Γράφει ο Βαγγέλης Μαρινάκης

Με μπόλικη ενέργεια από το «Οξυγόνο» των Ivan Vyrypaev και Γιώργου Κουτλή η Χαρά Γιώτα, ένα από τα πιο ελπιδοφόρα πρόσωπα της νέας φουρνιάς ηθοποιών του ελληνικού θεάτρου συμμετέχει στο «Κνοκ ή ο θρίαμβος της Ιατρικής» του Jules Romains, σε διασκευή Έκτορα Λυγίζου και σκηνοθεσία Αργυρώς Χιώτη.

Το cue συναντήθηκε μαζί της και μίλησε για τη δημιουργική της συνεισφορά της στο ίδιο το έργο, την έμφυλη διάσταση του θεάτρου, το είδος της Τέχνης που φιλοδοξεί να υπηρετήσει αλλά και τα μελλοντικά της σχέδια.

Απαλείψαμε τις ερωτήσεις και σας δίνουμε όσα είπε η Χαρά Γιώτα μέσα από την καθαρή ροή του λόγου της.

-Με την Αργυρώ Χιώτη είχαμε συνεργαστεί μαζί στη Θεσσαλονίκη και συγκεκριμένα στον Ερωτόκριτο. Μου άρεσε ο τρόπος της επί σκηνής και εκτός σκηνής, στο κλίμα που δημιουργεί σε σύμπνοια με τους συνεργάτες της. Στο παρόν έργο έχουμε μια διασκευή του Έκτορα Λυγίζου στο γαλλικό πρωτότυπο του Jule Romains, το οποίος γράφτηκε το 1923 και αφορά τον ερχομό ενός κάπως παράξενου στις μεθόδους του γιατρού σε μια κωμόπολη της επαρχίας, με όλα τα ευτράπελα που αυτή η συνθήκη δημιουργεί. Επομένως, η εμπιστοσύνη και ο σεβασμός που είχα στην Αργυρώ Χιώτη συναντήθηκε με την ανάγκη για κάτι νέο και ειδικά με το πεδίο της κωμωδίας, με το οποίο ως τώρα δεν είχα έρθει σε επαφή.

-Ένα παλιό κείμενο, όσο παλιό κι αν είναι, σύγχρονα σώματα θα το εκτελέσουν επί σκηνής και θα το προσαρμόσουν κάτω από αυτή. Επίσης, είναι μια διαρκής πρόκληση να μεταφέρεις κάτι κλασικό σε νέο κώδικα, καταλαβαίνω την πρόκληση να θες να αναμετρηθείς με κάτι που σε έχει γαλουχήσει και μαγέψει. Το καλό με το θέατρο όπως έλεγε ένας καθηγητής μου στη σχολή είναι ότι «το θέατρο είναι θέατρα», οι ματιές σε μια παράσταση είναι δυνάμει όσες και οι θεατές. Αυτό εγώ το βρίσκω υπέροχο, να βλέπουμε πέντε άτομα το ίδιο πράγμα και να διαφωνούμε στην πρόσληψή του.

Το καλό με το θέατρο όπως έλεγε ένας καθηγητής μου στη σχολή είναι ότι «το θέατρο είναι θέατρα», οι ματιές σε μια παράσταση είναι δυνάμει όσες και οι θεατές. Αυτό εγώ το βρίσκω υπέροχο, να βλέπουμε πέντε άτομα το ίδιο πράγμα και να διαφωνούμε στην πρόσληψή του.

-Πήγα στη Θεσσαλονίκη για να σπουδάσω Νομική και ασχολήθηκα με το θέατρο μέσα από ερασιτεχνικές ομάδες. Κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι είμαι κάπως ακατάλληλη για τη Νομική αλλά όταν μπήκα σε δραματική σχολή δεν ήμουν σίγουρη ότι θα γίνω ηθοποιός. Αυτή η αμφιβολία μέσα μου κράτησε μέχρι να τελειώσω την πρώτη μου παράσταση, που ήταν «O μπαμπάς ο πόλεμος» με τον Κωνσταντίνο Ασπιώτη. Εκεί ήταν που είπα «αυτό είναι, το θέλεις». Μετά ήρθε μια σειρά επιβεβαιωτικών εμπειριών με τελευταία το «Οξυγόνο».

-Δεδομένου ότι υπάρχουν ως πραγματικότητα οι έμφυλες διακρίσεις δεν αποτελεί εξαίρεση το θέατρο. Δεν μου έχουν συμβεί ευτράπελα μέχρι τώρα. Έχει τύχει ωστόσο να νιώσω μια κάποιου είδους διαφορά στην έκφραση, στην επικοινωνία, να διαπιστώσω ένα πατρονάρισμα που έγκειται στο ότι είμαι γυναίκα. Νομίζω παρόλα αυτά ότι αν και δεν είναι μια καλή εποχή για τις γυναίκες σε σχέση με το τι δικαιούμαστε και θέλουμε πως είναι μια καλύτερη εποχή σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν. Υπάρχει διάλογος, διεκδίκηση, έχουν μπει ζητήματα στον δημόσιο λόγο που δεν υπήρχαν.  Και είναι απόλυτα μύθος στην γενιά μου αυτός ο ανταγωνισμός μεταξύ γυναικών που υπήρχε ενδεχομένως σε παλιότερες εποχές. Αυτό δηλώνει μια έννοια αλληλεγγύης και βελτίωσης.

-Το δράμα είναι διαχρονικό, έχει να κάνει με τα βάσανα του ανθρώπου, με τα αδιέξοδα του, τον πόνο που εκλύεται από και προς εμάς. Το χιούμορ από την άλλη έχει να κάνει με την κοινωνική συνείδηση και αυτή εξελίσσεται, αλίμονο αν γελάγαμε με τα ίδια πράγματα που γελούσαμε 20 χρόνια πριν.

-Το είδος του θεάτρου που δεν θα έκανα είναι εκείνο το θέατρο που έρχεται στη ρήξη με την πολιτική και κοινωνική μου συνείδηση. Και εννοώ το πλαίσιο το έργου, την στόχευσή του, όχι το αν καλείσαι να αποτυπώσεις ένα «τέρας» στη σκηνή. Αλλά αν αυτό που θες να πεις υπερασπίζεται κάτι τερατώδες. Ο Κλαύδιος του Άμλετ είναι ένα τέτοιο παράδειγμα ανθρώπου που δεν βρίσκει μέσα του την καλοσύνη όσο χώρο κι ας προσπαθεί να κάνει για αυτή.

-Το πλάνο μου για τα επόμενα πέντε χρόνια είναι να έχω τους ίδιους φίλους και να είμαστε καλά. Να έχω δίπλωμα οδήγησης. Να έχω κάνει τα ταξίδια που έχω ονειρευτεί.  Δεν μου αρέσει να κοιτάω πολύ βαθιά στο μέλλον, δεν μπορείς να προδιαγράψεις τι θα γίνει. Είμαι προσανατολισμένη στο τώρα και είμαι τυχερή που μου έχουν τύχει απόλυτα θετικές συνεργασίες ως τώρα.

Φωτογραφίες: Άννα-Δάφνη Πρίμου 

ΚΝΟΚ / Μια διασκευή του έργου «Κνοκ ή ο θρίαμβος της Ιατρικής» του Jules Romains σε σκηνοθεσία Αργυρώς Χιώτη στο Θέατρο Τέχνης

Μετάφραση/Διασκευή: Έκτορας Λυγίζος

Σκηνοθεσία: Αργυρώ Χιώτη

Δραματουργία: Αργυρώ Χιώτη, Έκτορας Λυγίζος

Μουσική: Γιαν Βαν Αγγελόπουλος

Κοστούμια: Άγγελος Μέντης

Σκηνικά: Χαράλαμπος Χιώτης

Σχεδιασμός φωτισμών: Τάσος Παλαιορούτας

Βοηθός σκηνοθέτιδας / συνεργασία στην κίνηση: Νεφέλη Γιώτη

Β΄ βοηθός σκηνοθέτιδας: Ρημ Χατίμπ

Βοηθός σκηνογράφου & ενδυματολόγου: Δημήτρης Γεωργόπουλος

Φωτογραφίες promo: Ανδρέας Σιμόπουλος

Στήσιμο προγράμματος & αφίσας: Γιάννης Γαλιάτσος

Βίντεο/ Μοντάζ: Παύλος Τσανακτσίδης

Διεύθυνση παραγωγής: Μαρία Δούρου/ VASISTAS

Ερμηνεύουν: Χαρά Γιώτα, Ευθύμης Θέου, Γιώργος Κριθάρας, Ματίνα Περγιουδάκη

Συμπαραγωγή: VASISTAS, ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Βέροιας, Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν