Έγινε μια συζήτηση με την καλλιτεχνική διευθύντρια του θεάτρου Τέχνης Κάρολος Κουν Μαριάννα Κάλμπαρη η οποία άκουσε προσεχτικά την πρόταση μου που αφορούσε στο ανέβασμα του κλασικού έργου του Έκτωρ Μαλό «Χωρίς Οικογένεια» και αποφασίσαμε από κοινού να προχωρήσουμε στο ανέβασμα της συγκεκριμένης παράστασης .

Πως νιώθετε που η παιδική σκηνή του θεάτρου τέχνης κλείνει φέτος 25 χρόνια λειτουργίας;

Μεγάλη χαρά, μεγάλη συγκίνηση και βέβαια μεγάλη ευθύνη για όσα  προσπαθούμε να κάνουμε όλοι μαζί στο θέατρο Τέχνης ώστε να διαφυλάξουμε την ποιότητα των καλών παιδικών παραστάσεων.

Η πρώτη παιδική παράσταση που παρουσιάστηκε στο Θέατρο Τέχνης ήταν ο  «Μικρός Πρίγκιπας» του Αντουάν Ντε Σαντ Εξυπερί. Υπάρχουν πολλοί λόγοι που αυτή η παράσταση  έχει ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου. Το τρίτο έτος στη σχολής,  οι τότε απόφοιτοι του 1994, ανάμεσα τους και εγώ, ήταν αυτοί που μαζί με τον δάσκαλο μας Μίμη Κουγιουμτζή διασκευάσαμε το βιβλίο, φτιάξαμε το θεατρικό κείμενο, του δώσαμε σάρκα και οστά και η παράσταση αυτή ανέβηκε για 5 σεζόν στο θέατρο. Από τότε και μέχρι σήμερα εννοείται πως το κοινό άλλαξε, τα παιδιά έχουν στη διάθεση τους την τεχνολογία πράγμα που τους δίνει την ευκαιρία μέσα σε δευτερόλεπτα να έρχονται σε επαφή με το οποιαδήποτε αναζήτηση μέσο διαδικτύου. Στο θέατρο παραμένει εκείνη η μαγεία της εικόνας που ζωντανεύει εκεί μπροστά σου και μπορείς να την αγγίξεις, να της μιλήσεις, να σου απαντήσει καμιά φορά…..

Πως είναι να δουλεύεις μία παράσταση για παιδιά; Διαφέρει σε τίποτα από τις παραστάσεις για ενήλικες θεατές;

Το να δουλεύεις μια παράσταση για παιδιά έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον. Χρειάζεται προσοχή στη διασκευή, καθαρότητα στο τρόπο προσέγγισης της σκηνοθετικής γραμμής όχι απαραίτητα εντυπωσιακά σκηνικά… γενικά θέλει την αλήθεια όπως συμβαίνει και στο ανέβασμα μιας  οποιασδήποτε παράστασης είτε αυτή αφορά σε εφηβικό είτε σε ενήλικο κοινό. Το παιδικό κοινό διαμορφώνεται σε μελλοντικό θεατρόφιλο κοινό. Άρα τα στάδια για να φτάσει στην ενηλικίωση του πρέπει να είναι αργά και σταθερά.

Τι απολαύσατε περισσότερο σ΄ αυτή τη δουλειά; Τι νέο μάθατε;

Σε αυτό το ανέβασμα είχα να αντιμετωπίσω μια «ιδιεταιρότητα» που είχε να κάνει με την αρχική ιδέα της σκηνοθετικής γραμμής που ήθελα να ακολουθήσω. Στην διάθεση μου είχα σαν υλικό 20 καρέκλες  20 σκούπες και 15 κουβάδες. Αντικείμενα τα οποία υπάρχουν σε όλα τα νοικοκυριά .Το στοίχημα ήταν να χρησιμοποιηθούν ώστε να δημιουργούν χώρους και τοπία που να κινούνται μέσα οι ηθοποιοί. Η χαρά του να ανακαλύπτεις σε πόσα πολλά, διαφορετικά πράγματα μπορούν  να μεταμορφωθούν μια καρέκλα ή μια σκούπα (σε καράβι με κουπί, σε φτερά παγωνιού ,σε λόφο την Άνοιξη) είναι απίστευτη. Χιλιάδες φανταστικές εικόνες που ζωντανεύουν εκεί μπροστά σου. Για άλλη μια φορά ανακάλυψα τη χαρά της μεταμόρφωσης ενός αντικειμένου σε κάτι άλλο.

Θεατρική διασκευή: Άνδρη Θεοδότου
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Δεγαΐτης
Σκηνικά-Κοστούμια: Μαντώ Ψυχουντάκη
Μουσική: Νίκος Τσέκος
Κίνηση: Μαρίζα Τσίγκα
Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου
Βοηθός σκηνοθέτη: Δώρα Χουρσανίδου
Παίζουν: Δημοσθένης Φίλιππας, Κατερίνα Μηλιώτη, Κωνσταντίνος Ευστρατίου, Μάριος Κρητικόπουλος, Φραγκίσκη Μουστάκη, Φοίβος-Μαρίνος Σαμαρτζής, Τάσος Προβιάς, Χρήστος Δεσπότης, Σταύρος Καραμπάτσος

Από 3 Νοεμβρίου-ΦΡΥΝΙΧΟΥ (Κυριακή 11.00 και 15.00 και πρωϊνές παραστάσεις για σχολεία)