Η μητρότητα είναι αναμφίβολα μία πολύ ισχυρή εμπειρία. Ίσως, όσες είναι οι γυναίκες που κάνουν παιδιά, τόσες είναι και οι μοναδικές εμπειρίες. Η Αφροδίτη Μητσοπούλου ξεκινά από το προσωπικό της βίωμα και δημιουργεί μία παράσταση που ακολουθεί την διαδρομή της γυναίκας από την κύηση και τον τοκετό μέχρι την απόκαλυψη των πολύπλοκων και πολύπλευρων φάσεων της μητρότητας. Μας μίλησε για την ανάγκη που την οδήγησε στη συγγραφή του εργου της και την επιτυχημένη παράσταση που παρουσιάζεται για δεύτερη χρονιά στο ΠΛΥΦΑ, για τα στερεότυπα που εξακολουθούν να υπάρχουν και να επηρεάζουν τις γονεϊκές επιλογές, για την εμπειρία της γονεϊκότητας με τις προκλήσεις, τις συγκινήσεις και τις αντιφάσεις της.

Τι κινητοποίησε την παράστασή σου; Τι νέο έμαθες για τον εαυτό σου μέχρι αυτή τη στιγμή;

Ξεκίνησα να γράφω γιατί είχα μεγάλη ανάγκη να μιλήσω για όλα όσα μου είχαν συμβεί. Αναφέρομαι στη μητρότητα και ειδικότερα στον τοκετό και στα πρώτα χρόνια της ανατροφής του παιδιού. Ένιωθα οτι αν οι εμπειρίες μου και οι σκέψεις μου έμπαιναν στο χαρτί θα μπορούσα πιο εύκολα να τις διαχειριστώ, να τις οργανώσω, να τις αξιολογήσω για να μπορέσω να πάω παρακάτω. Έμαθα ότι πρέπει να φροντίζω πιο πολύ τον εαυτό μου.

Υπάρχει σωστός τρόπος να μεγαλώσει κανείς τα παιδιά του; Διαφοροποιείται ο τρόπος ανάλογα με το φύλο του παιδιού;

Αν υπάρχει να μου τον πείτε σας παρακαλώ! Κάθε φορά που καταφέρνω να κάνω κάτι σωστά κάτι άλλο στραβώνει. Το έχω αποδεχτεί και προσπαθώ να το απολαύσω. Δεν ξέρω αλήθεια τι να απαντήσω σχετικά με το αν διαφοροποιείται ο τρόπος ανάλογα με το φύλο. Δεν θα έπρεπε να διαφοροποιείται, έτσι δεν είναι; 

Πως μπορούμε να αντισταθούμε στην κοινωνική πίεση που συχνά διαμορφώνει τις επιλογές ζωης μας;

Νομίζω ότι ο μόνος τρόπος να αντισταθούμε είναι η ενημέρωση. Ενημέρωση σφαιρική, όχι μονομερής, γιατί συχνά πιστεύουμε ότι βρήκαμε τη στάση που μας ταιριάζει και την ακολουθούμε πιστά και μπορεί στο τέλος να καταλήξουμε εκεί ακριβώς που προσπαθούσαμε να μην πάμε. Όσο πιο πολλά γνωρίζουμε, μέσω της προσωπικής μας έρευνας αλλά και της επικοινωνίας μας με άλλους ανθρώπους, φίλες και γνωστούς, ειδικούς, τόσο πιθανότερο είναι να καταφέρουμε να βρούμε τον δρόμο και τον τρόπο που μας ταιριάζει, που είναι προσωπικός και μοναδικός.

Τι χαρακτηρίζει τη μητρότητα; Σε τι διαφοροποιείται από την πατρότητα;  

Η μητρότητα έρχεται σαν ένα κύμα που τα παρασέρνει όλα στο πέρασμά του. Είναι ένα συνοθύλευμα αγάπης, ευθύνης, φόβου, αγάπης, άγχους, αγάπης. Είναι τόσο ωραίο όσο και δύσκολο. Πέρα από τον τρόπο που μπαίνει κανείς στη μητρότητα και στην πατρότητα και που μπορεί να διαφέρει ανάλογα με τη συνθήκη και το έμφυλο στερεότυπο, νομίζω ότι δεν υπάρχει καμία απολύτως ουσιαστική διαφορά στην ουσία της σχέσης.

Που βρίσκεται η ομορφιά στην γονεϊκότητα; Τι έχει χαρίσει στη δική σου ζωή;

Δεν θα το γλιτώσω το κλισέ. Η αγάπη και όλο αυτό που φέρουν τα παιδιά, η αθωότητα, η ζωντάνια… Η δική μου ζωή έχει γίνει πιο πλούσια.

Είναι όλοι οι άνθρωποι κατάλληλοι για γονείς; Ποια χαρακτηριστικά πρέπει να έχει ένας γονιός;

Κατ΄ αρχήν δεν επιθυμούν όλοι οι άνθρωποι να γίνουν γονείς. Από κει και πέρα πώς μπορεί κανείς να κρίνει ποιά είναι κατάλληλη για γονέας και ποιός όχι; Δεν θέλω να ορίσω κριτήρια, θέλω μόνο να κατανοώ και να στηρίζω τους ανθρώπους που είναι γονείς γιατί είναι κάτι εξαιρετικά δύσκολο και δυστυχώς είναι πεδίο ανελέητης κοινωνικής κριτικής.  

Ποιο είναι το προσωπικό σου κέρδος από την συγκεκριμένη δουλειά;

Κατ’ αρχάς, μπόρεσα να προσεγγίσω με δημιουργικό τρόπο το τραύμα που μου άφησε ένας βίαιος τοκετός και σε κάποιο βαθμό να το θεραπεύσω. Αυτή είναι μια διαδικασία που συνεχίζεται, δεν έχει κλείσει. Μου δόθηκε η ευκαιρία να επικοινωνήσω με πάρα πολλές γυναίκες και άντρες και να μοιραστούμε μεταξύ μας όλη μας τη χαρά και όλα μας τα προβλήματα και αυτό με κάνει να νιώθω λιγότερο μόνη. Με τη συμμετοχή μιας διαφορετικής καλεσμένης ή καλεσμένου σε κάθε παράσταση, δίνουμε βήμα σε πολλούς ανθρώπους (κυρίως γυναίκες) να μιλήσουν για ένα πλήθος θεμάτων, όπως την έμφυλη ανισότητα, τη μαιευτική βία, την κοινωνική πρόσληψη της γυναίκας που δεν έχει παιδιά, μητρότητα και εργασία και αυτό με κάνει πολύ περήφανη. Και τέλος, έχω μια πολύ καλή συνεργασία με την ομάδα και περνάω πάρα μα πάρα πολύ ωραία!

Είσαι αισιόδοξη για το μέλλον;

Θέλω πάρα πολύ να πω ναι, γιατί είμαι αισιόδοξη από τη φύση μου, αλλά κάτι δεν με αφήνει, έχω άδικο;

Τι σου δίνει δύναμη και πίστη στην καθημερινότητα;

Μα εγώ φταίω τώρα αν κριντζάρετε! Τα παιδιά μου! Μήπως τελικά δεν είμαι τόσο φεμινίστρια όσο θέλω να πιστεύω; Μήπως να έπρεπε να πω η πίστη στον εαυτό μου; Με βάζετε σε σκέψεις. 

H Αγορομάνα της Αφροδίτης Μητσοπούλου για 2η θεατρική σεζόν στην Αθήνα στο ΠΛΥΦΑ