Ένα ξεχωριστό βιβλίο που διάβασες τον τελευταίο καιρό; Ένα βιβλίο που πρέπει να διαβάσει κανείς «οπωσδήποτε»;

Τον τελευταίο καιρό διαβάζω Μάτση Χατζηλαζάρου σαν τρελή. Μιας και είμαι αθεράπευτα ρομαντική θα έλεγα το “Τρυποκάρυδο” του Ρόμπινς , όμως υπάρχουν τόσα..πως να διαλέξει κανείς; “Οπωσδήποτε” πρέπει να διαβάζουμε συνέχεια, τα πάντα..

Μουσικές που αγαπάς; Το τελευταίο τραγούδι-εμμονή;

Αγαπώ την μουσική γενικά. Ακούω τα πάντα. Ανάλογα με την φάση που βρίσκομαι και την στιγμή. Το τραγούδι που ακούω συνέχεια τις τελευταίες μέρες είναι “Απ;o το άπειρο σε σένα” απ;o Διάφανα Kρίνα και το “shine on you crazy diamond” των Floyd.

Μια ταινία για να δει κανείς απόψε;

Ανάλογα το απόψε. Εγώ για σήμερα σκέφτομαι το “flashbacks of a fool”.

Μια θεατρική παράσταση που θυμάσαι;

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη φορά που βρέθηκα στην Επίδαυρο για να παρακολουθήσω την “Αντιγόνη” του Λευτέρη Βογιατζή. Έχω ακόμα την μνήμη του χειροκροτήματος στο τέλος και την ανυπομονησία να κάνω κι εγώ αυτή την δουλειά. Πρόσφατα επίσης είδα το “Περιμένοντας το Γκοντό” σε σκηνοθεσία της Έλενας Μαυρίδου και ειλικρινά πιστεύω ότι θα το θυμάμαι για πολύ πολύ καιρό.

Ένα ξεχωριστό ταξίδι;

Στο Παρίσι. Ξανά και ξανά και ξανά.

Μια ξεχωριστή βόλτα στην πόλη;

Βόλτα στην Πλάκα.. Να ξεκινάς απόγευμα και να νυχτώνει χωρίς να καταλαβαίνεις τον χρόνο να περνάει.

Πότε και πως ξεχνάς τον χρόνο που περνάει;

Αχ αυτός ο αλήτης ο χρόνος.. Ποτέ δεν τα πήγαμε καλά.. Όλο κρυφτό παίζουμε.

Για ποιο λόγο χαμογέλασες τελευταία φορά;

Χαμογέλασα όταν είδα ένα χαμόγελο που με κάνει πάντα να χαμογελάω.

Τι σου δίνει ανακούφιση στην καθημερινότητα;

Οι άνθρωποί μου. Και μια αγκαλιά.

Τι κάνει την καθημερινότητά σου ενδιαφέρουσα;

Οι στιγμές. Είναι πια έτσι η ζωή που όλοι τρέχουμε να προλάβουμε..Τι; Δεν ξέρω. Οπότε, οι στιγμές. Ένα χαμόγελο από κάποιον αγαπημένο, μια συζήτηση με ένα δικό σου άνθρωπο, ένα νευρικό γέλιο με την παρέα σου. Τέτοια μικρά πράγματα που είναι όμως τα πιο μεγάλα.

Η Κρίστελ Καπερώνη συμμετέχει στην παράσταση Τα Τέσσερα Κοριτσάκια σε κείμενο και σκηνοθεσία Χρήστου Καρασαββίδη που παρουσιάζεται στο Tempus Verum Εν Αθήναις.