Η ηθοποιός Αουλόνα Λούπα παρουσιάζει στο Θέατρο Άλφα σήμερα και αύριο, την παράσταση Ας έχω εγώ το κρίμα / Misericordia που βασίζεται στην Γκόλφω του Σπυρίδωνος Περεσιάδη και προσεγγίζει την ιστορία μέσα από το βλέμμα της ηρωίδας σε μια θεατρική συνάντηση που ερευνά τον έρωτα, έναν έρωτα που διατηρεί πάντα την ορμή την νεότητας, δηλαδή την πραγματική, αμετάβλητη ουσία του. Μας μίλησε για την διαδρομή της παράστασης, τις προοπτικές του έργου και τις διεξόδους που χαρίζει στην ζωή μας η φαντασία.

Από που προέκυψε η ανάγκη για την συγκεκριμένη δουλειά; Πως δουλέψατε για αυτή;

Η ανάγκη μας για κάθε είδους δημιουργία προκύπτει από την ανάγκη μας να επικοινωνήσουμε προσωπικά  βιώματα που μας απασχολούν στο παρόν ή μας έχουν απασχολήσει στο παρελθόν σε μεγάλο βαθμό. Και αν δεν είναι έτσι πάντα, κατά τη γνώμη μου έτσι θα έπρεπε να είναι. Η δική μου ανάγκη προέκυψε από μια ακαθόριστη σύνδεση που είχα αρχικά με το κείμενο. Ένιωθα ότι θέλω πολύ να μιλήσω αυτά τα λόγια. Ένιωθα ότι ο τρόπος που ο Σπ. Περεσιάδης μιλά τα λόγια της αγάπης και του χαμένου έρωτα πυροδοτεί πυροτεχνήματα μνήμης στο κεφάλι μου. 

Αυτή η παράσταση έχει δουλευτεί σε 3 μέρη. Έχει παρουσιαστεί δύο φορές σαν work in progress στην Αθήνα, στη Λεμεσό και τώρα ουσιαστικά στο θέατρο Άλφα θα δείξουμε ολοκληρωμένη την πρότασή μας. Έχουμε κάνει μία δική μας διασκευή του έργου. Στη διασκευή αυτή ακούμε την ιστορία από την πλευρά της μιας από τους δύο βασικούς χαρακτήρες του έργου, της Γκόλφω. Μέσω της Γκόλφω γνωρίζουμε και όλους τους άλλους χαρακτήρες, ίσως όχι έτσι ακριβώς όπως είναι αλλά έτσι όπως αυτή τους βλέπει. Η δική μας Γκόλφω δεν ανήκει στο 1893 που διαδραματίζεται το έργο αλλά στο σήμερα. Με τον Χρήστο Τσαλίδη  και με μία ομάδα φίλων καλλιτεχνών προσπαθήσαμε να φέρουμε το έργο όσο μπορούσαμε χρονικά κοντά μας κρατώντας τα «Μπαλκαν» στοιχεία του έργου που ακόμη και εμείς μέχρι σήμερα φέρουμε σε μεγάλο βαθμό. 

Τι σε συγκινεί στον χαρακτήρα της Γκόλφως; Τι νέο έμαθες για τον εαυτό σου από αυτή τη δουλειά μέχρι τώρα;

Στη Γκόλφω με συγκινεί η πίστη της. Η πίστη που δείχνει στον έρωτα και στη λύτρωση που θα φέρει η ύπαρξη του αγαπημένου ή το τέλος που θα φέρει η απουσία του. Μία πίστη που εγώ πλέον νομίζω έχω αρχίσει και χάνω. 

Είχα αρχίσει και την έχανα λίγο πριν ξεκινήσουμε αυτή τη παράσταση και ομολογώ ότι η διαδικασία τον προβών το πρώτο καιρό ήταν πολύ επίπονη. Δεν πιστεύω πλέον τόσο στη δύναμη ενός μοιραίου έρωτα. Πιστεύω περισσότερο στη δύναμη του ανθρώπου να αντιστέκεται στη μοναξιά. Ο έρωτας σε αυτό το βαθμό είναι ματωμένες μνήμες που κανείς δεν κατάφερε και δεν θα καταφέρει να επούλωση. 

Αυτή η παράσταση ξεκίνησε από εμένα με σκοπό να εξερευνήσω τον τρόπο που έχω μάθει να ερωτεύομαι. Και αυτό που μου έμαθε είναι ότι το Βαλκανικό στοιχείο – η παράδοση στον έρωτα, είναι βαθιά χαραγμένα μέσα μου. Και εμείς οι Βαλκάνιοι είμαστε ακραίοι συναισθηματικά. 

Ο έρωτας παραμένει ίδιος σε όλες τις εποχές ή αλλάζει χαρακτηριστικά; Πως θα μπορούσαμε να τον ορίσουμε;

Νομίζω ότι ο έρωτας παραμένει ίδιος. Η βάση του, η αρχή του δεν μπορεί να αλλάξει.

Γι΄ αυτό κείμενα όπως η «Γκόλφω» καταφέρνουν να αντικατοπτρίσουν τον έρωτα μιας κοπέλας του σήμερα. Ο έρωτας είναι ένστικτο. Είναι σαν το φαΐ. Όταν πείνας πρέπει να φας. Έτσι και με τον έρωτα όταν θες να απογειωθείς να χάσεις την αίσθηση της αφόρητης πραγματικότητας της αβάσταχτης μοναξιάς, πρέπει να ερωτευτείς, δεν περνάει αλλιώς, άσχετο πως ο χαμός του μετά μπορεί να τα κάνει όλα πολύ χειρότερα. 

Μπορεί να αποφευχθεί ο έρωτας από επιλογή ή αν υπάρξει είναι αναπόφευκτος;

Ανάλογα σε ποια φάση της ζωής σου βρίσκεσαι. Πιστεύω ότι μπορείς να αντισταθείς πολύ στον έρωτα. Μπορεί αυτό βέβαια να σου διαλύσει τα κόκαλα. 

Μπορείς να αντισταθείς πραγματικά στον έρωτα μόνο όταν έχει καταφέρει τουλάχιστον μια φορά να σε νικήσει συντριπτικά. Όταν έχεις παλέψει πολύ μαζί του και πλέον τον έχεις γνωρίσει σε τέτοιο βαθμό που αναγνωρίζεις τι μπορεί να σου φέρει. Δηλαδή μεγαλώνοντας.. Έτσι όπως θα έπρεπε να είναι. 

Πόσο σημαντική είναι η φαντασία στην ζωή μας; Πως μπορούμε να την καλλιεργήσουμε;

Η φαντασία είναι η ζωή μας. Όλα όσα βλέπουμε και βιώνουμε γύρω μας είναι φτιαγμένα από τη φαντασία κάποιου – κάποτε είναι η φαντασία του σύμπαντος. 

Είμαστε όλοι μας «αστρόσκονη», και κάποια μέρα θα ξαναγυρίσουμε στα άστρα.

Ποιο ήταν το προσωπικό κέρδος μέχρι τώρα από την συγκεκριμένη δουλειά;

Αυτή η δουλειά είναι φτιαγμένη με πολύ αγάπη και καθόλου μπάτζετ. 

Είναι φτιαγμένη με χέρια και αγάπη από τους Χρήστο Τσαλίδη,Γιάννη Γκιζμο Μπερερη, Διαμαντή Αδαμαντίδη,Αλέξανδρο Βαρδαξόγλου, Ηλέκτρα Φραγκιαδακη, Εύα Γουλάκου, Ματίνα Μαυραγαννη, Μιχάλη Γκουμα, Παναγιώτη Παπαγιανοπουλο, Αλέξη Κουκιά, Μάριο Μπανούση, Κωνσταντίνο Γεωργοπουλο, Μανώλη Μαύρη, Χρήστο Ξυραφακη, Γιάννη Κοκολακη, Μπλεριμ Δαμπιραι και εμένα. 

Το κέρδος μου είναι ότι δούλεψα με αυτή την  υπέροχη ομάδα ανθρώπων που εκτός από καλή συνεργάτες είναι υπέροχοι καλλιτέχνες και ακόμα καλύτεροι φίλοι. 

Τι σου δίνει πίστη και δύναμη στην καθημερινότητα;

Η αγάπη. Η αγάπη τον φίλων μου, της οικογένειας μου, των φίλων που πλέον είναι οικογένεια. Η αγάπη για τη τέχνη.