εκεί πού αναλογίζεσαι άν μπορείς ακόμα ν΄απευθύνεσαι

σε όσους απορρίπτουν πρίν κάν ακούσουνε τα λόγια σου

νά μήν σιωπάς μπροστά σ΄αυτούς πού δέν θέλουνε να ξέρουν

πώς όλοι μαζί βαδίζουμε πρός τόν θάνατο

εκεί πού προσπαθείς να μεταπείσεις όσους αρνιούνται

πώς η ζωή είναι από μόνη της ένα θαύμα….

Εκεί απάνω σε βρίσκει η ποίηση.

Τίτος Πατρίκιος

Τρελαίνομαι;

Η αλήθεια είναι ότι όταν μιλάμε για μυαλό βρισκόμαστε  μπροστά σ΄ένα κουτί που δεν έχει πολλά περιθώρια. Όχι τα περιθώρια που έχει η καρδιά, φερ΄ειπείν. Περίεργο,ε; Κι όμως!

Ο αιφνιδιασμός, η έκπληξη και η απελευθέρωση είναι τα κυρίαρχα συναισθήματα με την ολοκλήρωση της ανάγνωσης του νέου βιβλίου της Μαρίας Λαϊνά, Τι όμορφη που είναι η ζωή. Ένα πεζό κείμενο με ποιητική πνοή, εξομολογητική αφήγηση που ανασύρει το άφατο της ανθρώπινης ψυχής για να του δώσει νόημα, αλλά και να επιτύχει τη συνομιλία του με την καθημερινότητα. Οι συνηθισμένες επαναλαμβανόμενες πράξεις αποκτούν αξία συνδεόμενες με μνήμες και πρόσωπα που ερήμην μας φέρουμε. Το παρελθόν είναι ένα συνεχές παρόν συνυφασμένο με βλέμματα, αγγίγματα,στιγμές, συναισθήματα, σκέψεις, αντιφάσεις και ψυχικές μεταπτώσεις.

Το κείμενο της Μαρίας Λαϊνά ¨σε βρίσκει¨τη στιγμή του πόνου, της σύγχυσης, της αναζήτησης και σε αιχμαλωτίζει. Κατορθώνει να απελευθερώσει όλα όσα ενυπάρχουν στο βάθος της ψυχής, να τα μετουσιώσει σε Λόγο αληθινό, συναισθηματικό χωρίς τις δεσμεύσεις της λογικής.

Οριακή στιγμή στην ανθρώπινη ζωή η απώλεια της ¨μάνας¨, της ρίζας, της απαρχής και του τέλους. Η αναφορά στο πρόσωπο της νοηματοδοτεί την ύπαρξη. Γεννά γλυκύτητα αλλά συγχρόνως τρομάζει, απειλεί, φοβίζει. Η απουσία της γίνεται ορόσημο για το προσδιορισμό του χρόνου για την αναμέτρηση με την οδύνη του βίου.

Ο χρόνος δε γιατρεύει τίποτα, απολύτως τίποτα δε γιατρεύει… ο χρόνος απλούστατα περνάει, ναι, μας έχει του χεριού του ο χρόνος, μας αφήνει σύξυλους ο χρόνος όταν παρακαλάμε να καθυστερήσει λιγάκι,δεν καταλαβαίνει χριστό… ο χρόνος είναι απατεώνας.

Στη διαδρομή του χρόνου οι αλλαγές είναι πολλές και συνεχείς αλλά και η στασιμότητα, η ακινησία μια  άλλη πραγματικότητα. Η τέχνη μπορεί να αποτελέσει τη μόνη παρηγοριά και τη μόνη διαφυγή ωστόσο ο αληθινός καλλιτέχνης αμφισβητεί κάθε στιγμή τον εαυτό και το έργο του.

Η τέχνη, περίεργο, ενώ θα μπορούσε να μου είναι αδιάφορη, με φοβίζει τώρα. Η γραπτή κυρίως τέχνη, αυτή που γράφεται και μετά την ξανακοιτάς, κι αυτό είναι το μαρτύριο γιατί εν τω μεταξύ έχει αλλάξει,κι εσύ έχεις αλλάξει, ε, ναι.

Και οι περισσότεροι άνθρωποι χρησιμοποιούν την τέχνη για καταξιωθούν,την κακοποιούν χωρίς να έχουν ‘’κανενός είδους αληθινό ενδιαφέρον’’.

Το πέρασμα του χρόνου επιβάλλει τη συνύπαρξη με τους άλλους ανθρώπους. Οικείους, φίλους, γείτονες που με την παρουσία τους απαιτούν. Απαιτούν συνέπεια, κατανόηση, υπακοή και ‘’επελαύνουν εναντίον σου εφόσον αποφασίσεις ότι θα ζήσεις’’. Η ζωή όμως είναι όμορφη παρ όλη την αγωνία και την αδυναμία κατάκτησης της ευτυχίας. Ο απολογισμός αποκαλύπτει την εξομοίωση με τη μάνα και την αναπόφευκτη πορεία προς το θάνατο. Η δύναμη όμως της αγάπης που αναδύεται από τη δημιουργία, από τις εικόνες και από τις λέξεις ακόμη και αν δεν κατονομάζεται είναι το κίνητρο της συνέχειας… Και η συγγραφέας γνωρίζει τον τρόπο της μαγικής αυτής μετάγγισης. Ο αφνιδιασμός, η έκπληξη και η απελευθέρωση είναι τα κυρίαρχα συναισθήματα με το πέρας της ανάγνωσης.

Το βιβλίο Τι όμορφη που είναι η ζωή της Μαρίας Λαϊνά κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Πατάκη.