Τα μηχανήματα ΦΛΙΤ υπόσχονται μια εύκολη, ανάλαφρη ζωή. Δύο άνθρωποι που μοιράζονται την κοινή επιθυμία μιας ανέφελης ζωής, συναντιούνται έξω από ένα τέτοιο μηχάνημα και ενώ περιμένουν την επιθημητή αλλαγή, γνωρίζονται, μοιράζονται εμπειρίες και βιώματα, βρίσκουν ο ένας στον άλλο μια συντροφιά στην έρημο της μοναξιάς τους. Η Εύη Νάκου σκηνοθετεί το θεατρικό έργο ΦΛΙΤ του Γιάννη Οικονόμου που θα παρουσιάζεται από τις 19 Οκτωβρίου στο Θέατρο Μικρό Γκλόρια, κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00. Μας μίλησε για το έργο και την παράσταση που ετοίμασε με τους συνεργάτες της, για την εποχή μας και τι μπορεί να σημαίνει καλή ζωή, για την μοναξιά και την πίστη σε ότι μας βοηθά να προχωράμε.

Τι κινητοποίησε τη νέα σας παράσταση;

Όταν διάβασα το κείμενο του Γιάννη Οικονόμου σκέφτηκα πως βρίσκω μέσα διάφορα πυρηνικά για μένα θέματα που τίθενται, όπως η μοναξιά, η πίστη, η ελευθερία, η μοναδικότητα, και μου φάνηκε αρκετά ενδιαφέρον το να αφηγηθούμε μια αλληγορική ιστορία που ο καθένας θα βρει κάποιο στοιχείο να ταυτιστεί.
Θεωρώ κοινό τόπο όλων μας τη μοναξιά και πιστεύω ότι καθημερινά καθένας μας νιώθει ή και είναι μόνος σε στιγμές. Όπως ακριβώς είναι και οι ήρωες μας στην έναρξη του έργου. Νιώθουν και είναι μόνοι. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Κανένας μας δεν έχει κολλημένη μία μόνο «ταμπέλα» πάνω του. Αυτοί οι δύο χαρακτήρες περνάνε από διάφορες ρεαλιστικές και μη συνθήκες ψάχνοντας στην πραγματικότητα καθένας τον εαυτό του.

Πως δουλέψατε για την προετοιμασία της;

Προσπάθησα στις αναγνώσεις που έκανα ξανά και ξανά να φέρνω παραδείγματα δικά μου προσωπικά ή του κύκλου μου που θα με βοηθούσαν να καταλάβω καλύτερα όσα «κουβαλάνε» οι χαρακτήρες -όσο παράλογο κι αν μοιάζει αυτό σε ένα σουρεαλιστικό έργο.
Ο ένας ήρωας για παράδειγμα ψάχνει τη μαμά του. Εγώ προσωπικά δεν την ψάχνω καθόλου γιατί με παίρνει διαρκώς τηλέφωνα … Έχω όμως στον κύκλο μου ανθρώπους που έχουν χάσει τη μαμά τους ή που δεν έχουν πολλές σχέσεις μαζί της. Ειδικά η σχέση μητέρας παιδιού όσο καλή ή κακή και αν είναι,  σίγουρα είναι κάτι αναγνωρίσιμό απο όλους και κάτι που διαμορφώνει τον καθένα μας. Κατά συνέπεια αυτό ήταν ένα από τα φίλτρα για να αντιληφθώ ένα μέρος του κόσμου του ήρωα αυτού.
Άλλα πράγματα είναι πιο προφανή από γραφής. Όπως π.χ. το πώς μιλάει ο ήρωας, αν είναι ευγενικός, ευφυής, οξύθυμος . Βλέποντας πώς μιλά και δρα προσπάθησα να δικαιολογήσω την πορεία του σε κάθε σκηνή και να τον καταλάβω καλύτερα. Γενικά νομίζω πως όλη η προετοιμασία δεν ήταν παρά εντοπισμός πραγμάτων που κρύβονται μέσα στο κείμενο και περιμένουν να επιβεβαιωθούν ή να διαψευστούν στις επόμενες σελίδες. 

Ποιες νέες σκέψεις έκανες για τον εαυτό σου μέσα από αυτή τη δουλειά μέχρι αυτή τη στιγμή;

Νέες σκέψεις δεν έχω εντοπίσει ακόμα. Από τις πρώτες πρόβες όμως που αρχίσαμε να ψάχνουμε μαζί με τα παιδιά το έργο, σκέφτομαι συνέχεια πόσο σημαντικό είναι το μαζί . Πόσο ανάγκη έχουμε όλοι από συνοδοιπόρους.  

Με πολλούς από τους συντελεστές ξανασυναντιόμαστε μετά από την αποφοίτηση μας από τη δραματική σχολή 13 χρόνια πριν. Και σήμερα καθένας έχει κάνει την πορεία του στο χώρο, έχει βρει τον δρόμο του, και όλη αυτή η ζεστασιά του να συναντιέσαι με ανθρώπους που μιλάς την ίδια γλώσσα είναι τόσο σπουδαία για μένα.
Ίσως λοιπόν να ξαναθυμήθηκα πόσο σημαντικό είναι να βρίσκεις ανθρώπους με την ίδια ζέση με σένα όταν να δημιουργείς. 

Γιατί στην εποχή μας είναι τόσο επιβαρυντική η καθημερινότητα; Πως μπορούμε να αντιμετωπίσουμε πρακτικά τις τόσες απαιτήσεις της;

Νομίζω ότι διαχρονικά η καθημερινότητα είναι επιβαρυντική. Πότε κανείς δεν γεννήθηκε να έχει όλα τα προβλήματα της ζωής «λυμένα» . Ίσα ίσα που πιστεύω ότι είμαστε σε μια εποχή που όλο και περισσότεροι συμβουλεύονται ειδικούς ψυχικής υγείας και κάνουν την καθημερινότητά τους πιο εύκολη. Κι αυτό όχι γιατί παλιά ο κόσμος δεν είχε προβλήματα αλλά κυρίως γιατί τώρα σταματάει σιγά σιγά  να κάνει πως δεν έχει .

Ποια είναι μια «καλή» ζωή στην εποχή μας;

Καθένας μας έχει άλλα κριτήρια. Για μένα μια καλή ζωή είναι μια ζωή που σε γεμίζει  και σε εξελίσσει. Μια ζωή που όλα όσα σου συμβαίνουν σε πάνε πάρα κάτω και δεν σε ματαιώνουν, δεν σε αδειάζουν. Αντιθέτως σε γεμίζουν πείρα για τα επόμενα. Μια καλή ζωή κατά τη γνώμη μου δεν είναι απαραίτητα και «ιζι» όπως υπόσχονται τα μηχανήματα «Φλιτ».

Το θέατρο τι ρόλο παίζει στην καθημερινότητά μας; Μέχρι τι βαθμό και με ποιον τρόπο μπορεί να επηρεάσει μία αλλαγή;

Το θέατρο με έναν μαγικό τρόπο κάνει τον θεατή ενεργό μάρτυρα όλων όσων βλέπει. Είναι πολύ πιο εύκολο να ταυτιστεί και να συν-κινηθεί από κάτι που αναπαριστάται μπροστά στα μάτια του παρά πίσω από μια οθόνη. Ελπίζω ότι δε σφάλλω όταν σκέφτομαι ότι το θέατρο δεν είναι προϊόν κατανάλωσης, όπως όλα γύρω μας, αλλά μια ενεργοποίηση συναισθημάτων. Και αυτό δεν αφορά αποκλειστικά τον θεατή. Το θέατρο είναι μια ζωντανή-ταυτόχρονη εμπειρία, μια κοινή πράξη μεταξύ θεατών – ηθοποιών – συντελεστών που όλοι βγαίνουν κερδισμένοι. Ακόμα κι αν δεις μια παράσταση που φαινομενικά δεν σε αφορά σίγουρα σε σημεία κάτι «δικό σου» παρατήρησες και φεύγοντας το πήρες μαζί σου.   

Τι σου δίνει πίστη στην καθημερινότητα;

Νομίζω η αληθινή αγάπη. Όταν νιώθω αληθινή αγάπη είτε προσφέροντας είτε λαμβάνοντας την, πιστεύω ότι όλα μπορούν να λυθούν.

ΦΛΙΤ του Γιάννη Οικονόμου σε σκηνοθεσία Εύης Νάκου στο θέατρο Μικρό Γκλόρια

Ταυτότητα της παράστασης

ΦΛΙΤ, του Γιάννη Οικονόμου

Σκηνοθεσία: Εύη Νάκου

Μουσική: Φάνης Σακελλαρίου

Σκηνογραφία: Μάρθα Κυριακίδου

Σχεδιασμός φωτισμών: Νίκος Θετάκης

Φωτογραφίες / Τρέιλερ: Χρήστος Συμεωνίδης

Επιμέλεια κίνησης: Μάρω Πέτλη

Βοηθός σκηνοθέτη: Σοφία Νικολοπούλου

Γραφιστικά: Γιώτα Φώτου

Κατασκευή σκηνικού: ergon-ioannou scenica

Επικοινωνία: Μάρθα Κοσκινά

Παραγωγή: Ανεμόμυλοι ΑΜΚΕ

Παίζουν: Αλέξανδρος Καναβός, Γιάννης Οικονόμου

Διάρκεια: 80 λεπτά

Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00

Μικρό Γκλόρια, Ιπποκράτους 7, Αθήνα – 210 360 0832

Προπώληση: https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/flit/

Early bird έως τις 27 Σεπτεμβρίου – 10 ευρώ

** Η Εύη Νάκου είναι απόφοιτος της Ανωτέρας Δραματικής Σχολής «Εμπρός- Θέατρο Εργαστήρι» (2013) και έχει παρακολουθήσει σεμινάρια υποκριτικής, αυτοσχεδιασμού, συγγραφής κ.α. στο Θέατρο των αλλαγών (2007-2010). Εργάζεται στο θέατρο ως βοηθός σκηνοθέτη από το 2010 έως σήμερα με συμμετοχές στις παραγωγές : «Αλεξάνδρεια» σε σκηνοθεσία Φ.Ευαγγελινού (2026) Παλλας, «Ανδρομάχη» σε σκηνοθεσία Μ.Πρωτόπαπα (2025) Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, «Σχολείο Γυναικών» σε σκηνοθεσία Αλ.Μυλωνά (2024) Εθνικό Θέατρο, «Ο Ιμπρεσάριος από τη Σμύρνη» σε σκηνοθεσία Β.Παπαβασιλείου (2023) Εθνικό Θέατρο, «Ένα σπίτι φωτεινό σαν μέρα» σε σκηνοθεσία Γ.Μόσχου (2022) Εθνικό Θέατρο, «Φοίνισσες» σε σκηνοθεσία Γ.Μόσχου (2021) Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, «Hotel Eternite» σε σκηνοθεσία Γ.Καλαβριανού (2020) Εθνικό Θέατρο, «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία» σε σκηνοθεσία Γ.Μόσχου (2018-2019) Εθνικό Θέατρο, «Η Πόλη» σε σκηνοθεσία Γ.Μόσχου (2018) Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, «Ήταν όλοι τους παιδιά μου» σε σκηνοθεσία Γ.Μόσχου (2016-2017) θέατρο Εμπορικόν κ.α.