Στο Θέατρο του Νέου Κόσμου παρουσιάζεται αυτήν την περίοδο η Λαμπεντούζα του Βρετανού θεατρικού συγγραφέα Άντερς Λουστγκάρντεν, έργο το οποίο γράφτηκε κατά παραγγελία του θεάτρου του Σόχο στο πλαίσιο αφιερώματος στο σύγχρονο πολιτικό θέατρο. Ο συγγραφέας, προερχόμενος από γονείς Αμερικάνους ουγγροεβραϊκής καταγωγής, σπούδασε στην Οξφόρδη κινέζικη ιστορία (ακολούθησε το Διδακτορικό του στο ίδιο πεδίο στην Αμερική) και ζει στο Μπράιτον, κοντά στο Λονδίνο. Παράλληλα, διδάσκει θέατρο στη φυλακή και έχει έντονη ακτιβιστική δράση.
Η Λαμπεντούζα είναι ένα μικρό νησί μεταξύ Ιταλίας και Αφρικής, το οποίο τα τελευταία χρόνια έχει δεχτεί μεγάλες προσφυγικές ροές από την Ασία και την Αφρική. Εκεί συναντάμε τον Στέφανο που προέρχεται από οικογένεια ψαράδων και καθώς πλέον αδυνατεί να βιοποριστεί από το επάγγελμά του, αποφασίζει να αναλάβει μία εργασία που σχεδόν κανείς άλλος δεν επιθυμεί: Την διάσωση μεταναστών που διασχίζουν την Μεσόγειο για να βρουν καταφύγιο στην Δύση, με όλα όσα αυτό σημαίνει, όπως χαρά, απογοήτευση, θλίψη, επαφή με το καινούργιο.
Ταυτόχρονα, παρακολουθούμε την ιστορία της Ντενίζ, μιας Κινεζοαγγλίδας φοιτήτριας που κατοικεί στην Αγγλία και δουλεύει σκληρά σε μία εταιρεία είσπραξης χρεών από δάνεια για να μπορεί να πληρώνει τα δίδακτρα του πανεπιστημίου που φοιτά, διεκδικώντας έτσι ένα καλύτερο μέλλον, εργασιακό και προσωπικό. Πρόκειται για παράλληλους μονολόγους δύο τελείως διαφορετικών προσωπικοτήτων και περιπτώσεων, που παρουσιάζουν την σύγχρονη πραγματικότητα, θίγοντας κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα μεγίστης σημασίας με προεξέχον το μεταναστευτικό, είτε πρόκειται για πρόσφυγες που εγκαταλείπουν τον τόπο τους και διασχίζουν θάλασσες για να σωθούν από τον θάνατο, είτε πρόκειται για μετανάστες δεύτερης γενιάς που διεκδικούν μια θέση στην χώρα που γεννήθηκαν. Ο Στέφανο και η Ντενίζ δεν συναντιούνται ποτέ ως φυσικές παρουσίες, αλλά σίγουρα συναντιούνται τελικά στην οπτική που διαμορφώνουν για την ζωή. Μια ζωή όπου όλοι επηρεαζόμαστε αρνητικά από τα μεγάλα προβλήματα του κόσμου μας, αλλά ακόμα υπάρχει ελπίδα και βρίσκεται στους ανθρώπους που σκέφτονται, νιώθουν και στέκονται ο ένας δίπλα στον άλλον.
Την παράσταση σκηνοθέτησε ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, ακολουθώντας τα λιτά και σαφή σχήματα του κειμένου και τοποθετώντας τον πυρήνα της στην εξαιρετική, ειλικρινή, πηγαία ερμηνεία του Αργύρη Ξάφη και την σταθερή, στιβαρή ερμηνεία της Χαράς-Μάτας Γιαννάτου. Η μετάφραση της Αγγελικής Κοκκώνη με την συνεργασία της Κοραλίας Σωτηριάδου κατέστησε το κείμενο πλήρως κατανοητό και προσβάσιμο. Οι φωτισμοί του Σάκη Μπιρμπίλη ενίσχυσαν την ατμόσφαιρα που δημιούργησαν ο λόγος και οι ηθοποιοί, ενώ η μουσική του Σταύρου Γασπαράτου ολοκλήρωσε το δεμένο σύνολο μιας παράστασης που ανοίγει πολλά μέτωπα, δρόμους και συζητήσεις. Μιας παράστασης που αφήνει την αίσθηση πως ίσως τελικά, δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία ή αξία να πείσεις κάποιον για κάτι, όσο έχει το να βρεθείς με αυτούς που ήδη το πιστεύουν, που ήδη το νιώθουν όπως εσύ και να βρεις το θάρρος να σταθείς δίπλα τους και να μοιραστείς μαζί τους.

Θέατρο του Νέου Κόσμου

Συντελεστές

Μετάφραση: Αγγελική Κοκκώνη
Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος
Σκηνικά-Κοστούμια: Μαγδαληνή Αυγερινού
Μουσική: Σταύρος Γασπαράτος
Σχεδιασμός φωτισμών: Σάκης Μπιρμπίλης

Βοηθός σκηνοθέτη: Κωνσταντίνος Τζάθας

Φωτογραφίες: Δομνίκη Μητροπούλου

Κεντρική φωτογραφία: Δημοσθένης Γαλλής

Παίζουν οι ηθοποιοί:

Αργύρης Ξάφης, Χαρά-Μάτα Γιαννάτου