Νιώθω σαν ακροβάτης σε τσίρκο.

Όλα δουλεύουν άψογα κάτω απ’ τη τεράστια γαλάζια μας σκηνή.

Οι θεατές πολλοί δόξα τον Άγιο

και μακάριοι

πετάνε τα κέρματά τους στη παλάμη της ματαιοδοξίας μας

να ματώσει να βγάλει δάκρυ.

Εμείς

Θηρία μαζί και Θηριοδαμαστές

το ρολόι του χρόνου το ξεκουρδίζουμε

κάθε βράδυ ξεκουρδίζουμε το ρολόι

του χρόνου σταθερά.

Έτσι μάθαμε.

Αυτή είναι η τέχνη μας.

Απελπισμένοι ωρολογοποιοί

καταδικασμένοι σε αποτυχία

δουλεύουμε για το Μεγάλο Αφεντικό

της γαλάζιας σκηνή μας.

Για εκείνη την κίτρινη σημαία

που ανεμίζει στην κορυφή της.

Για κάποια ανάγκη μας.

Όμως

με πόση σεμνότητα χαμηλώνουμε το κεφαλάκι μας ως να φιλήσει τη γη

στο κάθε νύχτας τελευταίο χειροκρότημα

και με πόση ακόμα ντροπή το ξανασηκώνουμε ώστε να δούνε και τα ματάκια μας

οι παχουλές καρδιές των θεατών μας

δε φαντάζεσαι.

Δε φαντάζεσαι

με πόση ντροπή

κοιμόμαστε μόνοι μας τα βράδια

αμετανόητοι και νευρικοί

να ανακαλύψουμε αστεία ολοκαίνουργια

και κάνα απόφθεγμα σοφό

τι τα πρώτα μας τ’ αληθινά

έχουν κουράσει πια

την ίδια

τη δικιά μας την καρδιά.

Είμαι ακροβάτης

σε ανώμαλο τσίρκο.

Χωρίς δίχτυ προστασίας από κάτω.

Φωτογραφία: Γεωργία Πονηράκου