Στην Αμερική των eighties, στην πόλη του Ρίνο το άθλημα του μποξ ανθεί. Οι αθλητές λατρεύονται, οι οπαδοί παθιάζονται, τα στελέχη και οι επικεφαλής βρίσκουν τρόπο να εκμεταλλευτούν τις αδυναμίες και των δύο. Η μαφία των στοιχημάτων δρα ανενόχλητη, συσσωρεύοντας πλούτο και στρερώντας από το άθλημα την αυθεντικότητά του. Όταν δύο παράγοντες έρθουν αντιμέτωποι, κερδίζει ο πιο επιτήδιος. Όταν ο πιο επιτήδιος θελήσει να εξυπηρετήσει το συμφέρον του, δεν θα υπολογίσει τίποτα για να το πετύχει. Όταν κάποιος παλέψει να αντισταθεί, αναγκαστικά θα βγει από το πλάνο. Σε έναν κόσμο που ακροβατεί μεταξύ φθοράς και ρομαντισμού, το Αβυσσαλέο Κτήνος θα αναζητήσει τη προσωπική του ταυτότητα και θέση και θα προσπαθήσει να επιβιώσει κόντρα στο κυρίαρχο ρεύμα. Μοναδική του σύμμαχος μια νεα φιλόδοξη δημοσιογράφος.

Η Ματίνα Περγιουδάκη μας μίλησε για το έργο Αβυσσαλέο Κτήνος του Τζακ Λόντον που παρουσιάζεται στο Θέατρο Rabbithole από την Ομάδα Νοσταλγία σε σκηνοθεσία Γιώργου Σίμωνα. Για το πως βίωσε την προετοιμασία της παράστασης και που την οδήγησε. Για τις αλλαγές που καλούμαστε διαρκώς να αντιμετωπίσουμε και που τελικά συνιστούν την ζωή μας.

Πως είναι η φετινή σεζόν στο θέατρο; Πως σε επηρέασε η περασμένη τόσο ιδιαίτερη σεζόν;

Δυσκολεύομαι να ορίσω την περασμένη σεζόν για να είμαι ειλικρινής, κράτησε αρκετά είναι αλήθεια όλη αυτή η περίοδος -άνοιξε κλείσε, ξεκίνα σταμάτα-. Κι αυτό ήταν το λιγότερο, όταν το θέμα δεν ηταν μόνο αν σταματούσε η εργασία, αλλά και ποιός αρρωστησε , αν είναι καλά, τί χρειάζεται; Το άγχος και η θλίψη διογκώθηκε, παντα όμως στα μεγάλα αδιέξοδα οι άνθρωποι αλλάζουμε. Η αίσθηση του χρόνου άλλαξε, οπότε όλα τα είχε ο μπακτσές που λένε. Και δυσκολία αλλά και δημιουργία.
Σίγουρα με ώθησε στην άσκηση της καρτερικότητας και μου υπενθύμισε τη δύναμη του μαζί.
Φέτος κολυμπάμε σε μια θάλασσα από ρίσκα. Δεν ξέρω πώς είναι γενικά. Σίγουρα ειναι άξιοθαύμαστο που κολυμπάμε.
Άλλοι λαβωμένοι πολύ, άλλοι λιγότερο, άλλοι ακμαιότεροι. Όλοι όμως κολυμπάμε.

Τι σε συγκινεί στο κείμενο του Τζακ Λόντον;

Το κείμενο της παράστασης ειναι διασκευασμένο απο τον σκηνοθέτη της παράστασης Γ. Σίμωνα, και περισσοτερο μπορώ να μιλήσω για αυτό. Έχει αλλάξει πέντε εκδοχές, ξεκινώντας από την άνοιξη του 2019 μέχρι και τον χειμώνα του 2021. Καλά σίγουρα αυτό και μόνο, είναι για μένα συγκινητικό. Τα πρόσωπα έχουν το καθένα από αυτά βάρος στην ιστορία του παρελθόντος τους, κάπου ανήκαν που είτε τους πέταξε έξω, είτε σηκώθηκαν να φύγουν γιατι δεν ανήκουν πια εκεί. Και να τους βλέπουμε μαζεμένους πικραμένους και αστείους ταυτόχρονα γνωρίζοντας που θα μπορούσαν να έχουν φτάσει και πού βρίσκονται. Και εκεί που βρίσκονται, απλώς κρατιούνται. Με συγκινεί η έννοια του πατέρα που κινείται σα φάντασμα στο έργο και εννοώ την ανάμνηση του πατέρα, την ανάμνηση αυτού που ονειρεύτηκε άλλα και αλλιώς του τα έφερε η ζωή. Με συγκινεί η πάλη της αγνότητας και της αυθεντικότητας του μαχητή απέναντι στη σαπίλα και στο τεραστιο και βρώμικο ψάρι που θέλει να κατασπαράξει. Με συγκινεί το ότι υπάρχει ένα πρόσωπο, που λίγο το νοιάζουν οι τίτλοι, ή η φήμη, ή τα χρήματα, αν ξέρει ότι είναι πανβρώμικα και προτιμά την αλήθεια, προτιμά να γυρίσει στις ρίζες του τόπου του κι ας μην υπάρχει κανείς πια εκεί.Υπάρχει όμως η γαλήνη της φύσης και η καθαρότητά της. Κι ας είναι άγρια, η αγριότητά της είναι η καθαρή αλήθεια στην οποία θέλει να επιστρέψει.

Πώς προσέγγισες τον μοναδικό γυναικείο ρόλο σε ένα έργο και έναν κόσμο με άνδρες;

Κυριολεκτώντας αυτά που είχα να πω με ειλικρίνεια χωρίς να σκεφτώ το φύλο ούτε διαχωρίζοντας με ως θηλυκό απέναντι σε αρσενικά. Ένα σύμπαν φτιάχνουμε στο θέατρο κάθε φορά. Μπαίνω ενστικτωδώς συνήθως και ενεργειακά. Αυτό μου καθορίζει τη σωματικότητά μου και τη φωνή. Αυτα είναι τα εργαλεία μου. Επίσης η σκέψη και η αντιληψή. Τι μου δίνει ο συμπαίκτης; Σε τι απαντώ και τι υπερασπίζομαι, τι διακυβεύεται; Δεν είμαι ηθοποιός που μεθοδικά θα κάτσω να γράψω την ιστορία του ρόλου. Μπορεί να το κάνω ίσως καποια στιγμή. Δεν το έκανα με τη Μοντ. Το κείμενο, η μελέτη και η κατανόησή του, ναι, φυσικά θα με βοηθήσουν να φτιάξω ένα πρόσωπο. Αλλα είναι πάντα ένα πρόσωπο σε ένα συγκεκριμένο σύμπαν.
Η παρατήρηση ανθρώπων στην καθημερινή ζωή επίσης. Και η μνήμη. Με όλα αυτά τα υλικά γίνεται η σύνθεση και η δημιουργία.

Μέχρι αυτή τη στιγμή τι νέο έμαθες για τον εαυτό σου μέσα από αυτή την δουλειά; Τι νέες σκέψεις έκανες;

Μέχρι πριν το ‘’Αβυσσαλέο Κτήνος’’ δεν είχα κάνει ρεαλισμό. Έμαθα, λοιπόν, ότι μου αρέσει αυτός ο κόσμος. Μου έδωσε γείωση αυτό το έργο. ΄Εχει μεγάλο ενδιαφέρον να τοποθετείσαι σε συγκεκριμένο τόπο και χρόνο και να αφηγείσαι τόσο άμεσα μια ιστορία. Για εμένα αυτό ήταν καινούργιο. Αυτό το τόσο απλό για μένα ήταν εξαιρετικά φανερωτικό. Τώρα, νέες σκέψεις; Δυσκόλα μπορώ να απαντήσω μιας και το διάστημα που ξεκινήσαμε να εργαζόμαστε με το έργο αυτό ήταν προ covid, πράγμα που σημαίνει ότι μέσα σε όλο αυτό το διάστημα έγιναν άπειρες αλλαγές παντού. Οι αλλαγές, αυτό μπορώ να απαντήσω, έχουν σοφία μέσα τους. Να μια σκέψη, η αλλαγή είναι ζωή.

Τι κάνει έναν άνθρωπο να ξεχωρίζει από τους άλλους; Πως θα μπορούσαμε να ορίσουμε το ταλέντο;

Ταλέντο είναι για μένα το βάθος που φέρεις σε αυτό που κάνεις. Ταλέντο είναι να είσαι ολόκληρος εκεί σε αυτό που κάνεις, τότε νομίζω το κάνεις καλά. Δεν ξέρω τι κάνει κάποιον να ξεχωρίζει από τους άλλους, το πώς βλέπει τον κόσμο μάλλον, η αλήθεια του.

Γιατί ενώ γίνονται τόσοι αγώνες και προσπάθειες δεν μπορεί κανένας χώρος να είναι καθαρός και ειλικρινής;

Ειλικρινά θα μπορούσα να δώσω αρκετές απαντήσεις που περιέχουν πίκρα ή και θυμό και ευθύνες σε άλλους που ‘’βρωμίζουν’’ και είναι ανειλικρινείς, προτιμώ να απαντήσω ότι επιθυμώ και επιδιώκω να βρίσκομαι σε περιβάλλοντα που είναι όσο το δυνατόν λιγότερο έτσι, και ό,τι κατ’εμέ μοιάζει τέτοιο, την ίδια στιγμή να βρίσκομαι σε υγιή αντιπαράθεση και να διεκδικώ το καλό, το καθαρό, το δίκαιο. Βρώμικοι και ψεύτικοι χώροι υπάρχουν, πάντα υπάρχουν. Εξουσία και ουσία δεν πάνε μαζί. Άρα τί; Να μιλήσω για ένα ολόκληρο καθεστώς; Όλα τα συστήματα στα οποία ανήκουμε βασίζονται στην παιδεία. Η παιδεία μας είναι σαθρή, και η παιδεία και κληροδοτείται και εκπαιδεύεται. Αυτή η σκέψη συνδέει γενιές πολλές, άρα παρελθόν, παρόν και μέλλον. Νομίζω ότι βρισκόμαστε σε μια πολύ μεταιχμιακή περίοδο που ερχόμαστε πάρα πολύ έντονα σε επαφή με πεποιθήσεις και στάσεις τσιμεντωμένες που τώρα αχνοφαίνονται και σπάνε. Αργά και κοπιαστικά. Με επιμονή, με ενότητα και πίστη στην ουσία, αλλάζουμε. Μπορεί να ακούγομαι ρομαντική. Το προτιμώ απο το να είμαι απελπισμένη, ή εξαγριωμένη. Το έχω ζήσει και αυτό. Είναι ανώφελο.

Πιστεύεις στον άνθρωπο; Τι καθορίζει την φύση του;

Πιστεύω στον άνθρωπο. Πολύ. Τη φύση του την καθορίζουν τα μαθήματα που παίρνει από τα βιώματα του. Το πώς μπορεί να δει την ιστορία της ζωής του, χωρίς να ταυτίζεται με αυτήν. Η ίδια η φύση τον καθορίζει και η σχέση με αυτή. Μια απλή εικόνα ίσως δώσει πιο καθαρά αυτό που σκέφτομαι. Αν μπορώ τη στιγμή που ξυπνάω να χαμογελάσω κοιτάζοντας τον ήλιο και νιώσω ευγνωμοσύνη για αυτό, επιστρέφω στη γαλήνια φύση μου. Πώς να μην πιστέψω σε αυτή τη γαλήνη. Και έχει τέτοια δύναμη μέσα της, καθαρή και ξάστερη.

Τι σου δίνει πίστη και δύναμη για το μέλλον;
H ίδια η ζωή. Mε τα μαύρα της και με τα άσπρα της. Με τα όλα της. Για να βρίσκομαι εδώ, κάποιο λόγο έχω. Κάτι είναι να δω, να μάθω, να μοιραστώ. Το μοίρασμα είναι σπουδαίο. Ναι, το μοίρασμα μου δίνει και πίστη και δύναμη.

Αβυσσαλέο κτήνος του Τζακ Λόντον από την Ομάδα Νοσταλγία στο Rabbithole