Τα σημαντικότερα πράγματα στην πορεία μας στην ζωή είναι η κίνησή μας προς κάποια κατεύθυνση και οι συνοδοιπόροι μας. Ανεξάρτητα από την αρχή ή το τέλος, η βαρύτητα πέφτει στην διαδρομή, στο μήνυμα που γεννιέται και ωριμάζει μέσα μας, οι άνθρωποι που το μοιραζόμαστε. Μετά από μια επιτυχημένη σειρά παραστάσεων στο θέατρο Φούρνος και στο Ανοιχτό Θέατρο Γκράβας, η φάρσα του Αργύρη Χιόνη, «Το μήνυμα», από την ομάδα APUS σε σκηνοθεσία Ανθής Φουντά, επιστρέφει από τις 26 Μαϊου και για 8 παραστάσεις στο θέατρο Χώρος. Η σκηνοθέτις μας μίλησε για την επιστροφή στο θέατρο μετά από τον απαιτητικό και ιδιαίτερο χειμώνα που διανύσαμε, για όλα όσα της αποκάλυψε το ενδιαφέρον και ξεχωριστό κείμενο του συγγραφέα, τη σύγχρονη ζωή και τις διαδρομές της.

Τι σας συγκίνησε στο συγκεκριμένο κείμενο; Γιατί το επιλέξατε;

Σε αυτό το κείμενο με συγκίνησε ιδιαιτέρως η σχέση ανάμεσα στα δύο πρόσωπα. Δύο πρόσωπα εγκλωβισμένα μαζί σε μια ατελείωτη διαδρομή. Δύο φιγούρες που έχουν περάσει τόσο χρόνο μαζί, που πια μοιάζουν να θολώνουν οι γραμμές του που ξεκινά ο ένας και πού ο άλλος. Όταν ο ένας κλαίει, κλαίει και ο άλλος και όταν ο ένας καταρρέει ο άλλος πρέπει να τον αναστηλώσει. Ο πιο έμπειρος εκ των δύο μοιάζει να καθοδηγεί τον άλλον στον τρόπο σκέψης που χρειάζεται να έχεις για να αντέχεις το παράδοξο της ζωής. Οι εναλλαγές των διαθέσεων από την παρηγοριά, στη σύγκρουση και από εκεί στην απόγνωση και τέλος στη δημιουργικότητα είναι μια παλέτα που βρήκα πολύ ενδιαφέρουσα.

Κατά την προετοιμασία της παράστασης και μέχρι τώρα ποιες νέες σκέψεις έκανες; Τι νέο έμαθες για τον εαυτό σου;

Μια σκέψη που μου φανερώθηκε στη διαδικασία των προβών είναι πώς το να μη θυμάσαι το μήνυμα που φέρεις, σημαίνει ταυτόχρονα πώς δε θυμάσαι και γιατί ταξιδεύεις. Είναι ταυτόσημα. Το μήνυμα είναι ο λόγος που αυτό το ταξίδι ξεκίνησε και ο τρόπος να τελειώσει. Το μήνυμα είναι σαν ένα κλειδί. Αν βρεθείς χωρίς μνήμη σε έναν άδειο δρόμο με ένα κλειδί στα χέρια, ξέρεις πώς ψάχνεις τουλάχιστον μια πόρτα. Χωρίς το κλειδί, δεν ξέρεις τίποτα. Μένεις ακίνητος. Το μήνυμα σου θυμίζει να συνεχίσεις μέχρι να βρεις τον παραλήπτη. Αν ξεχάσεις γιατί κάνεις ό,τι κάνεις, αν ξεχάσεις γιατί τρέχεις από εδώ κι από εκεί, γιατί κουράζεσαι, τότε μπορείς να σταματήσεις. Τί θα είσαι όμως μετά; Τί θα σε θέσει πάλι σε κίνηση; Η ακινησία είναι μάλλον πιο τρομακτική από την ανούσια κίνηση. Αυτό που σκέφτηκα μέσα από το έργο είναι ότι οι άνθρωποι είναι εγκλωβισμένοι σε αυτό που κάποτε τους έδωσε κίνηση, ακόμη κι αν αυτό δεν υπάρχει πια. Μια κεκτημένη ταχύτητα στο κενό. Αν δε βρεθεί κάτι να σε σταματήσει, θα κινήσει επ’ άπειρον. Αυτό είναι κάτι που κι εγώ είδα πιο καθαρά για τον εαυτό μου συνομιλώντας με το έργο αυτό. Ο φόβος της ακινησίας ίσως με οδηγεί σε μια ατέρμονη κίνηση, σε διαρκή ενασχόληση με κάτι.

Πως είναι η επιστροφή στις πρόβες και την σκηνή μετά από έναν τόσο ιδιαίτερο και δύσκολο χειμώνα;

Η επιστροφή στις πρόβες και στις παραστάσεις είναι κάτι φοβερά παρήγορο. Όπως στους ήρωες της ιστορίας μας έτσι κι εμείς βρίσκουμε καταφύγιο στη φαντασία και στη δημιουργικότητα, όχι μονάχα οι ηθοποιοί, όλοι άνθρωποι. Δεν είναι τυχαίο πως μέσα σε αυτόν τον ακίνητο χειμώνα, οι άνθρωποι βρήκαν διέξοδο μέσα από τη μαγειρική ή την έναρξη κάποιου καινούριου χόμπι. Ο χρόνος και η ακινησία είναι εφαλτήριο για τη δημιουργία. Γι’ αυτό είναι σημαντικό να βαριόμαστε που και που, κι εμείς, και ακόμα περισσότερο, τα παιδιά. Η διαχείριση της βαρεμάρας είναι ο καλύτερος δρόμος για να βρει κανείς τρόπους να τα βγάζει πέρα με τον εαυτό του. Ήμουν πολύ τυχερή που είχα τον Αντώνη Κυριακάκη και το Γιώργο Πατεράκη να βαριόμαστε μαζί μες στην καραντίνα, έτσι ώστε βγαίνοντας να δημιουργήσουμε την παράστασή μας.

Τι μας εγκλωβίζει στην σύγχρονη ζωή μας; Που υπάρχει διέξοδος;

Αυτό που μας εγκλωβίζει νομίζω πώς είναι οι προσδοκίες μας, οι φαντασιώσεις γύρω από τα πρότυπα της επιτυχίας. Μας εγκλωβίζει η πεπατημένη διαδρομή προς την επιτυχία και η διαφήμιση της γρήγορης ανόδου σε κάποιο φανταστικό στερέωμα. Μας εγκλωβίζει η καινούργια τάση, κάτι να γίνεται αντιληπτό ως πραγματικό αφού πρώτα κοινοποιηθεί και λάβει έναν αριθμό αντιδράσεων. Μας εγκλωβίζει η προσμονή των αντιδράσεων. Είναι κι αυτό ένα ταξίδι χωρίς μήνυμα, το να κινείσαι μες στο χρόνο κάνοντας αυτό που φαντάζεσαι ότι θα προκαλέσει αντιδράσεις. Συνοψίζοντας θα πω πως μας εγκλωβίζει η πεποίθηση πώς επιτυχία είναι γρήγορες μαζικές αντιδράσεις σε μια μικροπράξη μας. Αυτό που λείπει, το μήνυμα που μας λείπει, είναι και αυτό που χρειαζόμαστε για να διαφύγουμε. Μας λείπουν υψηλές ιδέες και πρόσωπα να τις μεταφέρουν. Μας λείπουν οι αγγελιαφόροι με μήνυμα. Καθένας από εμάς πρέπει να βρει έναν τρόπο να αναζητήσει μέσα στη βαβούρα των αντιδράσεων εκείνους τους ανθρώπους που μέσα από το έργο και τις πράξεις τους υπηρετούν κάτι υψηλότερο από την περσόνα που δημιούργησαν γι αυτό και τις αντιδράσεις των ακολούθων τους.

Ποιες είναι σκέψεις πίσω από τη δημιουργία της ομάδας σας; Ποια τα επόμενα σχέδιά σας;

Μέσα από την ομάδα APUS είναι σαν να δημιουργήσαμε πλαίσιο γύρω από έναν διάλογο που υπήρχε εδώ και χρόνια. Δημιουργήσαμε αυτήν την παράσταση με βαθιά εμπιστοσύνη και ειλικρίνεια. Μέσα από αυτήν την ομάδα ελπίζω να καταφέρουμε να γνωρίσουμε όλοι μαζί αλλά και καθένας για τον εαυτό του ίχνη από τον δημιουργικό εαυτό, από την βαθιά πηγή έμπνευσης. Για το προσεχές μέλλον θέλουμε να οργανώσουμε το αύριο της παράστασής μας, να καταφέρουμε να την μεταφέρουμε σε όσους περισσότερους παραλήπτες γίνεται, ελπίζοντας να βρουν ένα μήνυμα μέσα σε αυτήν.

Τι σου δίνει δύναμη και πίστη για τη συνέχεια;

Παίρνω δύναμη από το ήθος των συνεργατών μου, από τη στήριξη της οικογένειάς μου και από τις φίλες και τους φίλους που με συντροφεύουν στη ζωή σαν φύλακες άγγελοι και σοφοί γκουρού. Η σκέψη ότι υπάρχουν σε αυτόν τον κόσμο κάποιοι άνθρωποι που με έχουν μια θέση για εμένα στην καρδιά τους είναι το σημαντικότερο καταφύγιο για ό, τι έρθει στη συνέχεια.

Αναλυτικές πληροφορίες για την παράσταση εδώ.