“Πολλές φορές έμενα σιωπηλή για ώρες σ’ ένα πάρτυ ακούγοντας τα κινηματογραφικά μου είδωλα να μετατρέπονται σε βαρετούς και μικρούς ανθρώπους”. Μ.Μονρόε

Κι εμείς, οι θεατές, βρεθήκαμε καλεσμένοι σε ένα πάρτυ – συνάντηση παρακολουθώντας τις δύο διάσημες γυναίκες να μετατρέπονται σε μικρούς, κοινούς ανθρώπους, όμως καθόλου βαρετούς. Ανεβήκαμε στη σκηνή μαζί τους (με τα καθίσματα των θεατών να είναι τοποθετημένα επί σκηνής) και συμπορευτήκαμε στην σταδιακή μετατροπή δύο ειδώλων σε υποστάσεις με σάρκα, οστά, πάθη και αγωνίες.

Η χρήση του ίδιου επιπέδου θεατή και ηθοποιού μας έφερε πιο κοντά στις δύο προσωπικότητες, ψυχικά και σωματικά, τις βιώσαμε χωρίς την απόσταση της λάμψης και του θεάματος ανάμεσά μας.

Κι ενώ αρχικά χρησιμοποιούν την εικόνα τους, σαν άμυνα, προστατεύοντας τον εύθραυστο ψυχισμό τους, σταδιακά νιώθουν εμπιστοσύνη και αποκαλύπτονται. Τα πολυάριθμα φλας που παγώνουν τη δράση στιγμιαία, στην αρχή της παράστασης, κάνοντας τις πρωταγωνίστριες να ποζάρουν αυτοματοποιημένα, σαν να είναι ο φυσικός τους ρυθμός, όλο και μειώνονται. Το φως της δημοσιότητας δίνει τη θέση του στο σκοτάδι της ψυχής τους.

Ο κόκκινος καναπές φιλοξενεί τις ιστορίες τους- σαν αναλυτικό ντιβάνι- δίνοντάς τους χώρο για να ξεδιπλώσουν τις επιθυμίες τους. Το αλκοόλ είναι το βοηθητικό μέσο για την άρση των αναστολών τους. Απαραίτητο για να μπορέσουν να απαγκιστρωθούν από την εικόνα που μετά μανίας προσπαθούν να διατηρήσουν και για να αντέξουν την αποκάλυψη της πραγματικότητάς τους.

Οι δύο αυτές γυναίκες αφαίρεσαν την τελεία από τους χαρακτηρισμούς τους, γκρεμίζοντας τις ταμπέλες τους και τοποθετώντας πολλά αποσιωπητικά δίπλα από το όνομά τους. Η ψυχρή, στεγνή, κομψή Κάλλας και η χυμώδης, ερωτική, αυθόρμητη Μονρόε άντεξαν να συναντηθούν – πάντα με τη βοήθεια των άπειρων μπουκαλιών αλκοόλ στη σκηνή- και να μας αποδείξουν ότι οι αντιθέσεις μπορούν να μας ενώσουν. Ότι το στέρεο οικοδόμημα μιας εικόνας κρύβει υλικά, απ΄ τα οποία όλοι είμαστε φτιαγμένοι.

Ίσως χρειάζεται στις μέρες μας να δίνουμε κι εμείς περισσότερο χρόνο για συναντήσεις με τον εαυτό μας. Κερδίζοντας χώρο για την εσωτερικότητά μας, το συναίσθημα και τις επιθυμίες μας, έναντι της ακόρεστης αγωνίας μας να εκπληρώνουμε την εικόνα που οι άλλοι προσδίδουν σε εμάς.

“Θα ήθελα να είμαι η Μαρία, αλλά υπάρχει η Κάλλας που απαιτεί να κρατώ την αξιοπρέπειά της”. Είναι αυτή η απαίτηση που μετατρέπει τις ζωές μας σε αγώνα δρόμου για την ικανοποίηση του Άλλου, αναστέλλοντας τη δυνατότητά μας να ορίσουμε με αυθεντικότητα τη ζωή μας.

Γράφει η Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια Αγγελική Κουτελιά

Πληροφορίες για την παράσταση εδώ.