Το βραβευμένο θεατρικό έργο των Ιζόλτ Γκόλντεν και Ντέιβιντ Χόραν, Τάξη, θα παρουσιαστεί στο Θέατρο Σταθμός από την Εταιρεία Θεάτρου ΜΝΗΜΗ σε σκηνοθεσία Μιχάλη Βιρβιδάκη για τρεις παραστάσεις.

Ο Μπράιαν και η Ντόνα έχουν χωρίσει πρόσφατα και έρχονται στο σχολείο να συζητήσουν με τον δάσκαλο τις μαθησιακές δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο γιος τους Τζέιντεν. Ο δάσκαλος, ο κύριος ΜακΚάφερτι, ένας ευγενικός άνδρας, τους έχει προσκαλέσει να συζητήσουν το θέμα. Όμως η συνάντηση, που αρχίζει σαν μια συνηθισμένη επίσκεψη, εξελίσσεται σε μια χαώδη συνδιαλλαγή μεταξύ των τριών προσώπων και η αίθουσα διδασκαλίας μετατρέπεται σε έναν μικρόκοσμο ταξικών διαφορών και πολιτιστικής διαμάχης.

Ο Παναγιώτης Νικολιδάκης μας μίλησε για το ενδιαφέρον έργο και την παράσταση που ετοίμασαν με τους συνεργάτες του, για την εκπαίδευση και τον σημαντικό ρόλο των λειτουργών της, για το θέατρο και τις εκπαιδευτικές του δυνατότητες κα διαστάσεις.

Τι σας συγκινεί στο έργο;

Η διατύπωση ενός διαχρονικού προβλήματος, μέσα από τις διαφορετικές οπτικές των γονιών και του δασκάλου. Το έργο καταπιάνεται με όλους εκείνους τους παράγοντες που επηρεάζουν την μάθηση σε μια τάξη, με κυριότερο το οικογενειακό περιβάλλον. Όλες εκείνες τις συνθήκες δηλαδή που βιώνει ένας μαθητής στο σπίτι του, τις συνειδητές αλλά και τις ασυνείδητες συμπεριφορές των γονιών του που διαμορφώνουν την μεταξύ τους σχέση. Άλλωστε όλα αλληλεπιδρούν και όλα επηρεάζουν μέσα σε μια σχέση που μεγαλώνει παιδιά. 

Τι νέο μάθατε για τον εαυτό σας από αυτή τη δουλειά μέχρι τώρα;

Κάθε παράσταση είναι και μια ενδοσκόπηση όπου έρχεσαι αντιμέτωπος με τους φόβους, τα λάθη, τις αδυναμίες σου. Λόγω των περισπασμών που υπάρχουν στην καθημερινή μας ζωή, συνήθως μας ξεφεύγει αυτό που συμβαίνει μέσα μας. Η παράσταση λοιπόν σε βοηθά να θέτεις στόχους, να συνειδητοποιείς τον εαυτό σου και να αντιλαμβάνεσαι πως η ωριμότητα περνά μέσα από την αυτοκριτική, την αποδοχή του άλλου και το σεβασμό στην διαφορετικότητα.

Πως συμβάλλει το σχολείο στην πορεία ενός μαθητή;

Στην αναγνώριση της προσωπικής του αξίας, δηλαδή της αποδοχής των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών, ικανοτήτων και δυνατοτήτων από τους καθηγητές όσο και από τους συμμαθητές του.

Μπορεί να παρέμβει στον πυρήνα της ιδιοσυγκρασίας ενός ανθρώπου;

Το σχολείο επιβραβεύει την ικανότητα του μαθητή να μαθαίνει, τη συναισθηματική του νοημοσύνη, τις καλλιτεχνικές και αθλητικές του επιδόσεις ως μέρος της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι μαθητές να ανακαλύπτουν τα ταλέντα και τις ικανότητές τους, να παίρνουν έναν προσανατολισμό που να τους βοηθά στη ζωή τους αργότερα.  

Γιατί οι γονείς συχνά αντιμετωπίζουν εχθρικά τους δασκάλους;

Υπάρχουν περιπτώσεις, και εδώ αγγίζουμε τα θέματα του έργου ΤΑΞΗ, που οι γονείς πιστεύουν πως τα παιδιά τους δεν τυγχάνουν της προσοχής που θα τους άξιζε από τους δασκάλους τους. Οπότε αναπτύσσουν επιχειρήματα του είδους: οι καθηγητές δεν κάνουν καλά την δουλειά τους, δεν δείχνουν εμπιστοσύνη, δεν ενδιαφέρονται ή ακόμα πως δεν νιώθουν να έχουν τα παιδιά τους την ποιότητα της εκπαίδευσης που θα τους άξιζε. Και συχνά καλύπτουν το παιδί τους ισχυριζόμενοι πόσο πολύ μελετάει στο σπίτι, κάτι που φυσικά έρχεται σε αντίφαση με την σχολική πρόοδο του μαθητή. Άλλοι πάλι θεωρούν ότι το σχολείο στερείται κοινωνικής δικαιοσύνης. Το έργο των Ιζόλτ Γκόλντεν και Ντέιβιντ Χόραν που ανεβάζουμε δείχνει πως αυτές είναι στρεβλές συμπεριφορές, κατάλοιπα που προέρχονται ίσως από τα μαθησιακά χρόνια των γονιών…

Γιατί είναι δύσκολο να ακούσουμε κάτι αρνητικό για κάποιον που αγαπάμε;

Εξαρτάται ποιος κάνει τα αρνητικά σχόλια και τη συναισθηματική μας σχέση μαζί του. Κατά πόσο έχουμε πειστεί για την ειλικρίνειά του. Όταν απέναντι σου έχεις  ένα πρόσωπο που αγαπάς και παραδέχεσαι την αξία του γίνεσαι περισσότερο διαλλακτικός, μαλακώνεις ως άνθρωπος. Ανέχεσαι την κριτική του. Συνήθως δεν αποδεχόμαστε αρνητικές κρίσεις όταν υποπτευόμαστε πως υπηρετούν κρυμμένες σκοπιμότητες.

Πού αρχίζει η προσωπική μας ευθύνη σε όλα αυτά που μας καθορίζουν από την σχέση μας με τους γονείς μας;

Η αποδέσμευση από την οικογένεια και η διαμόρφωση μιας προσωπικής αντίληψης άρα και προσωπικής ευθύνης είναι από τους κυριότερους αναπτυξιακούς στόχους της ενηλικίωσης. Όταν λοιπόν σταματήσεις να «μιλάς»  σαν τον πατέρα σου ή σαν την μάνα σου, τότε είναι που αρχίζεις να γίνεσαι αυτόνομο άτομο. Αυτόφωτο να πω καλύτερα;…

Πότε ένας δάσκαλος κάνει σωστή δουλειά;

Όταν επιτρέπουν στους μαθητές να εκφραστούν ελεύθερα, να δοκιμάσουν ελεύθερα, να πειραματιστούν ελεύθερα και να κάνουν λάθη ελεύθερα. Αυτό θα πει δουλειά δημιουργική από την πλευρά του εκπαιδευτικού. Να επιτρέψει στον μαθητή να ανιχνεύσει τα όρια της σκέψης του.

Έχει εκπαιδευτικό χαρακτήρα το θέατρο;

Ασφαλώς! Είναι ένας διαφορετικός τρόπος εκπαίδευσης. Και όχι μόνο του κοινού, αλλά και όλων ημών πίσω από την αυλαία.

Έχει την δύναμη να έχει;

Το θέατρο όσο αυτό θα συνδιαλέγεται με την κοινωνία και θα αναδιαμορφώνει το κοινωνικό γίγνεσθαι, θα μπορεί να προτείνει μια εναλλακτική και έναν διαφορετικό τρόπο επικοινωνίας μαζί της, να λειτουργεί ως σύμβολο δηλαδή του πνευματικού ανθρώπου και ως ένα διαφωτιστικό πρότυπο προς τα ιδανικά του ανθρωπισμού και της κοινωνικής χειραφέτησης.

Τι σας δίνει δύναμη και πίστη στην καθημερινότητα;

Η ενασχόληση με τα αγαπημένα, η επαφή με τους ανθρώπους και η αλληλεπίδραση, η δυνατότητα έκφρασης των συναισθημάτων και η ανατροφοδότηση με τελικό σκοπό την αυτογνωσία. Αναζητώντας την αλήθεια, αυτήν που αναζητούμε από παιδιά. Να την μοιραστούμε με έναν μαγικό τρόπο. Με την μαγεία εκείνη των ονείρων, που σε κάνει να μένεις παιδί μέσα σου. 

ΤΑΞΗ

(Class)

Το βραβευμένο θεατρικό έργο των Ιζόλτ Γκόλντεν και Ντέιβιντ Χόραν σε σκηνοθεσία Μιχάλη Βιρβιδάκη ταξιδεύει, για 3 μόνο παραστάσεις, στην Αθήνα!

Μεγάλη Δευτέρα 29 Απριλίου, στις 19.00

Μεγάλη Τρίτη 30 Απριλίου, στις 21.00

Και Μεγάλη Τετάρτη 1 Μαΐου, στις 21.00

Θέατρο ΣΤΑΘΜΟΣ
(Βίκτωρος Ουγκώ 55, Πλατεία Καραϊσκάκη, στάση μετρό «Μεταξουργείο»)

Ηλεκτρονική προπώληση:

https://www.ticketservices.gr/event/taksi-theatro-stathmos/

Βιογραφικό:

Παναγιώτης Νικολιδάκης Γεννήθηκε στο Ηράκλειο και ζει στα Χανιά. Ως ηθοποιός συνεργάστηκε για πρώτη φορά με τον Μιχάλη Βιρβιδάκη στο έργο Συναίνεση (Τιμ) της Νίνα Ρέιν, 2019. Σπούδασε υποκριτική στην Πειραματική Σκηνή του ΔΗΠΕΘΕΚ και συμμετείχε στις παραστάσεις Πωλείται Ελπίς, 2015, και Ερωτόκριτος + Αρετούσα, 2017. Συνεργάστηκε ως ηθοποιός με τις θεατρικές ομάδες «Σκηνή χωρίς όρια», Πηνελοπιάδα, 2016, «Πολιτισμικό Νότο», Οι Δίκαιοι, 2016, και Σαλώμη, 2017, «Σύλλογος φίλων θεάτρου», Χριστουγεννιάτικη Ιστορία, 2022, «Λέξεις και Νότες», Η σονάτα του σεληνόφωτος, 2023. Συμμετείχε στην art performance Undertow/Agora, 2016. Έχει παρακολουθήσει θεατρικά σεμινάρια με τους Δημήτρη Καταλειφό, Ρεβέκα Τσιλιγκαρίδου και Κώστα Γάκη. Τέλος, έλαβε μέρος  σε τηλεοπτικό μήνυμα κοινωνικού περιεχομένου με σκηνοθέτη τον Θοδωρή Παπαδουλάκη. Σπούδασε Αρχιτεκτονική στο ΑΠΘ και είναι κάτοχος μεταπτυχιακών διπλωμάτων των πανεπιστημίων: ΕΜΠ, ΑΠΘ, Πειραιά και Κρήτης.  Έχει κάνει σπουδές Φωτισμού σε επίπεδο master of art στο ΕΑΠ με ειδίκευση στους φωτισμούς θεάτρου. Είναι υποψήφιος διδάκτωρ του Πολυτεχνείου Κρήτης.