Ο Vincent βρέθηκε νεκρός, αφού υπέστη έναν βίαιο ξυλοδαρμό. Τον βρήκε ο Davey εγκαταλελειμμένο σε έναν παλιό σιδηροδρομικό σταθμό και αμέσως κατήγγειλε το περιστατικό στις αρχές που ενημέρψσαν την Anita, την μητέρα του Vincent για την απώλεια του γιου της. Λίγες μέρες μετά έχασε κι εκείνος την μητέρα του. Η ανάγκη του να συναντήσει την γυναίκα που έχασε το παιδί της, τον οδηγεί στο σπίτι της Anita που αμέσως αντιλαμβάνεται μια υποβόσκουσα σύνδεση μεταξύ τους και τον δέχεται σπίτι της. Στην συνάντησή τους αποκαλύπτονται πολλά περισσότερα από όσα γνώριζε κάθε ένας για τον Vincent. Αποκαλύπτονται δυο προσωπικότητες διαφορετικές αλλά ανθρώπινες, δύο άνθρωποι που έχουν υποφέρει από το καταφύγιο της οικογένειας, δύο άνθρωποι που έχουν διεκδικήσει την αγάπη.

Το έργο του άγγλου συγγραφέα Philip Ridley κατορθώνει με ευαισθησία και τρυφερότητα -και χωρίς καθόλου διδακτισμό- να θίξει σε πολλά επίπεδα ένα ζήτημα που παρ΄όλους τους αγώνες και τις διεκδικήσεις, επανέρχεται διαρκώς μπροστά μας, ίσως με το πέρασμα του χρόνου ακόμα πιο τρομακτικό, κάνοντας επιτακτική την ανάγκη να σταθούμε απέναντί του ουσιαστικά. Μιλά για τις επιλογές των άλλων για εμάς. Από το να διαφωνούν με τις κινήσεις μας ή αυτό που είμαστε, όντας ξένοι, και γι αυτόν απλώς, τον λόγο να δρουν εναντίον μας, μέχρι τους ανθρώπους που μας αγαπούν βαθιά και νομίζουν ότι εκείνοι μόνο γνωρίζουν το σωστό για εμάς. Συμπεριφορές που συναντάμε καθημερινά -ή που έχουμε!- και που είτε προκύπτουν από το μίσος είτε από την αγάπη, εγείρουν την ανάγκη να είμαστε λίγο περισσότερο άνθρωποι και λίγο περισσότερο μαζί. Άλλωστε, αυτό είναι που μένει όταν οι άνθρωποι φεύγουν. Οι στιγμές που μοιραστήκαμε.

Η παράσταση που σκηνοθέτησε ο Ευθύμης Χρήστου αξιοποίησε τον χώρο της σκηνής του Τρένου, μεταφέροντας τους θεατές σε ένα δωμάτιο, στην συνθήκη του έργου, έδωσε χώρο στους ηθοποιούς να ανακαλύψουν τα βάθη των χαρακτήρων, προσθέτοντας την δική τους ουσία και χαρίζοντάς μας τελικά μια παράσταση που ισορροπεί με πολύ ενδιαφέροντα τρόπο ανάμεσα στην σκηνοθετική ιδέα και την υποκριτική ευαισθησία, ως μία σκηνική συνάντηση τριών δυναμικών, τριών ανθρώπων. Η Μαρία Ζορμπά υποδύθηκε τον ρόλο της Anita με σταθερότητα και σιγουριά, κατορθώντας να αποδώσει ακόμα και τις λεπτότερες ψυχικές μεταβολές της μητέρας που αναζητά το νόημα της ύπαρξης μετά την απώλεια του παιδιού της, που μέχρι πριν μερικές μέρες ήταν εκεί για να το φροντίζει ή να του απαγορεύει. Ο συγκινητικός Δημήτρης Φουρλής υποδύθηκε τον ρόλο του νεαρού Davey που προσπαθεί να κατανοήσει τον κόσμο, ώστε να ανακαλύψει και να οριοθετήσει την ταυτότητά του, συνδυάζοντας εσωτερικότητα και δυναμισμό και πραγματοποιώντας ένα σημαντικό βήμα στην καλλιτεχνική του πορεία. Την διαμόρφωση του απαιτητικού σκηνικού χώρου επιμέληθηκε η Άννα Σαπουνάκη, τα -μεταξύ εποχών- ρούχα η Δήμητρα Λιάκουρα και την κίνηση η Φαίδρα Σούτου.

Vincent / Αίμα Στο Χιόνι του Philip Ridley σε σκηνοθεσία Ευθύμη Χρήστου στο Τρένο στο Ρουφ

Μετάφραση: Αντώνης Γαλέος
Σκηνοθεσία – Δραματουργική επεξεργασία: Ευθύμης Χρήστου
Διαμόρφωση σκηνικού χώρου- φωτισμός: Άννα Σαπουνάκη

Ενδυματολογική επιμέλεια: Δήμητρα Λιάκουρα
Επιμέλεια κίνησης: Φαίδρα Σούτου
Φωτογραφίες- Γραφιστικά: Δημήτρης Γκέλμπουρας (forbidden.designs)

Βοηθός Σκηνοθέτη: Δέσποινα Πέττα

Παίζουν οι: Μαρία Ζορμπά, Δημήτρης Φουρλής