Η ομάδα σύγχρονου χορού Creo Dance Company της Πωλίνας Κρεμαστά μετά τη διεθνή της πρεμιέρα στο χορογραφικό κέντρο BIRCA – Bækkelund International Residency Center for Artists της Δανίας που πραγματοποιήθηκε με την παράσταση Commun στο πλαίσιο του Bornholm Culture Week, τώρα επιστρέφει στην Ελλάδα για να παρουσιάζει το νέο της έργο ΙΝ[Α]ΗΑΒΙΤ στο Σύγχρονο Θέατρο και μόνο για έξι παραστάσεις από 1 – 6 Ιουνίου 2022. Η Πωλίνα Κρεμαστά μας μίλησε για την παράστασή της, τη γέννηση και τη δημιουργία της, της σημασία του να ανήκουμε και να βρισκόμαστε κάπου ουσιαστικά, την ποιητική πράξη του ζειν.

Τι κινητοποίησε τη δημιουργία αυτής της παράστασης; Πως δουλέψατε γι αυτή;

Η ιδέα για το έργο γεννήθηκε μέσα στην καραντίνα, όπου ο συμβατικός χρόνος κατέρρευσε, η μέρα απέκτησε το δικό της ρολόι και γέμισε από τις καθημερινές μας ρουτίνες. Πώς γίνεσαι δημιουργικός/ή μέσα στη μέρα, μέσα στο φαινομενικά συνηθισμένο και άχρηστο; Πώς επαναμαγεύσεσαι από τη συνήθεια, από το οικείο; Και κάπου εκεί το ποίημα του Χάιλντερλιν ήχησε καθησυχαστικό και ταυτόχρονα επαναστατικό: «Εντελώς επάξια αλλά ποιητικά κατοικεί ο άνθρωπος πάνω σε αυτή τη γη», γράφει. Το “κατοικείν” είναι θεμελιώδες χαρακτηριστικό της ανθρώπινης ύπαρξης. Κατοικώ σημαίνει είμαι παρών/ούσα, ανήκω μέσα από πράξεις οικειοποίησης. Πράξη, λοιπόν, πράξη ποιητική. Η συνήθεια μέσα από την εντατική προσοχή μπορεί να ανοίξει την ποιητικότητά της προς τον/ην εαυτό/ή αλλά και προς τα έξω, στην ετερότητα.

 Αντλήσαμε έμπνευση από τις κόκκινες φιγούρες του γλύπτη Γιώργου Λάππα, προσεγγίζοντας τες ως μορφές εν δυνάμει κινητικές, ως εν κινήσει “κτίσματα” προς κατοίκηση από τα ζωντανά σώματα των χορευτών.  Από τα γλυπτά αυτά γεννήθηκε το κινητικό υλικό του έργου, καθώς και οι σχέσεις που αναπτύσσουν οι χορευτές με τον χώρο, ο οποίος ‘ζυμώθηκε’ μαζί με τη χορογραφική σύνθεση.

Μπορώ να πω ότι η φοίτησή μου στο ΠΜΣ της Φιλοσοφικής Σχολή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων με κατεύθυνση “Λαογραφία, Ανθρωπολογία” με τροφοδότησε καθ’ όλη τη διάρκεια της προετοιμασίας. Επίσης η έρευνα μου βασίζεται χρόνια σε μια κινητική γλώσσα – γλώσσα με την έννοια του ζωντανού οργανισμού – που αποκαλούμε Απόγειο. Ο Απόγειος είναι κρυφά ριζωμένος στα θεμέλια της συνεννόησης με την ομάδα.

(περισσότερες πληροφορίες: https://reon.productions/apogeios/ )

Τι νέο μάθατε για τον εαυτό σας μέσα από αυτή τη διαδικασία μέχρι τώρα;

Αυτό το έργο σηματοδοτεί για μένα ένα άνοιγμα των πιο κρυφών μου σκέψεων γύρω από τη σύνθεση και την ποίηση. Όλα εκείνα τα κομμάτια μου που παραμένουν ενεργά μέσα στα χρόνια… Το στοίχημα ήταν να ενθαρρύνω τη συνύπαρξη των σωμάτων με ένα υλικό εύπλαστο αλλά και απρόβλεπτο, να φανταστώ τη ροή και τα “επεισόδια” του έργου γρήγορα και με λιγότερες δοκιμές. Ήταν μία πρόκληση… αλλά είμαι ευλογημένη που έχω μαζί μου αφενός τους συν-ποιητές Ανδρέα Σκούρτη και Μπάμπη Παπαδόπουλο και αφετέρου τους/τις πέντε χορευτές/τριες που ζωντανεύουν το έργο. Μου αποκάλυψαν για ακόμα μία φορά ότι η ποίηση γεννιέται από τη συνύπαρξη και τους ευχαριστώ και τους θαυμάζω!

Πότε ένας άνθρωπος ανήκει κάπου; Πότε κατοικεί έναν χώρο;

Το ανήκειν ανθίζει μέσα από πράξεις οικειοποίησης, από τη συμβίωση μέσα στα γύρω και όχι την επιβολή πάνω σε αυτά. Η μέθεξη της ακρόασης του “άλλου”, του περιβάλλοντος, των πραγμάτων έμψυχων και άψυχων, μετατρέπει τον χώρο σε τόπο και το αλλού σε εδώ.

Στην εποχή μας πότε μπορούμε να πούμε ότι είμαστε παρόντες στη ζωή;

Στην εποχή μας παλεύουμε να προφτάσουμε την ίδια μας την κατασκευή, την κανονικότητα που εμείς βαφτίσαμε ως τέτοια. Ίσως αρκεί εκεί που περπατάμε στο δρόμο να σταματήσουμε για λίγο και να κοιτάξουμε… κάτι.

Μπορεί η κίνηση του ανθρώπινου σώματος να εκφράσει αυτά που μπορεί και ο λόγος ή το ένα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το άλλο;

Η κίνηση εκφράζει αυτά που εκφράζουν και οι λέξεις, αλλά το ‘ζουμί’ κατοικεί ανάμεσα… κι αυτή η αμφισημία που αφήνει ο χορός διανοίγει διόδους προς αναπάντεχες συναντήσεις.

Τι σας δίνει δύναμη και πίστη στην καθημερινότητα;

Οι άνθρωποι που περπατάμε μαζί, οι συνεργάτες, οι φίλοι, η οικογένειά μου, οι μικρές ομορφιές που μας διαφεύγουν αν γυρίσουμε από την άλλη και το θάμβος όταν τις δεις πραγματικά.

Συντελεστές:

Χορογραφία: Πωλίνα Κρεμαστά

Σκηνογραφία/Κοστούμια: Ανδρέας Σκούρτης

Πρωτότυπη μουσική σύνθεση: Μπάμπης Παπαδόπουλος

Σχεδιασμός φωτισμών: Μελίνα Μάσχα

Κατασκευή σκηνικού: Βασίλης Κεφερλής

Graphic design/φωτογραφία/video: Παναγιώτης Ανδριανός

Α’ βοηθός χορογράφου: Θένια Αντωνιάδου

Β’ βοηθός χορογράφου: Σίσσυ Μαρμαριτσάκη

Επικοινωνία: Άρης Ασπρούλης

Οργάνωση παραγωγής: Ορέστης Τάτσης | Ρέον ΑΜΚΕ

Ερμηνεύουν: Ερικέτη Ανδρεαδάκη, Θένια Αντωνιάδου, Γιώργος Βασιλόπουλος, Νίκος Γρηγοριάδης, Βάσια Ζορμπαλή

Σύγχρονο Θέατρο

Ευμολπιδών 45, Αθήνα

(στάση μετρό Κεραμεικός)

Εισιτήρια:

Κανονικό: 15 €

Μειωμένο (φοιτητικό, ΑΜΕΑ, παιδικό, μέλη Σ.Ε.ΧΩ.ΧΟ.): 10 €

Ομαδικά (8 άτομα και πάνω): 10 € /άτομο

Αγορά εισιτηρίων:

Viva Link: https://www.viva.gr/tickets/dance/inahabit/

και στο ταμείο του θεάτρου

Κρατήσεις:

Ταμείο θεάτρου: 21 0346 4380