Μετάφραση – Επίμετρο
Απόστολος Στραγαλινός.

“Σκέφτομαι τον τρόπο με τον οποίο θα αυτοκτονούσα, όταν θα αυτοκτονούσα. Όλη μου τη ζωή το σκεφτόμουν. Θα κατάπινα χάπια και θα στεκόμουν στην άκρη της κορυφής ενός ουρανοξύστη για να πέσω μόλις κουραζόμουν. Αυτό ήθελα από τα πέντε μου. Εννοώ δηλαδή ότι ήξερα πως έτσι θέλω να πεθάνω. Πέφτοντας.”

“Η ευτυχία δε σε κάνει ποτέ τόσο ευτυχισμένο όσο σε κάνει δυστυχισμένο η δυστυχία. Και δεν οφείλεται στο γεγονός ότι η δυστυχία διαρκεί περισσότερο. Απλά έτσι είναι.”

To “κύκνειο” άσμα του Γερμανού συγγραφέα W.Herrndorf. γράφεται όταν ο ίδιος σε ηλικία 48 ετών αντιμετωπίζει σθεναρά την ανίατη ασθένεια που τον έχει πλήξει και τον αναγκάζει να υφίσταται θεραπείες χωρίς ελπίδα. Αντίθετα προς τους φυσικούς νόμους και παρά τη διαρκή επιδείνωση της υγείας του ξεκινά τη συγγραφή του βιβλίου του.

Η ηρωίδα του, η Ίζα που αποτελεί το alter ego του συγγραφέα δραπετεύει από το ίδρυμα ψυχικών νοσημάτων στο οποίο διαμένει και αρχίζει την περιπλάνησή της στον κόσμο. Μια πορεία χωρίς προορισμό, χωρίς κανόνες, χωρίς περιορισμούς. Ελεύθερη και αληθινή η πρωτοπρόσωπη αφήγηση της ηρωίδας επαναπροσδιορίζει το συμβατικό αξιακό σύστημα, επαναξιολογεί την κανονικότητα και την παρέκκλιση.

Η ίδια με το βάρος του τραύματος της εγκατάλειψης καθώς και τον ψυχικό στιγματισμό της, αντιμέτωπη με την πανανθρώπινη μοίρα του θανάτου επιλέγει τη διαφυγή προς μια άλλη πραγματικότητα.  Η φαντασία της αλλά και η αυθεντικότητά της, η τρέλα της η οποία παραλληλίζεται με εκείνη του Λεντς του Βuchner, η ευαισθησία της με εκείνη του Ξένου του Camus όπως εύστοχα παρατηρεί ο Απόστολος Στραγαλινός στο εξαιρετικό του επίμετρο, την οδηγούν στο προσωπικό της σύμπαν. Εκεί όπου λειτουργούν οι αισθήσεις, νοηματοδοτείται εκ νέου το σημαντικό και το ασήμαντο και ορίζεται η ΖΩΗ χωρίς τα υποκατάστατά της.

Η Ίζα αφηγείται συνειρμικά με κινηματογραφική εναλλαγή σκηνών και γεγονότων, σε α’ πρόσωπο τις συναντήσεις της με πρόσωπα ετερόκλητα, κάθε είδους με τα οποία επικοινωνεί, μοιράζεται, ανταλλάσσει σκέψεις, βιώματα, αγωνίες. Η τρέλα και η φαντασία ως άλλη λογική που εκφράζει την αλήθεια σηματοδοτεί τις συναντήσεις αυτές. Η απόδραση στο δικό της εσωτερικό κόσμο, εκεί όπου καταρρίπτονται οι κοινωνικές συμβάσεις και εξουδετερώνεται η υποκρισία, επιλέγει το ένστικτο και κυριαρχεί το ουσιώδες, το ανθρώπινο, το σημαντικό. Δεν την τρομάζει ο θάνατος -αποτελεί νομοτελειακά κοινή μοίρα- βυθίζεται σε σκέψεις, απολαμβάνει το λαμπερό φως, γεύεται την ομορφιά, ονειρεύεται.
Ο χρόνος κυλά με αδυσώπητη ταχύτητα, εκείνη όμως γνωρίζοντας το τέλος κατορθώνει να διασώσει το πολυτιμότερο χαρακτηριστικό του ανθρώπινου όντος την ΑΘΩΟΤΗΤΑ. Με λόγο ζωηρό, ασθματικό και πηγαίο ο οποίος μεταφέρεται αυτούσιος στη γλώσσα μας από τον Απόστολο Στραγαλινό, καταθέτει παρά τις δύσκολες συνθήκες της συγγραφής ένα δυνατό κείμενο.

Το βιβλίο Εικόνες της μεγάλης σου αγάπης κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Κριτική.