Η δεκαοχτάχρονη Andy πρόκειται να δώσει τον πρώτο της επαγγελματικό αγώνα στο box, ενώ μόλις έχει χάσει τον πατέρα και προπονητή της, και ιδιοκτήτη του γυμναστηρίου που προπονείται. Αφηγείται την ιστορία της, προσπαθώντας να διαχειριστεί το πένθος της και να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες της ζωής της σε έναν χώρο τόσο γνώριμο όσο το ίδιο της το σπίτι, που πλέον έχει αλλάξει ριζικά. Ξέρει πως Όπως και να ‘χει θα πονέσει, αλλά θα τολμήσει. Να αγωνιστεί, να διεκδικήσει, να ζήσει. Η Φελίς Τόπη μας μίλησε για τον ρόλο της Andy και την παράσταση που ετοίμασε, με δουλειά και αφοσίωση, σε συνεργασία με τον Γιάννη Διδασκάλου και παρουσιάζεται στον χώρο ΦΙΑΤ, φέρνοντας επί σκηνής τον κόσμο του box και της street κουλτούρας. Για τις μάχες που πρέπει να δίνονται ακόμα κι αν γνωρίζουμε πως θα πονέσουν. Για το θέατρο που πρέπει να συνεχίσει να γίνεται χειροποίητα, τολμηρά και προσωπικά σε έναν χώρο και μία χώρα που δεν βοηθούν.

Τι κινητοποίησε την συγγραφή του έργου σας; Τι νέο έμαθες για τον εαυτό σου μέσα από αυτή τη δουλειά μέχρι αυτή τη στιγμή;

Η απόφαση πάρθηκε σε ένα βραδινό οικογενειακό τραπέζι, όπου ο πατέρας του Γιάννη ο κύριος Κώστας από Σπολάιτα Αγρινίου, αγανακτισμένος από τις συζητήσεις μας περί ματαιότητας είπε: «εσείς οι δύο γιατί δεν κάνετε μία παράσταση για το μποξ;». Ε και κάναμε. Μας έλειπε μια καινούρια ιστορία, γράψαμε μία.

Με όλο αυτό που ζήσαμε στην πορεία, ίσως και να έμαθα ότι το να διαλύομαι δεν οδηγεί απαραίτητα κάπου, και δεν χρειάζεται κιόλας, αχρείαστο να μας είναι το να διαλυόμαστε ολοσχερώς με την ελπίδα ότι θα συμβούν τα πράγματα περισσότερο

Πως δουλέψατε για την παράστασή σας; Τι απαιτήσεις είχε η προετοιμασία;

Δουλεύουμε την παράσταση αυτή ενάμιση χρόνο τώρα, μπορεί και δύο. Εγώ Αθήνα και ο Γιάννης Θεσσαλονίκη, πάνω κάτω, παράλληλα με ό,τι άλλο συνέβαινε στις ζωές μας. Από Θεσσαλονίκη ξεκινήσαμε, είναι η πόλη της καρδιάς μας. Καλλιτεχνικά η διαδικασία ήταν η παιδική χαρά μας. Έχουμε ήδη κοινό θεατρικό κώδικα και ξέρουμε προσωπικά ο ένας τον άλλο πολλά χρόνια, οπότε χτίζαμε σε βάσεις γερές.

Στις πρόβες δουλέψαμε πολύ με βασικό εργαλείο αφήγησης τον συνειρμό με ομάδα καταγραφής. Κάναμε ατέλειωτες συζητήσεις δραματουργικής αμφισβήτησης και ανταλλαγής ιστοριών που έχουμε ζήσει ή μας έχουν αφηγηθεί παιδιά της κοινότητας του μποξ. Θέλαμε αφού αποφασίσαμε να είναι αυτό το σύμπαν, να γίνει σωστό represent, το πήραμε πατριωτικά. Μέσα σε όλο αυτό το διάστημα, έκανα καθημερινά και ευλαβικά προπονήσεις στο γυμναστήριο μου, το Gidakos Golden Corner. Ανεκτίμητη η κάθε λέξη που άκουσα εκεί μέσα και η κάθε μπουνιά που έφαγα. Όταν πια ξέραμε τι θέλουμε να αφηγηθούμε, δημιουργήσαμε ένα hub συνεργατών, πήραμε έμπνευση, ανοίξαμε τον διάλογο.

Παραγωγικά όμως ζήσαμε σκληρό ροκ οι δυο μας, ο μεγάλος μου αδερφός κι εγώ. Το πήραμε όλο πάνω μας και το ελεύθερο θέατρο στην Ελλάδα είναι πολύ δύσκολη πίστα. Δεν υπάρχει στιβαρός μηχανισμός κρατικής πρόνοιας για την τέχνη μας και η ιδιωτική αγορά έχει στραφεί στην υπερπροσφορά, συχνά με όρους που συγκρούονται με το δικό μας αξιακό σύστημα. Ευτυχώς μας πιστέψανε πολλοί δικοί μας άνθρωποι και αυτό μας έδωσε καύσιμο. Χρωστάω μια λίστα με ευχαριστίες.

Ανεκτίμητη η κάθε λέξη που άκουσα εκεί μέσα και η κάθε μπουνιά που έφαγα. Όταν πια ξέραμε τι θέλουμε να αφηγηθούμε, δημιουργήσαμε ένα hub συνεργατών, πήραμε έμπνευση, ανοίξαμε τον διάλογο.

Πως προχωράμε στη ζωή όταν ξέρουμε ότι σίγουρα θα πονέσουμε -κυριολεκτικά και μεταφορικά-;

Γνωρίζοντας ότι «όπως και να ‘χει θα πονέσει» απλά προχωράμε. Γιατί έχοντας αυτή την παραδοχή παραμάσχαλα, δεν έχει εκπλήξεις, ξέρεις τι να περιμένεις

Η μοναξιά αποτελεί νομοτέλεια; Μπορούμε να την αντιμετωπίσουμε; Αν ναι, πως;

Η υπαρξιακή μοναξιά είναι γεγονός, είναι ο πυρήνας της ανθρώπινης φύσης. Ερχόμαστε μόνοι σε αυτή την ζωή και φεύγουμε μόνοι, τα έχουν πει άλλοι πριν από εμένα πολύ καλύτερα. Παρόλα αυτά, σύμφωνα με τα προσωπικά μου γούστα η ζωή δεν έχει καμία πλάκα αν δεν την μοιράζεσαι

Είμαι παντελώς ακατάλληλη για life coaching, δεν γνωρίζω τρόπους αντιμετώπισης και σωστές διαδρομές, αλλά μπορώ να μοιραστώ άνετα και γενναιόδωρα σε όποιον ρωτάει όλες τις πιθανές επιλογές που οδηγούν σε λάθη γιατί σίγουρα θα τις έχω κάνει όλες δεν μπορεί

Ποια είναι επαναστατική πράξη στην εποχή μας;

Επαναστατική πράξη σήμερα είναι η αντίσταση στο σύγχρονο κατακερματισμένο αξιακό σύστημα, στον ηθικό αμοραλισμό. Και η εμπιστοσύνη στην διαδικασία, στον χρόνο. Το μπιφτέκι να πλάθεται με κιμά μοσχαρίσιο από τον κρεοπώλη και κρεμμυδάκι ψιλοκομμένο, να έχουν δακρύσει τα μάτια, τα χέρια να λερώνονται. Όχι στα κατεψυγμένα μπιφτέκια. Όχι στις καρδούλες στα στόριζ. Έρωτες σαν απ’ αυτούς που τραγουδάει ο Πάριος ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΩ. Να πάλλονται οι άνθρωποι, να ζουν, τα πράγματα να συμβαίνουν, να έχουμε σε κάτι να πιστεύουμε, να μας νοιάζει.

Τι απαιτεί το να κάνεις θέατρο στην εποχή μας; Πως μπορείς να το κάνεις ουσιαστικά και ανώδυνα;

Ανώδυνα δεν γνωρίζω πώς μπορεί να έγινε ποτέ κάτι ουσιαστικό και δυστυχώς δεν υπήρξα και ποτέ unbothered για να σκεφτώ έναν τέτοιο αλγόριθμο.

Το θέατρο -που αφορά εμένα τουλάχιστον- σήμερα, απαιτεί χρόνο και ρίσκο. Ιστορίες, να έχει κάποιος ιστορίες να πει, να μπορεί να βρίσκει ιστορίες γύρω του και να τις κάνει αφήγηση, ποίημα να τις κάνει. Πίστη στην δραματουργία, εργαλεία, να κάτσεις δίπλα στον παλιό τον μαραγκό και να μάθεις, με tutorial δεν κέρδισε κύπελλο κανείς. Και γηπεδικό έρωτα γι’ αυτή την ρομαντική, μάταιη και ροκεντρολ τέχνη. Αλλιώς δεν μπορώ να καταλάβω γιατί να μπει κάποιος σε αυτή την διαδικασία, σιγά το χρήμα και την δόξα, ένα μικρό χωριό είμαστε.

Το θέατρο -που αφορά εμένα τουλάχιστον- σήμερα, απαιτεί χρόνο και ρίσκο. Ιστορίες, να έχει κάποιος ιστορίες να πει, να μπορεί να βρίσκει ιστορίες γύρω του και να τις κάνει αφήγηση, ποίημα να τις κάνει. Πίστη στην δραματουργία, εργαλεία, να κάτσεις δίπλα στον παλιό τον μαραγκό και να μάθεις, με tutorial δεν κέρδισε κύπελλο κανείς. Και γηπεδικό έρωτα γι’ αυτή την ρομαντική, μάταιη και ροκεντρολ τέχνη.

Ποια η θέση του θεάτρου στη κοινωνία; Έχει τη δύναμη να μεταβάλλει κάτι;

Το θέατρο δεν έχει πια την πολιτική διάσταση που είχε όταν πρωτοξεκίνησε γιατί πολύ απλά υπάρχουν πια άλλα μέσα με μεγαλύτερη δύναμη μαζικής διακίνησης ιδεών· τα social media, η τηλεόραση.

Πιστεύω όμως ότι πάντα μπορεί, σε μια τυχερή στιγμή, να μετακινήσει μια καρδούλα ή μία σκέψη. Αλλά αναφέρομαι σε μετακίνηση που είναι σεισμός. Αυτή είναι που μας νοιάζει, η σεισμικών διαστάσεων μετακίνηση. Γιατί αυτή μπορεί να δημιουργήσει τσουνάμι, και να παρασύρει ντόμινο τον κόσμο όλο.

Τι αποτελεί κινητήριο δύναμη για σένα; Τι σε κάνει να συνεχίζεις;

Το γεγονός ότι ό,τι και να συμβεί το βράδυ, η μέρα νομοτελειακά θα ξεκινήσει το επόμενο πρωί, και της ζωής της επιβάλλεται να συνεχιστεί όπως και να ‘χει.

Τι σου δίνει χαρά και πίστη στην καθημερινότητα;

Μετά από σερί ανάποδης σφαλιάρας -από αυτές με τους κόμπους, που πονάνε στα σοβαρά- διανύω μια περίοδο ζωής με έλλειψη στα αποθέματα της πίστης, μας αδειάσανε τα ράφια.

Επειδή όμως κάνω manifesting ένα happy end και αυτή είναι η τελευταία ερώτηση, μικρές καθημερινές χαρές για μένα είναι: ένας σκύλος που χοροπηδάει πάνω σου για να ξυπνήσεις, ένας άγνωστος που θα σου πει την πιο συγκινητική ιστορία της ημέρας χωρίς λόγο στην προπόνηση, μια μαμά που φτιάχνει ακόμα τα καλύτερα μακαρόνια με κιμά, ένα μήνυμα τρεις το μεσημέρι που λέει «μου έλειψες θέλω να σε δω», ένα μεσημεριανό Κυριακάτικο τραπέζι έξω που καταλήγει σε ολοήμερο γλέντι με παρέα να μαζεύεται, ένα 20ευρω που θα βρεις κρυφά από τον μπαμπά στην τσάντα σου κι ας είσαι τριανταπολυφευγα, τα πυροτεχνήματα πάντα και παντού.

Andy, Η ιστορία μιας μποξέρ από τον Γιάννη Διδασκάλου & την Φελίς Τόπη στο ΦΙΑΤ

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

Σκηνοθεσία: Γιάννης Διδασκάλου

Δραματουργία – Κείμενο: Γιάννης Διδασκάλου – Φελίς Τόπη

Επί Σκηνής: Φελίς Τόπη – Γιάννης Διδασκάλου – Γιώργος Χρυσικός

Boxing coach: Ρίκο / Golden Corner Gidakos Fight Club

Sound & Music Design: Γιώργος Χρυσικός

Τραγούδι παράστασης: Rendez-vous – VLOSPA, Dof Twogee

Φωτογραφίες: Μαίρη Λεονάρδου

Videos: Γιάννης Τόμτσης

Βοηθοί σκηνοθέτη: Φανή Πολυξένη Κουρτίδου Βλαχογιάννη & Ρηνιώ Μπάλκου Παπαδοπούλου

Σχεδιασμός φωτισμού: Γιάννης Διδασκάλου & Φανή Πολυξένη Κουρτίδου Βλαχογιάννη

Βοηθός φωτιστής: Πάνος Μπαρακλής

Ομάδα δραματουργίας/καταγραφής: Φανή Πολυξένη Κουρτίδου Βλαχογιάννη, Κωνσταντίνα Λύρα, Μαρία

Μαλακοπούλου, Μαρία Παπαγγέλου

Graphic Design – Social Media – Branding: BLIND Studio

Ρούχα των performers: MUERTE INC

Executive Producers: Μαρία Παγκάλου (Little Miss Grumpy)

Εκτέλεση Παραγωγής: Librart Performing Arts Ensemble

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ:

Χώρος: ΦΙΑΤ, Φαλήρου 97, Κουκάκι, Αθήνα

Ημερομηνίες: Δευτέρα & Τρίτη στις 21.15, 02/03 έως 31/03 (για 10 παραστάσεις)

Διάρκεια: 60’

Γενική Είσοδος: 15€  Link for more.com

INSTAGRAM: https://www.instagram.com/its.andy.boxer/