Την ερχόμενη Παρασκευή 31/7 και το Σάββατο 1/8 θα παρουσιαστεί στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, το έργο του Ευριπίδη, Τρωάδες, σε σκηνοθεσία Ελένης Ευθυμίου, από την Ομάδα Εν Δυνάμει και το Εθνικό Θέατρο. Ερμηνευτές με και χωρίς αναπηρία, συναντιούνται επί σκηνής για να ερευνήσουν τις ρίζες του έργου του μεγάλου τραγικού συγγραφέα, που αποκαλύπτει πως όλοι οι άνθρωποι -ανεξαρτήτως κοινωνικής θέσης, πλούτου και δυνατοτήτων- είναι ίσοι όταν βρεθούν σε εμπόλεμες συνθήκες. Κάθε σώμα και κάθε πνεύμα υποτάσσεται στη μοίρα του όταν βρεθεί αντιμέτωπο με τον πόλεμο και τα δεινά του. Η χαρισματική ηθοποιός ηθοποιός Νάνσυ Σιδέρη μας μίλησε για το έργο και τις αποχρώσεις του, όπως τις ερμήνευσαν με την ομάδα των συνεργατών της για την δημιουργία της παράστασης που θα μοιραστούν με τους θεατές, για την νέα συνεργασία της με την Ελένη Ευθυμίου και την Ομάδα Εν Δυνάμει και τα κέρδη που έχει αποκομίσει, για τις μικρές επαναστάσεις της καθημερινότητας και τις μεγάλες ελπίδες για μαζικούς αγώνες.

Πως είναι η επιστροφή στην συνεργασία με την Ελένη Ευθυμίου και την Ομάδα Εν Δυνάμει;

Μου αρέσει να δουλεύω με την Ελένη. Έχω νιώσει πολύ ελεύθερη, έχω δοκιμάσει και εξασκηθεί κοντά της λόγω του χώρου που δίνει κάθε φορά. Δε θεωρώ την εμπιστοσύνη της κάτι δεδομένο, παρόλο που αυτή θα είναι η έκτη μας συνεργασία. Κάθε φορά κάτι ξεκινάει από την αρχή. Την αφορά η ισότητα κι αυτό δεν το συναντάς εύκολα. Και στα δύσκολα παραμένει ανθρώπινη. Επίσης, έχει το χάρισμα να φτιάχνει ωραίες ομάδες. Γύρω μου υπάρχουν άνθρωποι που θαυμάζω χρόνια και τώρα προστέθηκαν κι άλλοι. Η συγκεκριμένη ομάδα είναι αναμφίβολα μία από τις αγαπημένες μου.

Η πρώτη μου επαφή με τους Εν Δυνάμει ήταν το 21, τότε που γνώρισα τη Λωξάνδρα. Περάσαμε φανταστικά και στην παράσταση και στο καμαρίνι. Νιώθω πάρα πολύ ο εαυτός μου κοντά στους Εν Δυνάμει, λέμε σ αγαπώ κάθε μέρα χωρίς φίλτρα και ανάλυση. Υπάρχει κάτι πιο όμορφο από αυτό;

Ποια τα προσωπικά σου κέρδη από την δουλειά με αυτή την ομάδα;

Ίσως φτάσω κάποτε πιο κοντά στην απλότητα και την αθωότητα μέσω της επαφής μαζί τους. Μακάρι να σταθώ όπως στέκεται η Μαρία, ή να κοιτάξω όπως κοιτάζει η Θεανώ. Να μιλήσω τις λέξεις όπως η Λωξάνδρα, να ρωτήσω όπως ο Νίκος και να χορέψω όπως η Ειρήνη. Θα μου είναι αρκετό!!

Τι σε συγκινεί στον χαρακτήρα της Κασσάνδρας; Ποιες νέες σκέψεις έκανες για τον εαυτό σου μέσα από τη δουλειά μέχρι τώρα;

Στην Κασσάνδρα με συγκινεί η επιμονή της να κάνει οίστρο της ζωής τη γνώση του θανάτου. Είναι από τα πιο τραγικά πρόσωπα της μυθολογίας με την έννοια ότι δε λυτρώνεται ποτέ κι όμως συνεχίζει, αγωνίζεται με τρόπο παράδοξο, αψηφώντας το πένθος. Αυτό με συγκινεί, το πώς μιλάει για τον παραλογισμό του Τρωικού πολέμου. Θα βρει τρόπο να προβάλλει τους ηττημένους ως πρότυπο, θα βρει χώρο να γιορτάσει όσα ξέρει ότι θα συμβούν στους εχθρούς της κι ας απομακρύνεται με αυτόν τον τρόπο  από το εσωτερικό της κοινό. Αγωνίζεται να μεταδώσει ένα μήνυμα χαράς που δε φτάνει ποτέ στους άλλους. Λόγω της φύσης της και του χαρίσματος της είναι σα να έχει για εκείνη μεγαλύτερη σημασία η αποστολή της, σα να λέει, τα βλέπω όλα, βλέπω ότι θα πεθάνω, αλλά βλέπω και σε τι θα ωφελήσω όσο ζω.

Σε κάθε πόλεμο διαχρονικά ο μεγάλος ηττημένος είναι ο απλός λαός. Ποια η θέση μας ώστε να μην αποδεχόμαστε στωικά όποια μοίρα μας τύχει;

Νομίζω ότι βοηθάει η αγωνιστική διάθεση, το να βρίσκουμε έναν τρόπο να διατηρούμε τις κοινότητές μας. Όμως θα έλεγα ότι ακόμα και στις εμπόλεμες ζώνες, εκεί που δεν υπάρχουν επιλογές, κάπως έτσι καταφέρνουν να επιβιώσουν οι αμυνόμενοι, αγωνίζονται μαζί μέρα τη μέρα. Θυμάμαι τις δηλώσεις ενός Παλαιστίνιου αγωνιστή στο κλείσιμο του ντοκιμαντέρ ” 48 | Αντίσταση στον μεγάλο εποικισμό” που έλεγε σας παρακαλώ, μην μας αποκαλείτε θύματα, εμείς είμαστε αγωνιστές, παλεύουμε για την Παλαιστίνη.

Ποιο είναι το αντίδοτο στην -κάθε είδους- βία; Πως μπορούμε να αντισταθούμε;

Ίσως μιας μορφής αντίδοτο να είναι η επιθετικότητα. Οι πορείες, οι διαδηλώσεις μπορούν να λειτουργήσουν ως επιθετική αντίδραση στην κρατική βία, για παράδειγμα. Αν διαδηλώναμε για μήνες μέχρι και κυβερνήσεις θα μπορούσαμε να ρίξουμε. Αλλά και στις διαπροσωπικές σχέσεις η επιθετικότητα μάλλον είναι προτιμότερη ως απάντηση στη βία, γιατί δεν είναι τόσο ότι βλάπτει, κυρίως κακοκαρδίζει.

Το θέατρο μπορεί να επιφέρει κάποια αλλαγή ή απευθύνεται σε ήδη ευαισθητοποιημένους ανθρώπους;

Το θέατρο απευθύνεται σε όλους τους ανθρώπους αλλά δε νομίζω ότι μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, ίσως να αλλάζει το ίδιο όταν υπάρχει ο χρόνος. Πάντως μου αρέσει να σκέφτομαι ότι θα τον γυρίσουμε τον κόσμο ανάποδα κι ας μη συμβεί ποτέ. Έχω ανάγκη αυτό το φαντασιακό. Χωρίς ιδανικά και χιούμορ χάνεται το νόημα.

Ποια είναι επαναστατική πράξη στην εποχή μας;

Σε μικρή κλίμακα η φιλία, η εχεμύθεια, σε μεγάλη κλίμακα δεν έχω ιδέα. Κάτι μαζικό που ανατρέπει ένα σύστημα σαν το σημερινό, η καταπολέμηση της φτώχειας, το να αναπτύξουμε μια συνεργατική σχέση με τη φύση.

Η Επίδαυρος είναι ένα ιδιαίτερο, φορτισμένο θέατρο. Ποιες σκέψεις και ποια αισθήματα σου γεννά η παρουσία σου εκεί;

Θα βρεθούμε εκεί μαζί, χιλιάδες άνθρωποι στη μέση ενός δάσους. Επειδή όλα αυτά θα συμβούν στον ανοιχτό ορίζοντα αμέσως σκέφτομαι κάτι διττό: Είμαστε σε άμεση επαφή με ό,τι υπάρχει έξω από τη γη, υπάρχει το σύμπαν και τότε μας σκέφτομαι όλους εμάς σαν μια κουκίδα. Κάποια μέτρα πάνω από τα κεφάλια μας δεν ακούγεται τίποτα. Ας χαρούμε λοιπόν αυτό που ξεκίνησε πριν από χιλιάδες χρόνια στην Επίδαυρο. Είναι μεγάλη τύχη η εμπειρία που πρόκειται να ζήσουμε. Κυρίως ευγνωμοσύνη νιώθω και ανυπομονώ. Προφανώς, έχω και άγχος!!

Τι σου δίνει δύναμη και πίστη στην καθημερινότητα;

Ο Βαγγέλης, οι φίλοι μου, ο ανιψιός μου ο Μάξιμος, οι συνεργάτες μου αυτήν την περίοδο, η αίσθηση ότι δεν είμαστε εδώ για πάντα. Κάθε φορά που σκέφτομαι ότι υπάρχει το τέλος, πυροδοτείται μέσα μου κάτι αδιαπραγμάτευτο σε σχέση με την όρεξή που χω για ζωή. 

Επόμενα σχέδια;

Τον Οκτώβρη θα επαναληφθεί η πολύ αγαπημένη μας παράσταση “Jane”, σε σκηνοθεσία Κατερίνας Μαυρογεώργη. Ανυπομονώ να ξαναβρεθώ μ’ αυτή τη φοβερή ομάδα.

Τρωάδες του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Ελένης Ευθυμίου στο Αρχαίο Θλεατρο Επιδαύρου

Συντελεστές

Μετάφραση: Γιάννης Τσαρούχης 
Διασκευή—Σκηνοθεσία: Ελένη Ευθυμίου 
Σύμβουλος δραματουργίας: Σοφία Ευτυχιάδου 
Σκηνικά: Ευαγγελία Κιρκινέ 
Κοστούμια: Άγγελος Μέντης 
Μουσική: Λευτέρης Βενιάδης 
Κίνηση: Τάσος Παπαδόπουλος  
Φωτισμοί: Ζωή Μολυβδά – Φαμέλη 
Σχεδιασμός ήχου: Σοφία Καμαγιάννη 
Μουσική διδασκαλία: Μελίνα Παιονίδου 
Δραματολόγος παράστασης: Εύα Σαραγά  

Βοηθός σκηνοθέτριας: Θέμης Θεοχάρογλου 
Βοηθός σκηνογράφου: Μαριάνθη Ράδου 
Βοηθός ενδυματολόγου: Δέσποινα Μαρία Ζαχαρίου 

Βοηθός φωτίστριας: Νατάσα Πετροπούλου  
Β βοηθός σκηνογράφου: Ταξιάρχης Χούμος  

Καλλιτεχνικές συνεργάτιδες για την υποστήριξη της ομάδας Εν Δυνάμει: Ελένη Ζαχοπούλου, Δάφνη Καφετζή, Αγγελική Τόμπρου  Παίζουν (αλφαβητικά):  Αργύρης Ξάφης (Ταλθύβιος), Εύη Σαουλίδου (Ανδρομάχη), Νάνσυ Σιδέρη (Κασσάνδρα), Βασιλική Τρουφάκου (Ελένη), Λυδία Φωτοπούλου (Εκάβη), Γιώργος Χριστοδούλου (Μενέλαος) 

Χορός: Μύριαμ Σοφία Αρτζανίδου, Μαρία Δαχλύθρα, Eλένη Δημοπούλου, Νίκος Κυπαρίσσης, Ειρήνη Κουρούβανη, Λωξάνδρα Λούκας, Λυγερή Μητροπούλου, Θεανώ Παπαβασιλείου, Κατερίνα Παπανδρέου, Νίκη Πεταλά, Χρύσα Τουμανίδου 

Μαζί τους, στους ρόλους της νεαρής Πολυξένης και του μικρού Αστυάνακτα η Άνα Τζουλάκη Χριστοδούλου και ο Μιχάλης Μήτσης αντίστοιχα. 

Μουσικοί επί σκηνής: Σοφία Καμαγιάννη (πιάνο), Γιώργος  Μπουκαούρης (κρουστά), Σοφιανός Πεσιρίδης (όμποε) 

Φωτογραφίες: Κωνσταντίνος Γκιώνης