιβλίο είναι ένα ταξίδι σε ένα κόσμο το οποίο a-priori  είναι κάτι τεράστιο για το λάτρη της ανάγνωσης. Ο αναγνώστης είναι εξ’ ορισμού ταξιδευτής. Άλλος γουστάρει να ταξιδέψει στη Ρωσία του Ντοστογιέφσκι, άλλος στο σύμπαν νεκρών ηθών του Μπρέτ Ίστον Έλλις, άλλος στην πρωτο-πανκ παράνοια του Μπουλγκάκοφ, άλλος  να πιεί ουίσκι σε ένα καταγώγιο με ένα μεθυσμένο Μπουκόφσκι και άλλος να σφάξει Όρκ με τον Άραγκορν στη μέση Γη του Τόλκιν. Ποιός είμαι εγώ να τον κρίνω;

Ποια είναι η ιδανική συνθήκη διαβάσματος; Που διαβάζετε συνήθως;

Ιδανικά στον καναπέ, δίπλα στην καλή μου, τυλιγμένος σαν τυρόπιτα κάτω απ’την κουβέρτα, με δυο αχνιστά ψωμόσκυλα να μου ζεσταίνουν τα πόδια.

Ο Κάφκα είπε: «Τα βιβλία που έχουμε ανάγκη είναι εκείνα που πέφτουν σαν το τσεκούρι στην παγωμένη θάλασσα της ψυχής». Υπάρχουν βιβλία που σας έχουν κάνει να νιώσετε έτσι; Αν ναι, ποια;

Ο ανατριχιαστικός ποιητικός μηδενισμός του «Ματωμένου Μεσημβρινού» του Κόρμακ Μακάρθι και ο σπαραξικάρδιος πανανθρωπισμός του «Καθεδρικός Ναού» του Ρέιμοντ Κάρβερ είναι τα δύο πρώτα -απολύτως ετερόκλητα- κομψοτεχνήματα που μου έρχονται στο μυαλό.

Ποιο βιβλίο θα προτείνατε σε κάποιον να διαβάσει;

Οποιοδήποτε του Χόρχε Λουίς Μπόρχες που για μένα είναι ο πιο πολυεπίπεδος και τρισδιάστατος συγγραφέας όλων των εποχών.

Ποιο βιβλίο διαβάζετε αυτήν την περίοδο;

Το «Σπίτι από Φύλλα» του Μάρκ Ντανιελέφσκι.

Μοιραστείτε μαζί μας την πρώτη του φράση…

«Ακόμη έχω εφιάλτες…»

Ο Στέλιος Δημόπουλος συμμετέχει στην παράσταση του βραβευμένου θεατρικού έργου Αξύριστα Πηγούνια του Γιάννη Τσίρου που παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία Γιώργου Παλούμπη στο Θέατρο Μικρό Χορν.