“Γράφω επειδή το φάντασμα, επειδή χτες, επειδή σήμερα, επειδή δεν ξέρω, επειδή ο έρωτας, επειδή η νύχτα”.

Αυτή η φράση του Χιλιανού ποιητή Oscar Hahn αποτυπώνει την αίσθηση που μου άφησε η ερωτική σύνδεση της Μενίτας και του Νικολή. Αυτού του ζευγαριού που μας αφήνει να τρυπώσουμε ανάμεσά του και να αναμετρηθούμε με τον έρωτα και τον πόνο του, ερχόμενοι αντιμέτωποι ουσιαστικά με τα δικά μας φαντάσματα.

Γινόμαστε μάρτυρες αυτού του πάρε-δώσε που δοκίμασε να δώσει εξηγήσεις. Αλλά χωράνε “επειδή” στον έρωτα; Οι απαντήσεις είναι ελλειμματικές και κωδικοποιημένες: επειδή σήμερα, επειδή δεν ξέρω…

Είναι η μαγεία τέτοια στον έρωτα που προσομοιάζει με την τρέλα. Δεν μπορούμε να πάρουμε απόσταση. Δεν συγκρατούμαστε για να εξηγήσουμε με επιχειρήματα. Μας παρακινεί το επείγον αίτημα του να καλύψουμε την έλλειψη μέσα μας. Αυτό που μας λείπει το βρίσκουμε στον Άλλον και έτσι μαθαίνουμε ποιοί είμαστε. Ο Άλλος είναι η συνάντηση με τον εαυτό μας.

Και όταν ανιχνεύουμε τον άνθρωπο εκείνο που φυλάει ένα κομματάκι μέσα του που μας θυμίζει την αίσθηση της απόλυτης ευτυχίας που είχαμε βιώσει στα παιδικά μας χρόνια, τότε ο Άλλος γίνεται ο κόσμος μας. Ο έρωτας μας γυρνάει πίσω, σε εκείνη την κατάσταση της απόλυτης αγάπης μητέρας -παιδιού, που δεν υπήρχε τίποτα άλλο ανάμεσά τους, που ο κόσμος συρρικνωνόταν στην αγκαλιά αυτού του διδύμου, στη δύναμη αυτού του βλέμματος, στην αδιαπραγμάτευτη αγάπη.

Ο έρωτας κρύβει μέσα του πόνο. Γιατί ποτέ δεν θα μπορέσουμε να αναβιώσουμε πλήρως την μακαριότητα αυτής της αγκαλιάς. Η συμβιωτική σχέση του ερωτικού ζευγαριού χάνει τη μαγεία της όσο ο χρόνος περνάει. Όσο η πραγματικότητα μπαίνει ανάμεσά της.

Αποκαλύπτεται ο Άλλος ως έχει και όχι όπως τον έπλασε η επιθυμία μας. Αποκαλύπτεται και η μοναξιά μας. Ο Άλλος πάντα θα έχει άγνωστα κομμάτια, δικά του κομμάτια. Η επιθυμία να τα ανακαλύψουμε και να τα κατακτήσουμε συντηρεί τη σχέση. Και όσο και αν μας προκαλεί οδύνη το ότι ποτέ δεν θα τον κατακτήσουμε ολοκληρωτικά, από την άλλη, είναι αυτό το ανέγγιχτο που διατηρεί την αυτονομία μας. Που περιφρουρεί τα όριά μας και που σκιαγραφεί την πραγματικότητά μας: ότι είμαστε μόνοι. Πρόκειται για την απόλυτη αντίφαση: το μαζί του έρωτα ενάντια στο μόνοι απέναντι στο θάνατο.

Γράφει η Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια Αγγελική Κουτελιά