Λαχταρώ να χωρέσω νόημα ανάμεσα στη σιωπή των κτιρίων τη νύχτα.

Κινείσαι τόσο γρήγορα, σχεδόν μηχανικά, που δεν προλαβαίνεις να δώσεις νόημα στις σχέσεις, στις πράξεις, στις σκέψεις σου. Χρειάζεσαι τόλμη για να σταθείς έστω για λίγο και να κοιτάξεις ανάμεσα στα κτίρια. Να μην τα προσπεράσεις βιαστικά. Κρύβουν θησαυρούς.

Λαχταρώ να αγαπήσω ολοκληρωτικά.

Και αν τριγυρίζεις στη πόλη και αν τη νοιώθεις άδεια χωρίς αυτή. Και αν θέλεις ότι θέλει. Και αν νομίζεις ότι χάνεις τον εαυτό σου αλλά ξέρεις ότι είσαι ασφαλής πλάι της. Και αν μετανιώνεις όταν κάνεις λάθος και αν χαίρεσαι όταν σε συγχωρεί. Και αν περιμένεις στα σκαλιά καπνίζοντας μέχρι αυτή να γυρίσει σπίτι…

…Τότε τι μένει από εσένα;

Λαχταρώ να γίνω ένα με τον άλλο.

Λαχταράς να νιώσεις Εσύ μέσα από το Εγώ του Άλλου. Αποκλείοντας τον εαυτό σου. Δανειζόμενη τις επιθυμίες του. Πόσο μάταια είναι η αναζήτηση της ολοκληρωτικής σύνδεσης; Μπήκες κι εσύ στο αέναο κυνήγι της συγχωνευτικής επαφής με την ετερότητα.

Λαχταρώ να μην εγκαταλειφθώ.

Ξέρεις ότι ποτέ δεν θα γίνεις ένα με τον Άλλο. Γι΄ αυτό απομακρύνεσαι. Για να γλυτώσεις τον πόνο. Έγινες μωρό παιδί. Αναζήτησες να ταϊστείς. Να σε αγκαλιάσουν. Να σε σκεπάσουν. Τώρα είσαι ξερή από ανάγκες. Μην τυχόν και κοιτάξεις γύρω σου και δεις πως δεν είναι κανένας για να σε ταΐσει και να σε αγκαλιάσει.

Λαχταρώ το θάνατο.

Άδειασε το μέσα σου; Δεν βρίσκεται κανείς να σε γεμίσει. Όλοι περιπλανιούνται αδιάφορα ανάμεσα στα κτίρια. Γίνονται ένα με αυτά. Για να αντέξουν τη βαρβαρότητα. Γίνονται τοίχος. Είσαι πολύ εύθραυστη για να τον διαπεράσεις.

Γράφει η Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια Αγγελική Κουτελιά