Ένας θίασος γυναικών βρίσκεται σε πρόβες για μια παράσταση εμπνευσμένη απ’ τα παραμύθια του σημαντικού δημοσιογράφου και συγγραφέα Τζάνι Ροντάρι. Η σκηνοθέτις της ομάδας εντοπίζει σταδιακά κοινά σημεία ανάμεσα στην προσωπικότητα του συγγραφέα και του πατέρα της και νιώθει έντονα την ανάγκη να τον πλησιάσει και να τον γνωρίζει λίγο καλύτερα. Οι σχέσεις και οι συχετισμοί καθορίζουν την πορεία και τη δουλειά της. Ο Θίασος Αντάμα χρησιμοποίησε τις ιστορίες του Τζάνι Ροντάρι για να εξερευνήσει τον κόσμο της μνήμης και της φαντασίας και τον τρόπο που επιδρούν στη ζωή και την καθημερινότητά μας. Η Ειρήνη Λιγάτου και η Βιβή Τάγαρη μας μίλησαν για την εμπειρία την παράστασης και πως την αξιολόγησαν, για τον ρόλο της οικογένειας και την λειτουργία της στην ψυχοσύνθεσή μας, για την εποχή μας και τις ιδιαιτερότητές της.

Ειρήνη Λιγάτου

Τι κινητοποίησε η νέα σας παράσταση;

Τη νεα μας παράσταση όπως και κάθε μας δουλειά την κινητοποίησε η ίδια η ζωη. Σκεφτήκαμε λοιπόν πρώτα τι είναι αυτό που εμείς θέλουμε να πούμε σήμερα στον κόσμο ως καλλιτέχνες, και επιλέξαμε τις ιστορίες του Ροντάρι καθώς θεωρούμε πως  μπορούν να εξυπηρετήσουν  σε αυτήν τη κατεύθυνση. Στόχος μας είναι μέσα από τη δουλειά μας να βάλουμε ερωτήματα και προβληματισμούς, να στρέψουμε τον φακό εκεί που βλέπουμε να υπάρχει ένας δρόμος πιο φωτεινός και συλλογικός. Ενας στόχος για τον οποίο πάλευε και ο ίδιος ο Ροντάρι, αδιάκοπα, μέχρι το τέλος.

Ποιες νέες σκέψεις κάνατε για τους εαυτούς σας μέσα απ ́ αυτή τη δουλειά μέχρι τώρα;

Σκέφτομαι για άλλη μια φορά πόσο περήφανη είμαι για την ομάδα μας που σε τόσο αντίξοες συνθήκες για τους νεους καλλιτέχνες δεν το βάζουμε κάτω.Είναι επίτευγμα να κάνει μια ομάδα σήμερα τέχνη χωρίς πόρους και καμία στήριξη από το κράτος.Είναι επίτευγμα κάθε πρόβα που κάνεις ενώ έχεις παει μετά την δουλειά σου σε αυτή.Είναι επίτευγμα για έναν νεο καλλιτέχνη να κάνει αυτό που αγαπά και να μην κάνει ούτε βήμα πίσω από αυτό.Είναι επίτευγμα ενώ κάθεμερα σκέφτεσαι αν θα αντέξεις,να σηκώνεσαι και να λες θα το κάνω.Νιώθω πως έχουμε ξεπεράσει τους εαυτούς μας, αλλά συνεχίζουμε.

Ποιος είναι υπεύθυνος για αυτό που είμαστε: οι γονείς μας ή ο εαυτός μας;

Νομίζω πως την κύρια ευθύνη για αυτό που είμαστε την έχει η κοινωνία .Μέσα στην κοινωνία μεγαλώνουμε και διαμορφωνόμαστε και εμείς και η οικογένειά μας.Στη σημερινή κοινωνία για παράδειγμα που υπάρχει τεράστια αδιαφορία από το κράτος για το μεγάλωμα των παιδιών βλέπεις γονείς που πραγματικά κάνουν ότι μπορούν φέροντας και οι ίδιοι τις κοινωνικές παθογένειες μέσα στις οποίες μεγάλωσαν και το κάνουν εμπειρικά,κουβαλώντας και οι ίδιοι τα δικά τους τραύματα.Αν θέλουμε έναν καλύτερο κόσμο θα έπρεπε η κοινωνία και το κράτος να έχει την πρώτη ευθύνη για την ένταξη του ανθρώπου στην κοινωνία,να ελέγχει το περιβάλλον που ζει ένα παιδί ή καλύτερα να το διαμορφώνει ώστε να παίρνει τα κατάλληλα εφόδια για να αναπτυχθεί ολόπλευρα.

Η οικογένεια είναι καταφύγιο ή φορτίο;

Για άλλους μπορεί να είναι καταφύγιο και για άλλους φορτίο, άρα αυτό εξαρτάται από την περίπτωση.Και πάλι από αυτό αποδεικνύεται ότι δεν υπάρχει καμία μέριμνα για το πως μεγαλώνει ένα παιδί σήμερα, αλλά και για τις προσπάθειες που κάνει η κάθε οικογένεια ατομικά για να ανταποκριθεί στο ρόλο της.

Ο θεσμός της οικογένειας είναι άμεσα επιφορτισμένος με την φροντίδα, το μεγάλωμα των παιδιών, λειτουργεί ως μια από τις πρώτες μορφές κοινωνικοποίησης του παιδιού, καλλιεργεί κριτήρια τρόπου ζωής. Η οικογένεια δεν αποτελεί ένα αδιαπέραστο κουκούλι πέρα κι έξω από την εξέλιξη της κοινωνίας. Η οικοδόμηση αυτής της σχέσης απαιτεί πρώτα απ’ όλα εκπαίδευση των γονιών και βέβαια απαιτούμενο χρόνο. Πως όμως μπορεί να γίνει αυτό όταν καθημερινά οι γονείς τρέχουν για να μπορέσουν να ανταποκριθούν και οικονομικά και σε θέμα χρόνου για όλες τις εκπαιδευτικές, αθλητικές, καλλιτεχνικές δραστηριότητες αγωγής.

Ή πως προσφέρετε ασφάλεια σε έναν άνθρωπο που μπορεί να βιώνει μια κακοποιητική σχέση στο οικογενειακό του περιβάλλον ώστε να φύγει και να μπορέσει να ζήσει κάπου αλλού με αξιοπρέπεια;

Ή πως μια γυναίκα σήμερα καλείται να ανταποκριθεί σε μια σειρά πράγματα κοινωνικά αλλά και μέσα στην ίδια την οικογένεια και όλο αυτά καταλήγει να τα βλέπει σαν ένα φορτίο που κάθε μέρα πρέπει να ανταποκρίνεται και να αποδεικνύει την ικανότητά της;

Βιβή Τάγαρη

Υπάρχουν καλύτερες ή χειρότερες εποχές για να ζει κανείς;

Εξαρτάται πάντα ποιος είσαι. Προνομιούχος ή μη. Σε όποια εποχή. Στην παράστασή μας ακούγεται η εξής φράση του Τζ. Ροντάρι: “το δάκρυ ενός κακομαθημένου παιδιού ζυγίζει λιγότερο κι από τον άνεμο , ενός πεινασμένου περισσότερο κι από όλη τη γή” . Όταν ο μη προνομιούχος καταλάβει τη δύναμή του και αποφασίσει να παίξει ρόλο στην εποχή που βρίσκεται μπορεί αυτή να γίνει καλύτερη.

Τι θα μπορούσαμε να πούμε ότι χαρακτηρίζει την δική μας εποχή;

Αυτό που χαρακτηρίζει κυρίως την εποχή μας είναι πως έχει αρχίσει το ξαναμοίρασμα του κόσμου και, όπως γνωρίζουμε και από την Ιστορία της χώρας μας και διεθνώς, αυτή η μοιρασιά ποτέ δεν γίνεται αναίμακτα. Έτσι βλέπουμε όλους αυτούς τους πολέμους που συντελούνται, όλες αυτές οι συγκρούσεις,για το πώς θα μοιραστεί η «λεία», πώς θα μοιραστούν οι αγορές και τα εδάφη, με ολέθριες φυσικά συνέπειες και για τον δικό μας και για όλους τους λαούς.

Ποια είναι επαναστατική πράξη στην εποχή μας;

Να παλεύεις γι αυτό που έλεγε ο Ρίτσος όλου του κόσμου το ψωμί, το φως και το τραγούδι κι εξηγώ τις έννοιες.

 Ψωμί: η τροφή,  η στέγαση,  η μετακίνηση , η υγεία , γενικώς η υλική και σωματική αξιοπρέπεια και ικανότητα του κάθε ανθρώπου

Φως: η μόρφωση,  η παιδεία , η επιστήμη , η τέχνη γενικώς η πνευματική αξιοπρέπεια και ικανότητα κάθε ανθρώπου

Τραγούδι: η εργασία και η απελευθέρωση της.  Η ελεύθερη εργασία απαλλαγμένη από το διαμεσολαβητικο ρόλο του κεφαλαίου και της εκμετάλλευσης. Η βάση για να δημιουργηθεί η πνευματική και υλική αξιοπρέπεια.

Τι σας δίνει δύναμη και πίστη στην καθημερινότητα;

Ότι υπάρχει διέξοδος από τα προβλήματα που δεν μας αφήνουν να “ανασάνουμε” σήμερα και πως υπάρχει άλλος τρόπος ανάπτυξης της κοινωνίας, όπου στο επίκεντρο θα είναι η ανθρώπινη ζωή και η ικανοποίηση των αναγκών μας.

Πρόβα για τον κόσμο που έρχεται (με τις ντιρεκτίβες του μπαμπά)

Στο Ρεκτιφιέ από τον Θίασο Αντάμα | Σκην: Κίρκη Καραλή

Συντελεστές

Σύλληψη – δραματουργία: Θίασος Αντάμα

Σκηνοθεσία: Κίρκη Καραλή

Ερμηνεύουν: Δανάη Αλυσανδράτου, Ελίνα Καπετάνου, Ειρήνη Λιγάτου, Βιβή Τάγαρη

Βοηθός Σκηνοθέτη: Γεωργία Καούκη

Επιμέλεια κίνησης: Κατερίνα Καϊμά

Σχεδιασμός σκηνικών: Βίκυ Πάντζιου

Κατασκευή σκηνικών: Δημήτρης Καπετάνος

Φωτογραφίες: Κατερίνα Αρβανίτη

Trailer: Γιάννης Gizmo Μπερερής

Graphic Design: Αριάδνη Μιχαηλάρη

Επικοινωνία: Κατερίνα Π. Τριχιά