Ένα ξεχωριστό βιβλίο που διάβασες τον τελευταίο καιρό; Ένα βιβλίο που πρέπει να διαβάσει κανείς «οπωσδήποτε»;

Δεν πολυδιαβάζω. Δουλεύω πολύ και στη χαλάρωσή μου προσπαθώ να περνάω χρόνο με τους κοντινούς μου ανθρώπους. Άσε που προτιμώ να τρώω.

Αλλά… Θυμάμαι ένα βιβλίο που είχα λατρέψει. Λέγεται “The Art of Racing In The Rain”. Μιλάει για τη ζωή ενός ερασιτέχνη οδηγού φόρμουλα 1 με τον σκύλο του. Και είναι γραμμένο από τον σκύλο του! Απίστευτη ταύτιση, απίστευτα συναισθήματα. Και να σκεφτείς, τότε δεν είχα καν σκύλο.

Μουσικές που αγαπάς; Το τελευταίο τραγούδι-εμμονή;

Ακούω ροκ διαφόρων μορφών κυρίως, χωρίς όμως να μεταλιάζω πολύ. Κλασικό ροκ, industrial, gypsy ska (ξέρω, άσχετο). Το κομμάτι που λιώνω συνέχεια στα βινύλια του ΓιουΤχιουμπ είναι το Start Wearing Purple των Gogol Bordello.

Μια ταινία για να δει κανείς απόψε;

Άσε τις ταινίες. Δεν φοριούνται καθόλου φέτος. Θα πιάσεις την αγαπημένη σου τούρτα (ναι, ολόκληρη), θα φορέσεις μπουρνουζάκι, θα έχεις και ένα κρασάκι καβάτζα, και θα ρίξεις ένα καλό binge βλέποντας κάμποσα επεισόδια από μία εκ των τριών σειρών:

• Rick ‘n’ Morty (Ξεκαρδιστική, καραπροσβλητική, πανέξυπνη)
• Bojack Horseman (Αστεία, ευφυής, συγκινητική, οριακά ψυχοθεραπεία)
• Brooklyn 99 (Ξεκαρδιστική καφρίλα στο κόκκινο από το καλύτερο σετ χαρακτήρων που έχω δει ποτέ!)

Μια θεατρική παράσταση που θυμάσαι;

Πριν από αρκετά χρόνια είδα στη Νέα Υόρκη το Sleep No More. Είναι μια πάρα πολύ ιδιαίτερη παρουσίαση του Μάκβεθ μέσα σε ένα τεράστιο κτίριο. Όλοι οι θεατές φοράνε λευκές μάσκες. Η ιδιαιτερότητα είναι ότι το έργο δεν το παρακολουθείς απαραιτήτως γραμμικά. Αυτό διότι δεν διαδραμματίζεται επί σκηνής. «Κυκλοφορεί» στους 4 ορόφους του κτιρίου. Βλέπεις μια σκηνή να διαδραματίζεται μεταξύ 2 ή 3 ηθοποιών, και μόλις τελειώσει αυτό το κομμάτι, ακόμα σε χαρακτήρα, φεύγουν και πάνε ο καθένας κάπου αλλού. Οι θεατές έχουν τη δυνατότητα (ο καθένας για τον εαυτό του) να διαλέξουν ποιον από όλους θα ακολουθήσουν -τρέχοντας- και εκεί θα δεις την όποια επόμενη σκηνή σου τύχει. Είναι πάρα πολύ ζωντανό και πραγματικά νιώθεις ότι είσαι μέσα στο σπίτι αυτών των ανθρώπων και παρακολουθείς στενά τη ζωή τους.

Επειδή όμως είναι μακρυά αυτό, θα διάλεγα μια παράσταση που λέγεται «The Improv Challenge”. Παίζεται εδώ στην Αθήνα, στο Θέατρο Άβατον, και άκουσα να λένε ότι είναι καλύτερη ακόμα και από το σεξ.

Ένα ξεχωριστό ταξίδι;

Πέρασα 13 χρόνια εκτός Ελλάδας, ταξιδεύοντας σε πολλές χώρες και δύσκολα μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο. Αυτό που μου σκάει τώρα όμως στο μυαλό είναι ένας μήνας που πέρασα στη Μογγολία, και συγκεκριμένα ένα δεκαήμερο στην έρημο Γκόμπι. Καβάλησα τζιπάκι, μετά άλογο, μετά καμήλα και μετά μου δώσανε να φάω ωμή, φρεσκοσφαγμένη γίδα. Δεν χωνεύεται η εμπειρία αυτή.

Μια ξεχωριστή βόλτα στην πόλη;

Ευχαρίστως, πότε θέλεις;

Πότε και πως ξεχνάς τον χρόνο που περνάει;

Γουστάρω πάρα πολύ road trips. Μου αρέσει να οδηγώ, οπότε παίρνω μαζί μου κατάλληλη παρέα και οργώνουμε δρόμους. Όλες αυτές οι ώρες στο δρόμο, να περνάμε από χωριό σε χωριό, να τσακωνόμαστε για τη μουσική που θα ακούσουμε, με κάνουν να χάνω εντελώς την αίσθηση του χρόνου. Τόσο που δεν έχω ιδέα πότε έβαλα βενζίνη τελευταία φορά και το παρατηρώ όταν πια είναι πολύ αργά. Ναι, σχεδόν σε κάθε ταξίδι μένουμε από βενζίνη.

Για ποιο λόγο χαμογέλασες τελευταία φορά;

Χτες, όταν είδα την κοπέλα μου ξανά μετά από πολλές μέρες. (Ναι ρε παιδιά, έχω και ρομαντισμό μέσα μου. Τί, συνέχεια θα βγαίνουν βατράχια κάθε φορά που ανοίγω το στόμα μου;)

Τι σου δίνει ανακούφιση στην καθημερινότητα;

Ε, με προκαλείς τώρα με τέτοιες ερωτήσεις και δαγκώνομαι!

Δεν νιώθω ότι έχω ανάγκη κάποιου είδους «ανακούφιση». Δεν καταπιέζομαι, ούτε υπάρχουν σημαντικά στοιχεία της καθημερινότητάς μου που δεν μου αρέσουν. Οφείλω όμως να πω ότι, ως λάτρης του φαγητού -και δει των γλυκών- , δώσε μου μια ταινιάρα, σε αναπαυτική πολυθρόνα άδειας αίθουσας του σινεμά (ναι, δεν μπορώ τους κάγκουρες που μιλάνε, σχολιάζουν και τρώνε πατατάκια τόσο έντονα που νιώθεις ότι τα ψίχουλα θα πέσουν κατευθείαν στην ακουστική κοιλότητα του δεξιού μου αυτιού.), βάλε μου και ένα οικογενειακό προφιτερόλ στο χέρι, και γίνομαι ένα με το πάτωμα.

Τι κάνει την καθημερινότητά σου ενδιαφέρουσα;

Ότι δεν είναι ποτέ μα ποτέ ίδια. Όταν ασχολείσαι επαγγελματικά με το improv, δεν υπάρχει περίπτωση ποτέ να κάνεις ακριβώς το ίδιο πράγμα δύο φορές. Οι παραστάσεις εξυπακούεται ότι είναι κάθε φορά μοναδικές. Αλλά και η διδασκαλία μου εξίσου. Τα σεμινάρια που διδάσκω επηρεάζονται από τη δυναμική της ομάδας και τί έχουν ανάγκη, και έχω την ελευθερία να αναπροσαρμόσω το μάθημα σε αυτά που παρατηρώ.

Επίσης, έχω και πολλά ταξίδια στο εξωτερικό για τη δουλειά μου, οπότε δεν κάθομαι και πολύ σταθερός σε ένα σημείο.

Ο Μενέλαος Πρόκος συμμετέχει στην παράσταση The improv challenge: Δεν έχεις ιδέα…  που παρουσιάζεται στο Θέατρο Άβατον.