Η σημαντικότερη και πιο σαρωτική καθολική κρίση που μπορεί να υποστεί ο πολιτισμός μας είναι ο πόλεμος.
Ελία Καζάν
Ο Γιώργος Νανούρης σκηνοθετεί στο Θέατρο Αλκυονίς το έργο Ήταν όλοι τους παιδιά μου του Άρθουρ Μίλλερ. Βασισμένο σε αληθινή ιστορία που δημοσιεύτηκε σε εφημερίδα του Οχάιο, γράφτηκε το 1946. Λίγο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, και ενώ η ζωή προσπαθεί να βρει νέους, πιο κανονικούς ρυθμούς, η Κέιτ Κέλλερ περιμένει ακόμα τον πρώτο της γιο να επιστρέψει, καθώς έχει χαρακτηριστεί αγνοούμενος. Η επιμονή της σε αυτή της σε αυτή τη σκέψη σχεδόν εμποδίζει τον δεύτερο γιο της τον Κρις, να συνεχίσει την ζωή του. Όταν εκείνος αποφασίζει να διεκδικήσει το δικαιώμά του αυτό, έρχεται αντιμέτωπος τόσο με τη σθεναρή της αντίσταση στο να δεχτεί τον θάνατο του άλλου γιου της, όσο και με την ολιγωρία του πατέρα του, Τζο Κέλλερ, να συμβάλει στο ξεκαθάρισμα της κατάστασης. Το εργοστάσιό του άλλωστε, έχει κατηγορηθεί πως πούλησε ελαττωματικά εξαρτήματα στα αεροσκάφη της πολεμικής αεροπορίας, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν εικοσιένας νέοι πιλοτοί. Αυτό το γεγονός όμως δεν έχει σχέση με την δική τους ιστορία. Ή μήπως έχει;
#1 Το έργο
Ο Άρθουρ Μίλλερ γράφει ένα συγκλονιστικό έργο εμπνευσμένο από τους μεγάλους δασκάλους του ρεαλισμού, με την ουσία της τραγωδίας στον πυρήνα του, χωρίς την πρόθεση να διδάξει. Παρακολουθούμε τις προσπάθειες των χαρακτήρων να ζήσουν σε εποχές που αποδεικνύονται μεγαλύτερες των ανθρώπινων δυνατοτήτων τους. Μια εποχή πολέμου που έφερε μαζί της την οδύνη της απώλειας και την πικρή συνειδητοποίηση πως πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που θα εκμεταλλεύονται κάθε κατάσταση. Και μια εποχή στην οποία εγείρεται και δυναμώνει ο καπιταλιστικός κόσμος που είναι σχεδόν αδύνατο να χωρέσει αυτούς που πολέμησαν προηγουμένως έχοντας στο μυαλό τους ιδανικά όπως η αλληλεγγύη και η ευθύνη απέναντι στον άλλον. Μέσα σε αυτόν τον τόσο σύνθετο κόσμο, ένα παιδί, ο Κρις, βρίσκει το θάρρος να σταθεί απέναντι σε όλους και να πεί “όχι”, να διεκδικήσει την αλήθεια και το δικαίωμά του να ζήσει.
#2 Οι ερμηνείες
Η παράσταση που σκηνοθέτησε ο Γιώργος Νανούρης χαρακτηρίζεται τόσο από τις δυνατές ερμηνείες των ηθοποιών, όσο και από την μεταξύ τους χημεία που δίνει βάθος και ένταση στην επί σκηνής δράση. Ο πάντα εξαιρετικός Γιώργος Γάλλος υποδύεται τον Τζο Κέλλερ, έναν άνθρωπο που φαίνεται κατώτερος των συγκυριών και έρμαιο των καταστάσεων μέχρι τη στιγμή που έρχεται αντιμέτωπος με την -προσωπική του- αλήθεια. Η Άννα Μάσχα ανέλαβε τον ρόλο της Κέιτ Κέλλερ και απέδωσε με τρυφερότητα και ευαισθησία, κάθε λεπτό που βρισκόταν πάνω στη σκηνή, τον άνθρωπο που ζει εξαρτημένος από το ζωτικό του ψεύδος. Ο Κωνσταντίνος Μπιμπής υποδύθηκε τον Κρις αναδεικνύοντας τις λεπτές ψυχολογικές του μεταπτώσεις στην πορεία της αναγνώρισης του κόσμου που ανήκει, ενώ Η Λίλα Μπακλέση ανέλαβε τον ρόλο της Άννυ που στέκεται σταθερά πιστή σε αυτό που γνωρίζει, σε αυτό που επιθυμεί και στον άνθρωπο που επιλέγει να μοιραστεί τη ζωή της. Ο Δημήτρης Σέρφας υποδύθηκε με το απαιτούμενο νεύρο της άπειρης νεότητας τον ρόλο του νεαρού αδερφού της Άννυ και η Άννα Λουιζίδη ήταν η γειτόνισσα που παρεμβαίνει, κρίνει και κατηγορεί τους άλλους από την ασφάλεια της δική της θέσης.
#3 Το σκηνικό
Το σκηνικό της Μαίρης Τσαγκάρη απέδωσε με καθαρότητα και σαφήνεια την αυλή του μεταπολεμικού αστικού αμερικάνικου σπιτιού, δημιουργώντας έναν πιστό στην ατμόσφαιρα του έργου χώρο δράσης για τους ηθοποιούς.
Σε έναν κόσμο που καθορίζεται από τον πόλεμο, παραπαίει και χάνει διαστάσεις της ανθρωπιάς του, ο Άρθουρ Μίλλερ γράφει ένα έργο με βαθιά ανθρώπινες σχέσεις, με χαρακτήρες που πονούν γιατί αγαπιούνται και θέματα που αφορούν στις ισορροπίες της οικογένειας και τις δομές της κοινωνίας. Ένα έργο που μέσα από τα πολλαπλά του επίπεδα και τα βαθιά ανθρώπινα ζητήματα που αγγίζει, καταφέρνει να πετύχει ένα από τα σημαντικότερα ζητούμενα του θεάτρου: Να ασχοληθεί με τα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα και να μιλήσει γι αυτά επί της ουσίας.
