“Εδώ η ζωή αποτελείται από ποτέ και πάντα”

Μπορεί ο Χέντρικ Χρουν να είναι γέρος, αλλά δεν είναι ακόμα νεκρός, ούτε σκοπεύει να αφήσει τα γεράματα να τον πάρουν αποκάτω. Η αλήθεια είναι ότι οι καθημερινές του βόλτες γίνονται όλο και μικρότερες, γιατί τα πόδια του αρνούνται να τον ακολουθήσουν, και οι επισκέψεις στον γιατρό συχνότερες. Από τεχνική άποψη είναι ηλικιωμένος. Όμως γιατί να βλέπει τη ζωή πίσω από το παράθυρο πίνοντας καφέ και περιμένοντας το αναπόφευκτο τέλος; Επιφανειακά ανάλαφρο αλλά κυρίως ειλικρινές και άμεσο, το ημερολόγιο του Χέντρικ Χρουν ανοίγει την πόρτα ενός οίκου ευγηρίας στο βόρειο Άμστερνταμ, για να παρακολουθήσουμε από μέσα τα πάνω και τα κάτω της ζωής για έναν ολόκληρο χρόνο. Όταν φτάνει η τελευταία μέρα του χρόνου, ο αποχωρισμός απ’ αυτόν τον χαρισματικό ήρωα δεν είναι καθόλου εύκολος.

Ένα βιβλίο με ευαισθησία και ειλικρίνεια, μια τρυφερή προσέγγιση στην απαιτητική, δύσκολη τρίτη ηλικία που εξακολουθεί να είναι μέρος της ζωής μας, εξακολουθεί να είναι ζωή. Το όνομα Χέντρικ Χρουν είναι ψευδώνυμο και ο συγγραφέας που το χρησιμοποιεί δεν ζει σε οίκο ευγηρίας. Γράφει όμως, εμπνεόμενος από τις προσωπικές του εμπειρίες, αποκαλύπτοντας πως τα γεγονότα του βιβλίου βασίζονται στην αλήθεια, χωρίς να έχουν όλα συμβεί στην στην πραγματικότητα. Ο συγγραφέας, με χιούμορ, απλότητα και κατανόηση περιγράφει την καθημερινή ζωή ενός ηλικιωμένου ανθρώπου που έχει την ανάγκη να αποτελεί μέρος της ζωής, να την χαίρεται και να την απολαμβάνει (-αυτή δεν είναι η ανάγκη των ανθρώπων όλων των ηλικιών;). Η μικρή κοινωνία των ανθρώπων στον οίκο ευγηρίας, η ιεραρχία του, τα γεγονότα που τους απασχολούν καθώς η μέρες του έτους διαδέχονται η μία την άλλη, όπως τα καταγράφει ο Χέντρικ Χρουν στο ημερολόγιο του. Ένα βιβλίο που το κουβαλάς παντού μαζί -όσο το διαβάζεις, αλλά και μετά-, ένα βιβλίο που δείχνει την ζωή στις πραγματικές της διαστάσεις, ένα βιβλίο που σε αφήνει με χαμόγελο και ελπίδα.